บทที่ 7 การวางแผนอนาคต

บทที่ 7: การวางแผนอนาคต

หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้นในช่วงแรกไป เจียงเซี่ยก็เริ่มหวนคิดถึงดาเมจหลักแสนหลักล้านในโลกอนาคตขึ้นมาเสียแล้ว

ให้ตายเถอะ ดาเมจต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ แถมลงดันเจี้ยนก็ช้า นี่มันเสียเวลาชีวิตเขาชัด ๆ

หลังจากรัวคีย์บอร์ดไม่หยุดอยู่เกือบสองชั่วโมง จนค่าความเหนื่อยล้าหมดเกลี้ยง หวังหมิงก็เลเวลอัปถึง 19 ได้ดังใจหวัง และเปลี่ยนอาชีพเป็น 'นักรบคลั่ง' ได้สำเร็จ

"ภารกิจเสร็จสิ้น" เมื่อมองดูเวลาที่เลยเที่ยงคืนมาแล้ว เจียงเซี่ยลูบท้องตัวเอง "คุณชายหวัง มื้อดึกต้องจัดมาหน่อยแล้วไหม?"

"จัดไปสิ!" เมื่อเห็นนักรบคลั่งของตัวเองถือดาบยักษ์ หวังหมิงก็อารมณ์ดีสุด ๆ เขาเดินยิ้มร่าไปที่เคาน์เตอร์สั่งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเนื้อสับพริกหมักมาสองถ้วย

เล่นมาสองชั่วโมงกว่า เขาก็หิวพอดี ตอนกลับมาเขาวางโค้กแช่เย็นเจี๊ยบไว้ตรงหน้าเจียงเซี่ยขวดหนึ่ง

"เป็นไง เพื่อนคนนี้ใจสปอร์ตพอไหม? บะหมี่หนึ่งถ้วย ไส้กรอกหนึ่งแท่ง แถมโค้กให้อีกขวด"

"ใจมากเพื่อน ไม่ต้องพูดเยอะ"

เจียงเซี่ยเปิดฝาขวดดัง 'ฟู่' แล้วกระดกเข้าปากอย่างพึงพอใจ สัมผัสถึงฟองอากาศที่ซ่านกระเซ็นอยู่ในปาก ช่วยให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาก

"เล่น 'Counter-Front' ต่อไหม?" หวังหมิงหันมาถาม

เจียงเซี่ยส่ายหน้า "ไม่ล่ะ นายเล่นไปเถอะ ฉันจะหาข้อมูลในเน็ตหน่อย"

"ได้เลย ถ้าอยากเล่นก็เรียกนะ เดี๋ยวเราไปยิงซอมบี้ด้วยกัน"

เขาตอบรับ จากนั้นก็ปิดเกมแล้วเปิดเบราว์เซอร์ขึ้นมา ลองค้นหาสิ่งต่าง ๆ ในความทรงจำดู ความแตกต่างระหว่างสองโลกเริ่มฉายชัดขึ้นในหัวของเขา

ด้วยประสบการณ์จากชาติก่อน ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเพิ่งเริ่มตั้งไข่แบบนี้ เขามีเรื่องให้ทำนับไม่ถ้วนจริงๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย ต่อให้ไม่สร้างธุรกิจ แค่มุ่งมั่นกับการเป็นสตรีมเมอร์เกม เขาก็มีความเป็นอยู่ที่ดีกว่าชาติก่อนได้แล้ว

ทว่า หลังจากตรวจสอบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมแอนิเมชันมาพักใหญ่ เขาก็เริ่มมีความทะเยอทะยานที่ใหญ่กว่านั้น

—อุตสาหกรรมที่ยังไม่ได้รับการบุกเบิก สำหรับเจียงเซี่ยในตอนนี้ มันคือเหมืองทองคำขนาดมหึมาที่โผล่พ้นดินมาให้เห็นชัด ๆ! อยู่ที่ว่าเขาจะมีใจกล้าพอจะหยิบจอบขึ้นมาขุดหรือเปล่า

ตามหลักแล้ว ขอเพียงเจียงเซี่ยสามารถเลียนแบบอนิเมะสักเรื่องที่เคยผ่านการพิสูจน์จากตลาดในชาติก่อนมาได้ เขาก็ควรจะหาเงินก้อนแรกได้ง่าย ๆ หรือแม้แต่การแจ้งเกิดในชั่วข้ามคืนก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้

แต่การผลิตแอนิเมชันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

แม้แต่ในชาติก่อน ในประเทศญี่ปุ่นที่มีอุตสาหกรรมแอนิเมชันพัฒนาไปไกลมาก อนิเมะซีรีส์ 12 ตอน ตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์จนผลิตเสร็จ อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงหนึ่งปี และยิ่งภาพละเอียดมากเท่าไหร่ ระยะเวลาการผลิตก็จะยิ่งนานขึ้นเท่านั้น

นั่นคือการทำงานของทีมที่สมบูรณ์แบบ มีทั้งคนเขียนบท คนคุมงานภาพ คนวาดคีย์เฟรม คนพากย์เสียง และคนตัดต่อ

แต่ละตำแหน่งมีการแบ่งงานที่ชัดเจนและร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด การผลิตแบบสายพานยังต้องใช้เวลานานขนาดนั้น แต่เจียงเซี่ยในตอนนี้คือ 'เงินก็ไม่มี คนก็ไม่มี' มีเพียงเคล็ดวิชาสุดยอดแต่ไม่มีพลังวัยพอจะสำแดงฤทธิ์

ดังนั้น ในฐานะผู้ผลิตแอนิเมชันอิสระ เขาต้องเดินเส้นทาง ‘เล็กแต่เฉียบ’ กระบวนการผลิตต้องเรียบง่าย ระยะเวลาการผลิตสั้น ใช้เงินและพลังงานให้น้อยที่สุด เพื่อให้สามารถหาเงินก้อนแรกได้ในเวลาอันสั้น

ในยุคนี้ การผลิตแอนิเมชันด้วยตัวคนเดียวโดยอาศัยเพียงใจรักอาจฟังดูน่าเหลือเชื่อ แต่สำหรับเขาที่เป็นคนในวงการและเกิดใหม่มา เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย

ประเด็นสำคัญคือ ผู้คนที่ถูก ‘สไตล์สมจริง’ ครอบงำในโลกใบนี้ จะชอบลายเส้นแบบการ์ตูน 2D ในชาติก่อนของเขาไหม?

หรือผลงานของเขาจะเป็นเหมือนหินที่โยนลงน้ำจนเกิดคลื่นยักษ์ และเปิดศักราชใหม่ให้กับโลกใบนี้?

เมื่อคิดว่าประวัติศาสตร์หน้าใหม่อาจจะถูกเขียนขึ้นด้วยมือของเขา หัวใจก็ยิ่งพองโตด้วยความตื่นเต้น

แต่เรื่องนี้ยังต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ ต้องตัดสินใจเลือกแนวเรื่องก่อน ตามด้วยตัวเรื่องที่เจาะจง เมื่อเตรียมการทุกอย่างพร้อมแล้ว ถึงจะเริ่มขั้นตอนการผลิตขั้นแรก

ศึกเปิดสนามครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ต้องห้ามพลาด แต่ต้องเป็นการได้รับชัยชนะอย่างถล่มทลาย!

หวังหมิงตั้งใจยิงปืนในเกมสลับกับมองเจียงเซี่ยเป็นระยะตอนที่ตัวละครรอเกิดใหม่ เพราะวันนี้เจียงเซี่ยดูผิดปกติมาก ถ้าเป็นเวลาปกติคงจะมาดวลปืนกับเขาไปแล้ว

แต่เขากลับพบว่าสิ่งที่เจียงเซี่ยดูกลับไม่มีตรรกะเอาเสียเลย วินาทีหนึ่งหาเรื่องตลาดอสังหาริมทรัพย์ วินาทีต่อมาดูอุตสาหกรรมการเงิน แป๊บเดียวเปลี่ยนไปดูเรื่องช็อปปิ้งออนไลน์ บล็อกเชน คลาวด์ เทคโนโลยี การสร้างเกมมือถือ รถยนต์พลังงานใหม่ และการผลิตแอนิเมชัน... แถมยังจดบันทึกใส่ไฟล์ txt ไม่หยุดอีกต่างหาก

นี่มันใช่เจียงเซี่ยจริงๆ เหรอวะ?

เด็กมัธยมปลายที่ไหนเขาจะมานั่งดูเรื่องพวกนี้ในเน็ตกัน!

ที่สำคัญคือ หมอนี่มันดูรู้เรื่องเหรอ!

ตั้งใจมาเก๊กเท่ต่อหน้าเขาหรือเปล่าเนี่ย?

"เดี๋ยว ๆ เหล่าเจียง วันนี้นายดูแปลก ๆ นะ!" หวังหมิงเลิกเล่นเกมแล้วหันมาบ่นอุบเมื่อเห็นหน้าจอของเจียงเซี่ยเต็มไปด้วยเรื่องอนาคตของอุตสาหกรรมแอนิเมชัน

เจียงเซี่ยปิดเบราเซอร์ คีบบะหมี่ที่เริ่มอืดเข้าปากแล้วยิ้ม "ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ดูไปเรื่อย"

"อย่าบอกนะว่าโตไปนายอยากทำอนิเมะ?"

เขาไม่ได้ปิดบัง พยักหน้าตอบอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ มีความคิดแบบนั้นอยู่ พวกเราพวก 'จิตรกรต้อยต่ำ' อนาคตก็คงหนีไม่พ้นเรื่องเกมหรืออนิเมะพวกนี้แหละ"

"พูดแบบนั้นมันก็ถูก แต่พวกเราอายุแค่นี้มาคิดเรื่องพวกนี้มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ? อย่างน้อยก็รอเข้ามหาลัยก่อนเถอะ" หวังหมิงเกาหัว

"นายเหลือเวลาสอบเข้ามหาลัยอีกเท่าไหร่?"

"3 เดือน"

"แล้วกว่าจะเปิดเทอมล่ะ?"

"ถ้านับรวมปิดเทอมฤดูร้อนด้วย ก็ประมาณ 5 เดือนกว่า ๆ"

"ก็นั่นไง" เจียงเซี่ยยักไหล่ "คนเราน่ะ วางแผนล่วงหน้าไว้ไม่เสียหลายหรอก"

หวังหมิงถึงกับอึ้ง ไอ้หมอนี่มันพูดมีเหตุผลแฮะ

แต่พอคำพูดนี้หลุดออกมาจากปากเจียงเซี่ย มันดูประหลาดพิกล ปกติเห็นคุยแต่เรื่องเกม

เจียงเซี่ยเลิกสนใจเขา หันกลับไปเปิดเบราเซอร์อีกครั้งพลางถามโดยไม่หันกลับมามอง "มีเว็บไซต์ไหนที่เอาไว้ดูการ์ตูนบ้างไหม?"

"ของแบบนั้น... ไม่น่าจะมีนะ"

"แล้ว 'เว็บ A' (AcFun) ล่ะ?"

"นั่นมันคืออะไร?"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงช่วงเวลานี้ 'เว็บ B' (Bilibili) น่าจะยังไม่ก่อตั้ง แต่ 'เว็บ A' ควรจะเปิดให้บริการมาพักใหญ่แล้วนี่นา

เขาลองค้นหาคำว่า ‘AcFun’ ในเบราเซอร์ แต่กลับไม่พบข้อมูลใด ๆ ที่เกี่ยวข้องเลย พอพิมพ์คำว่า ‘เว็บไซต์วิดีโอที่มีคอมเมนต์วิ่งผ่าน’ สิ่งที่เด้งขึ้นมาก็เป็นเรื่องอื่นที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย

นั่นหมายความว่า โลกใบนี้ยังไม่มีเว็บไซต์วิดีโอที่มีระบบนิเวศการสร้างสรรค์ผลงานใหม่จากต้นฉบับและมีคอมเมนต์วิ่งบนหน้าจอเหมือนเว็บ A หรือเว็บ B งั้นเหรอ?

ทันใดนั้น ความคิดใหม่ก็ก่อตัวขึ้นในหัว แต่นั่นจำเป็นต้องมีวิดีโอคุณภาพเยี่ยมจำนวนมากเป็นรากฐาน

ก่อนจะสร้างแอนิเมชันของตัวเอง เรื่องนี้คงต้องพักไว้ก่อน

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเซี่ยจึงคลิกดูแอนิเมชันที่ติดอันดับยอดนิยมอันดับหนึ่งในเน็ตตอนนี้ที่ชื่อว่า 'นักดาบมังกรเทพ' พลางกินบะหมี่และศึกษาแอนิเมชันต้นฉบับของโลกนี้ไปพร้อม ๆ กัน

ค่อย ๆ ดูไป ดวงตาของเขาก็ยิ่งเป็นประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ

……….