บทที่ 15 เริ่มต้นการผลิต

บทที่ 15: เริ่มต้นการผลิต

"นี่นายวาดเองทั้งหมดเลยเหรอ?!"

หวังหมิงเบิกตากว้าง แม้เขาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับโปร แต่เขาก็คลุกคลีและได้รับอิทธิพลจากแม่มาตั้งแต่เด็ก แค่ปราดเดียวเขาก็ดูออกว่านี่คือผลงานแอนิเมชันสำหรับเด็ก

"อืม" เจียงเซี่ยพยักหน้าเบาๆ "เตรียมตัวมาพักใหญ่แล้ว เพิ่งจะทำสตอรี่บอร์ดตอนแรกเสร็จเมื่อคืนนี้เอง"

"นายนี่มัน..."

หวังหมิงรีบพลิกดูปึกกระดาษต้นฉบับที่หนาเตอะนั้นอย่างรวดเร็ว ถึงแม้สตอรี่บอร์ดทั้งหมดจะดูหยาบ มีเพียงโครงร่างง่ายๆ กับตัวหนังสือระบุการแสดงออกทางสีหน้า แต่เมื่อพิจารณาว่าคนทำสตอรี่บอร์ดกับคนวาดคีย์เฟรมคือคนเดียวกัน มันก็ไม่มีอะไรที่เข้าใจยากตราบใดที่เจ้าของผลงานดูรู้เรื่อง

ยิ่งไปกว่านั้น การออกแบบตัวละครในสองหน้าแรกนั้นละเอียดมาก หัวข้อก็ชัดเจน เป็นแนวที่เด็กเห็นปุ๊บต้องชอบปั๊บ

ถ้าเขาจำไม่ผิด เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เจียงเซี่ยให้เขาดูภาพร่าง มันคือรูปทอมกับเจอร์รี่จริงๆ เพียงแต่ตอนนี้มีการลงสีและรายละเอียดที่เข้มข้นขึ้นมาก ดูสมบูรณ์แบบกว่าเดิมเยอะ

"ร้ายนักนะ แอบซุ่มทำเงียบๆ เลยนะเนี่ย!"

หวังหมิงคืนแผนงานให้เขาพลางเลิกคิ้ว "บอกมา วาดมานานแค่ไหนแล้ว?"

"ก็ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวน่ะ สอบศิลปะเสร็จก็เริ่มเตรียมเลย คิดว่าเป็นยังไงบ้าง?" เจียงเซี่ยโกหกหน้าตายไปคำโต เพราะเขากลัวว่าถ้าบอกความจริงไปว่าเพิ่งวาดเมื่อวาน หวังหมิงคงช็อกจนสลบแน่ๆ

"พูดยากนะ ฉันดูหัวข้อของนายแล้ว นี่น่าจะเป็นแอนิเมชันแบบละครใบ้ ถึงแม้มันจะช่วยประหยัดเรื่องการพากย์เสียงได้มากที่สุด แต่ในตลาดตอนนี้แอนิเมชันประเภทนี้แทบไม่มีเลย การไม่มีบทพูดหมายความว่าคนดูอาจจะไม่เข้าใจสิ่งที่นายต้องการสื่อในทันที และที่สำคัญ..."

หวังหมิงพูดพลางมองหน้าเจียงเซี่ย "นายทำคนเดียวแบบเอกเทศ คุณภาพงานมันรับประกันยากนะ ถ้าทำเพราะใจรักก็พอว่า แต่ถ้ากะจะเอาผลงานนี้ไปสร้างชื่อล่ะก็ ดูแล้วริบหรี่"

เจียงเซี่ยยิ้มน้อยๆ ไม่ได้อธิบายอะไรมาก หัวใจสำคัญของทอมกับเจอร์รี่คือการทำให้คนดูเข้าใจเนื้อหาได้โดยไม่ต้องมีบทพูด ส่วนเรื่องคุณภาพนั้น เนื้อหาที่ยอดเยี่ยมย่อมชนะทุกอย่าง

เขาใช้เวลาดูแอนิเมชันในร้านเน็ตวันก่อนมานานพอสมควร ผลงานกระแสหลักในตลาดตอนนี้ ไม่มีเรื่องไหนเลยที่จะมางัดกับทอมกับเจอร์รี่ได้

ขอแค่เขาสร้างมันออกมาได้ ในวงการแอนิเมชันยุคนี้ มันคือการเปิดเกมด้วยไพ่ตายชัดๆ!

"ก็นับว่าทำเพราะใจรักแล้วกัน จะให้ยอมแพ้ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มทำมันก็ยังไงอยู่ จริงมั้ย?" เจียงเซี่ยเก็บแผนงานใส่กระเป๋า

หวังหมิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ก็จริง งั้นไปห้องวาดรูปบ้านฉันมั้ย? พอดีวันนี้แม่ฉันไม่อยู่ แถมที่นั่นอุปกรณ์ครบ มืออาชีพสุดๆ"

"เพื่อนยาก พูดคำนี้ออกมาก็จบแล้ว!"

"ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนนายขุดหลุมรอให้พูดประโยคนี้อยู่?" หวังหมิงเริ่มรู้สึกเสียวสันหลัง

"คิดไปเองแท้ๆ เลย!" เจียงเซี่ยตอบด้วยใบหน้าจริงจังสุดขีด

หวังหมิงควักกุญแจออกมาไขประตู ทั้งคู่ยังไม่ทันก้าวเข้าบ้าน เจียงเซี่ยก็มองลอดช่องว่างตรงฉากกั้น เห็นสาวสวยในชุดลำลองนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟา

"เหล่าเจียง ถุงคลุมเท้าอยู่ตรงนี้ ใส่เองนะ" หวังหมิงวางกระเป๋าไว้บนตู้รองเท้า ยื่นถุงคลุมเท้าให้เพื่อนเสร็จเขาก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ แต่พอกลับมาเห็นเจียงเซี่ยยืนนิ่งเป็นหิน

"ไม่ต้องเกร็งหรอก บอกแล้วไงแม่ไม่อยู่ ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเองน่ะ"

เจียงเซี่ยส่งสายตาให้หวังหมิงเงียบๆ ไอ้เพื่อนคนนี้ ข้อมูลมันเคยตรงปกบ้างมั้ยเนี่ย? สงสัยว่าหลังจากเขาเดินออกไป หวังหมิงคงได้โดนแม่สอยร่วงแน่นอน

เมื่อเห็นเพื่อนส่งซิกบ่อยเข้า หวังหมิงก็เริ่มใจคอไม่ดี เขาค่อยๆ หันคอไปอย่างฝืดเคือง แล้วก็เจอกับแม่แท้ๆ ที่นั่งไขว่ห้างจ้องเขาอยู่

"แม่... ไหนแม่บอกว่าจะไปประชุมที่บริษัทไงครับ?" หวังหมิงฝืนยิ้มแห้งๆ

"แผนเปลี่ยน เลื่อนไปเป็นตอนบ่ายแล้ว ส่วนแก..."

หลี่เวยย่ามองลูกชายพลางขมวดคิ้ว "ไหนบอกไปโรงเรียนไง ทำไมกลับมาเร็วจัง?"

"อาเซี่ยเขาอยากวาดรูปน่ะครับ ผมเห็นว่าห้องวาดรูปที่บ้านว่างอยู่พอดีเลยพาเขามา"

พอยินเพื่อนรักโยนขี้ให้ทันที เจียงเซี่ยก็ได้แต่ถอนหายใจและก้มตัวทักทาย "สวัสดีครับคุณครูหลี่ รบกวนด้วยนะครับ"

แม่ของหวังหมิงเป็นครูสอนศิลปะในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง และยังควบตำแหน่งผู้ควบคุมศิลปะในบริษัทแอนิเมชันที่รับจ้างผลิตงานนอกอีกด้วย

ในชาติก่อนตอนเจียงเซี่ยเรียนวาดรูป เขาได้รับคำแนะนำจากหลี่เวยย่าบ่อยๆ หากจะพูดให้ถูก เธอคือครูครึ่งหนึ่งของเจียงเซี่ย การที่เขาในอนาคตเลือกเข้าสู่วงการแอนิเมชัน ก็ได้รับแรงบันดาลใจมาจากเธอไม่มากก็น้อย

เมื่อเห็นท่าทางสุภาพอ่อนน้อมของเจียงเซี่ย เทียบกับลูกชายตัวเองที่ทำตัวกระโชกโฮกฮาก หลี่เวยย่าก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ

"เข้ามาสิ ไม่ต้องเกรงใจ ทำตามสบายเหมือนที่หวังหมิงบอกนั่นแหละ ว่าแต่กินมื้อเช้ากันมาหรือยัง?" หลี่เวยย่าถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"ทานเรียบร้อยแล้วครับคุณครูหลี่" เจียงเซี่ยตอบ

เจียงเซี่ยเดินตามหวังหมิงเข้าห้องวาดรูป ซึ่งจริงๆ มันคือห้องหนังสือที่มีงานของหลี่เวยย่าแขวนอยู่เต็มผนัง ทั้งภาพวาดและถ้วยรางวัลทางศิลปะมากมาย

แม้ในอดีตเขาจะเคยมาที่นี่บ่อยครั้ง แต่สำหรับเขาในตอนนี้มันคือเวลาที่ผ่านไปกว่าสิบปีแล้ว เมื่อได้เห็นการจัดวางฉากที่คุ้นเคย ใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคะนึงหา

"เอาล่ะ นายวาดไปนะ เดี๋ยวฉันไปอ่านหนังสือรอ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามแม่ฉันเอาละกัน ท่านคือมือโปร" หวังหมิงตบไหล่เพื่อนแล้วเดินออกจากห้องไป ไม่นานนักเขาก็ยกน้ำเปล่าเข้ามาให้แก้วหนึ่ง

"ขอบใจนะ"

เจียงเซี่ยไม่รอช้า เปิดกระเป๋าหยิบกระดาษแอนิเมชันสามรูที่เพิ่งซื้อมาลงมือทันที เขาจ้องมองสตอรี่บอร์ดที่วาดไว้เมื่อวานและคำอธิบายกำกับ เขากลั้นหายใจหลับตาลงชั่วครู่ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง จิตวิญญาณนักสร้างสรรค์ก็เข้าสิงทันที

ช็อตแรก: ผนังสีขาวสะอาด มีหนูตัวหนึ่งหางยาวเฟื้อย พยายามวิ่งหนีแต่กลับวิ่งอยู่ที่เดิม

ช็อตนี้ง่ายมาก แค่วาดท่าทางการวิ่งที่ต่างกันเล็กน้อยสามท่า แล้วค่อยเติมเฟรมระหว่างกลาง สุดท้ายในขั้นตอนการตัดต่อก็แค่ฉายซ้ำช่วงนี้วนไป เพื่อให้เกิดเอฟเฟกต์ทางสายตาว่ากำลังวิ่งอยู่ที่เดิม

ช็อตต่อมา: เจอร์รี่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ระหว่างที่วิ่งก็ค่อยๆ หันกลับมามอง เหมือนเห็นอะไรบางอย่างที่น่ากลัวมาก จนแสดงสีหน้าที่ตกใจเกินจริง จังหวะการวิ่งเริ่มหนักขึ้น พยายามตะเกียกตะกายแต่ก็ยังติดอยู่ที่เดิม

เนื่องจากพื้นหลังของทั้งสองช็อตไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขาจึงวาดภาพพื้นหลังแยกไว้แผ่นเดียว แล้วค่อยใช้ซอฟต์แวร์นำการเคลื่อนไหวของตัวละครไปวางทับในภายหลัง วิธีนี้ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานได้อย่างมหาศาลและประหยัดเวลาที่ไร้สาระไปได้เยอะ

จากนั้นมุมกล้องก็เปลี่ยนไป เห็นเจ้าแมวทอมนอนหมอบอยู่บนพื้น อุ้งเท้าข้างหนึ่งเท้าคาง อีกข้างหนึ่งกดหางเจอร์รี่เอาไว้ พร้อมสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม เป็นการเฉลยที่มาของช็อตก่อนหน้านี้

สามช็อตนี้รวมกัน คือเนื้อหาในช่วงสิบวินาทีแรก—ทอมจับเจอร์รี่ได้อย่างง่ายดายและกำลังแกล้งมันเล่น

เขากำลังวาดอย่างเมามัน ทว่าประตูห้องวาดรูปกลับเปิดออกเงียบๆ หลี่เวยย่ายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และดวงตาของเธอก็เริ่มเปล่งประกายขึ้นเรื่อยๆ

……….