บทที่ 45 แม่ยายและแม่ผม

บทที่ 45: แม่ยายและแม่ผม

มองดูเจียงเซี่ยที่พยายามจะแอบหนีแต่ไม่สำเร็จจนถูกแม่จับตัวไว้ได้ หลินเยียนหว่านทำได้เพียงส่งสายตาแสดงความเห็นใจไปให้แบบช่วยไม่ได้

ไม่ว่าเขาจะถูกซักไซ้ไล่เลียงยังไงต่อจากนี้ อย่างน้อยในใจเธอก็รู้สึกโล่งและมีความสุขแล้วล่ะ

สองพี่น้องจูงมือกันเดินไกลออกไป เจียงเซี่ยเองก็ถอดใจที่จะหนีแล้วเช่นกัน

"แม่ครับ เรียกผมไว้มีเรื่องอะไรเหรอ? ผมต้องรีบกลับไปทบทวนบทเรียนนะ"

เซี่ยซานซานแฉลูกชายอย่างไร้ความปราณี: "เดินเตร่มาทั้งบ่าย เพิ่งจะมานึกได้ว่าต้องทบทวนตอนนี้เหรอ? จะหาข้ออ้างน่ะช่วยตั้งใจหน่อยได้ไหม?"

"จะว่าไป สอบย่อยคราวนี้ทำได้แค่ไหน?"

"ความรู้สึกส่วนตัวคือยอดเยี่ยมมากครับ ถือเป็นครั้งที่ทำได้ดีที่สุดเท่าที่เคยสอบมาเลย" เจียงเซี่ยตอบอย่างหลงตัวเอง

"มั่นใจขนาดนี้ คงคว้าที่หนึ่งมาได้แน่ใช่ไหม?"

"แม่ครับ ข้าวต้องกินทีละคำ คะแนนก็ต้องขยับทีละแต้ม ผมรู้สึกว่า 'อนาคตมีภรรยาที่ดีรออยู่' (เล่นคำกับอนาคตที่น่าคาดหวัง)"

"ให้มันจริงอย่างที่พูดเถอะ ถ้าคะแนนประกาศออกมาแล้วไม่ตรงกับที่คุยไว้ แกก็เตรียมตัวรับกรรมเอาเองแล้วกัน!" เซี่ยซานซานฮึดฮัดเบาๆ พลางลากลูกชายเดินไปที่ห้องพักครู

ตลอดทางเธอไม่ได้ถามถึงเรื่องเด็กสาวคนนั้นเลยแม้แต่คำเดียว เพราะจากสถานการณ์ที่เห็น โอกาสที่ทั้งคู่จะไม่ได้คบกันนั้นเท่ากับศูนย์

ดังนั้น ถึงถามไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร รังแต่จะสร้างความกังวลให้ลูกชายเปล่าๆ

ตราบใดที่คะแนนไม่ตก และทั้งคู่ต่างคอยให้กำลังใจและผลักดันกัน ความรักในเชิงบวกแบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องดี

ที่สำคัญคือ เด็กสาวคนนั้นสร้างความประทับใจแรกให้เธอได้ดีมาก ไม่ใช่แค่หน้าตาสวย แต่ยังมีสัมมาคารวะ และที่ยอมให้กอดนั่นน่ะ... ไม่ใช่เพราะเธออยากกอดว่าที่ลูกสะใภ้ล่วงหน้าหรอกนะ แค่รู้สึกถูกชะตาเฉยๆ จริงๆ

"แม่ครับ พาผมมาห้องทำงานเนี่ย คงไม่ใช่จะให้ผมช่วยตรวจการบ้านอีกนะ?"

"ลูกช่วยแม่ทำงานบ้างมันผิดตรงไหนล่ะ?"

"ควรครับควร เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างยิ่ง"

เจียงเซี่ยกวาดสายตามองรอบห้อง ไม่มีครูคนอื่นอยู่เลย ส่วนเรื่องช่วยตรวจการบ้านนั้น ตั้งแต่เด็กจนโตเขาทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

"ปึกนี้ แกช่วยแม่ตรวจหน่อย" เซี่ยซานซานพูดพลางยื่นกระดาษคำตอบที่ได้คะแนนเต็มแผ่นหนึ่งมาให้ดูเป็นตัวอย่าง

เขาเหลือบเห็นชื่อที่เขียนด้วยดินสออย่างเป็นระเบียบว่าหลินเสี่ยวหม่านสมกับเป็นน้องเมียจริงๆ

ถึงแม้ข้อสอบประถม 1 จะง่ายมาก แต่การจะเขียนตัวหนังสือให้สวยขนาดนี้ถือว่ายากพอสมควร

เวลาผ่านไปทีละนิด เจียงเซี่ยค่อยๆ ใช้ปากกาแดงตรวจข้อสอบอย่างไม่รีบร้อน

เขานึกว่าแม่จะใช้โอกาสนี้ถามเรื่องหลินเยียนหว่านบ้าง อย่างน้อยก็น่าจะถามว่าทั้งคู่เป็นอะไรกัน? แต่ไม่น่าเชื่อว่าจนตรวจเสร็จ เซี่ยซานซานกลับไม่ถามเลยสักคำ

ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของแม่เขา เขาไม่เชื่อหรอกว่าแม่จะดูไม่ออก

หรือว่าแม่จะยอมรับโดยดุษฎีเรื่องที่เขาคบกับเด็กสาวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยจริงๆ?

เรื่องนี้ คิดยังไงก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้แฮะ

เซี่ยซานซานเก็บข้อสอบ คล้องกระเป๋าเตรียมล็อกห้อง วันนี้มีเจียงเซี่ยมาช่วย งานเลยดูเบาลงไปเยอะ

"เย็นนี้อยากกินอะไร?"

"ซี่โครงหมูน้ำแดงฝีมือแม่ครับ" เขาตอบทันที

"อย่างเดียวเหรอ? มีอีกไหม?"

"งั้นขอหมูสามชั้นผัดพริกอีกอย่างละกันครับ"

เจียงเซี่ยรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย วันนี้ดูเหมือนแม่จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เป็นเพราะเขาช่วยตรวจข้อสอบ หรือเป็นเพราะได้กอดลูกสะใภ้แบบงงๆ กันแน่?

หรืออาจจะทั้งสองอย่าง?

คู่แม่ลูกเดินออกจากอาคารเรียน เขาจงใจเดินล้าหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบส่งข้อความหาภรรยา

เจียงเซี่ย: 【ที่รัก ถึงบ้านหรือยัง?】

หลินเยียนหว่าน: 【ถึงนานแล้ว คุณล่ะ?】

เจียงเซี่ย: 【เมื่อกี้ช่วยแม่ตรวจข้อสอบอยู่ เพิ่งออกจากโรงเรียนเนี่ย จริงด้วย เสี่ยวหม่านสอบคราวนี้ได้ 100 เต็มนะ】

หลินเยียนหว่าน: 【เธอเรียนดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ จุดนี้เหมือนฉัน】

เจียงเซี่ย: 【สมกับเป็นน้องเมียผมจริงๆ】

หลินเยียนหว่าน: 【หน้าด้าน เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย】

เจียงเซี่ย: 【เสี่ยวหม่านเป็นน้องคุณ คุณเป็นเมียผม แล้วจะไม่เกี่ยวกันได้ไงล่ะ?】

เห็นน้ำเสียงที่ดูภาคภูมิใจขนาดนั้น หลินเยียนหว่านถึงกับไปไม่เป็น หาคำพูดมาเถียงไม่ถูกเลยทีเดียว

เซี่ยซานซานแอบชำเลืองมองลูกชาย เจ้าเด็กนี่เอาแต่ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่รู้คุยอะไรนักหนา ดูจากจังหวะการพิมพ์ มีความเป็นไปได้สูงว่ากำลังส่งข้อความหาเด็กสาวคนนั้น

"ตอนเที่ยงเลิกเรียนแล้วแกไม่ได้กลับบ้านเหรอ?" เธอถามขึ้นมาลอยๆ

ข้อสรุปนี้ง่ายมาก เพราะเจียงเซี่ยยังสะพายกระเป๋านักเรียนอยู่

"อืม... อยู่ทำการบ้านที่โรงเรียนน่ะครับ" เขาตอบหน้านิ่งหาข้ออ้างไปเรื่อย

ได้ยินดังนั้น เซี่ยซานซานถึงกับหน้ากระตุก เธอไม่อยากแฉว่าลูกโกหก เพราะเขาสะพายกระเป๋า แต่หลินเยียนหว่านกลับตัวเปล่า

ถ้าทั้งคู่ตัวติดกันมาตลอด แสดงว่าลูกชายเธอต้องพาหลินเยียนหว่านไปส่งที่บ้านมาแล้วแน่ๆ

พอนึกถึงชายหญิงอยู่ด้วยกันลำพังในห้อง ในวัยที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านแบบนี้ เธอเริ่มจะปวดหัว ถ้าเกิดทั้งคู่เผลอไปชิมผลไม้ต้องห้ามโดยไม่มีการป้องกัน แล้วเกิดปัญหาขึ้นมาจะทำยังไง

หรือว่าจะเผด็จการหน่อย สั่งเลิกคบกันไปเลยดีไหม? จะได้ตัดไฟแต่ต้นลม

แต่เมื่อพิจารณาว่าเจียงเซี่ยเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยทำผิดเรื่องหลักการ เรื่องจูบกอดน่ะคงมีบ้าง แต่เรื่องล้ำเส้นน่าจะไม่ทำ

และถึงแม้จะได้สัมผัสเพียงครั้งเดียว แต่ก็ดูออกว่าเด็กสาวคนนั้นเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง คงไม่ยอมเสียตัวให้ใครง่ายๆ

ยังไงซะ เพื่อความปลอดภัย คงต้องหาโอกาสเตือนเรื่องนี้หน่อย อย่างน้อยก็ต้องฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน

ขณะที่กำลังคิดเพลินๆ ทั้งคู่ก็เดินมาถึงตลาดสด เซี่ยซานซานเดินดูรอบๆ เพื่อเช็คความสดของผักและเนื้อสัตว์ก่อนจะเลือกร้าน

แต่แล้วความบังเอิญก็เกิดขึ้น ตอนที่กำลังจะซื้อซี่โครงหมู เจียงเซี่ยกลับเจอแม่ยายจี้หว่านชิวอยู่ที่ร้านขายเนื้อเจ้าเดียวกันพอดี

"สวัสดีครับคุณน้าจี้" เจียงเซี่ยทักทายอย่างมีมารยาท

เขาไม่อยากให้จี้หว่านชิวกับเซี่ยซานซานมารู้จักกันไวขนาดนี้เลยจริงๆ แต่จะทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้

จี้หว่านชิวชะงักไปครู่หนึ่ง จ้องมองเขาอยู่นานถึงนึกออกว่านี่คือเด็กผู้ชายที่ไปส่งลูกสาวเธอที่บ้านคราวก่อน แถมยังเรียกเธอว่าแม่อีก

วันนั้นมันเป็นตอนกลางคืน แถมไฟดับเลยเห็นหน้าไม่ชัด พอเห็นชัดๆ วันนี้ถึงได้รู้ว่าหล่อกว่าที่คิดเยอะเลย

"สวัสดีจ่ะ เสี่ยวเจียงใช่ไหม บังเอิญจัง มาซื้อกับข้าวเหมือนกันเหรอ?"

เซี่ยซานซานเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณว่าลูกชายคุยกับใคร แล้วเธอก็พบว่า... นี่มันแม่ของหลินเสี่ยวหม่านนี่นา!

อ้อ ใช่สิ ตอนนี้ก็คือแม่ของหลินเยียนหว่านด้วย

มิน่าล่ะ สองคนนี้ถึงรู้จักกัน

เดี๋ยวนะ! นี่หมายความว่า เจียงเซี่ยเคยไปพบพ่อแม่ฝ่ายหญิงมาแล้วงั้นเหรอ?

เจ้าเด็กคนนี้ ยังมีเรื่องอะไรที่เธอกับตาแก่เจียงไม่รู้อีกเนี่ย!

"สวัสดีค่ะ คุณแม่ของหลินเสี่ยวหม่าน" เธอพยักหน้าทักทาย

ถึงแม้โอกาสที่ความรักวัยเรียนจะไปถึงฝั่งฝันจะมีน้อย แต่ทั้งสองบ้านก็มีโอกาสดองกันจริงๆ และตอนนี้เธอยังเป็นครูประจำชั้นของหลินเสี่ยวหม่านด้วย เป็นความสัมพันธ์ระหว่างครูกับผู้ปกครอง ยิ่งต้องพูดคุยกันให้มาก

เซี่ยซานซานเพิ่งค้นพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวนี้มันดูจะแน่นแฟ้นกันแปลกๆ แฮะ

"อ้าว คุณครูเซี่ย มาซื้อกับข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอคะ"

จี้หว่านชิวกะพริบตาปริบๆ มองกระเป๋าถือผู้หญิงที่เจียงเซี่ยช่วยถืออยู่ แล้วเธอก็พลันนึกขึ้นได้

"คุณคือ... คุณแม่ของเสี่ยวเจียงเหรอคะ?"

……….