บทที่ 5 ความจริงเรื่องตกน้ำ

บทที่ 5 ความจริงเรื่องตกน้ำ

เซียนฮวาทิ้งตัวลงนอนแล้วแสร้งตะโกนละเมอเสียงดังลั่น "พี่หญิง อย่าผลักข้า อย่าผลักข้า..."

นางหลิวที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องของลูกสาว นางเงยหน้าขึ้นมองแล้วร้องด้วยความประหลาดใจ "เซียนฮวา ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว! เจ้าเรียกแม่หรือ?"

เซียนฮวาไม่ตอบคำถามของนางหลิว แต่ยังคงแกล้งกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่อไป "กรี๊ด... พี่หญิง อย่าผลักข้า อย่าผลักข้า..."

นางหลิวได้ยินเสียงร้องของลูกสาวชัดเต็มสองหู ความหวาดกลัวพลันจับขั้วหัวใจ นางคิดมาตลอดว่าลูกสาวพลัดตกลงไปในแม่น้ำเอง หรือว่า... หรือจะเป็นชุ่ยฮวา? นางไม่กล้าคิดต่อ รีบเลิกม่านกั้นห้องเพื่อจะปลุกสามี

"ท่านพี่..." นางหลิวพูดได้เพียงแค่นั้น เพราะเหลียงเอ้อร์ได้ลุกจากเตียงเรียบร้อยแล้ว

เขาใช้ไม้ค้ำยันพยุงกาย เดินกะเผลกช้าๆ มายังห้องของเซียนฮวา เดิมทีขาของเขาก็เจ็บอยู่แล้ว ระยะนี้จึงหลับไม่ค่อยสนิท เสียงเอะอะเมื่อครู่ปลุกเขาให้ตื่นนานแล้ว

เมื่อเข้ามาในห้องแล้วได้ยินลูกสาวละเมอร้องด้วยความหวาดกลัว เขาก็ทั้งตกใจและโกรธจัด แม้จะดึกดื่นค่อนคืน เขาก็ไม่สนใจสิ่งใดอีก รีบใช้ไม้ค้ำยันพาตัวเองเดินไปยังห้องฝั่งตะวันออกเพื่อปลุกพี่ชายคนโตทันที

เหลียงต้ามาถึงห้องของเซียนฮวา เห็นหลานสาวนอนละเมอเพ้อคลั่ง "พี่หญิง อย่าผลักข้า อย่าผลักข้า..." เขาก็ตกใจเช่นกัน จึงรีบกลับไปที่ห้องตนเอง สั่งให้นางจูไปตามลูกสาวมาเดี๋ยวนี้

นางจูยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงเชื่อฟังสามี

ชุ่ยฮวากับนางจูเพิ่งจะก้าวเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันตั้งตัว เหลียงต้าผู้เป็นพ่อก็ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ชุ่ยฮวา บอกความจริงมา เจ้าเป็นคนผลักเซียนฮวาตกน้ำใช่ไหม?"

ชุ่ยฮวาตกใจกลัวจนตัวสั่น นางกังวลมาตลอดว่าหากเซียนฮวาฟื้นขึ้นมาจะฟ้องทุกคน คืนนี้นางจึงนอนไม่หลับกระสับกระส่ายตลอดทั้งคืน

เวลานี้เมื่อได้ยินเสียงละเมอของเซียนฮวา นางก็ยังคงแสร้งทำใจดีสู้เสือ ตอบกลับไปว่า "ท่านพ่อ ข้าเปล่าทำนะ ไม่ใช่ข้า เซียนฮวาพลัดตกน้ำไปเอง"

"น้องรอง เรื่องนี้อาจจะมีอะไรเข้าใจผิดกัน แม้ชุ่ยฮวากับเซียนฮวาจะทะเลาะเบาะแว้งกันบ่อยๆ แต่พวกนางก็เป็นลูกพี่ลูกน้องที่โตมาด้วยกัน ชุ่ยฮวาจะผลักเซียนฮวาตกน้ำทำไม"

เมื่อเห็นชุ่ยฮวาปฏิเสธ เหลียงต้าก็โล่งอก การผลักคนตกน้ำไม่ใช่เรื่องเล็ก

"เข้าใจผิดงั้นรึ? ถ้าไม่ได้ผลัก แล้วทำไมเซียนฮวาถึงละเมอออกมาแบบนั้น?" เหลียงเอ้อร์ไม่เชื่อแม้แต่น้อย

ห้องของนางเฉินและเหลียงเหวินเจี๋ยอยู่ติดกับห้องของเหลียงเอ้อร์ เสียงเอะอะโวยวายปลุกสองแม่ลูกตื่นนานแล้ว ทั้งคู่จึงลุกออกมาดูที่ห้องของเซียนฮวา

"ชุ่ยฮวา ตอบอามาตามตรง เจ้าผลักเซียนฮวาตกน้ำใช่หรือไม่?" ใบหน้าของเหลียงเอ้อร์น่ากลัวดุจยมทูต

"ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้ผลัก" เห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของอาคนรอง เหลียงชุ่ยฮวาก็กลัวจนแทบสิ้นสติ

นางยิ่งไม่กล้ายอมรับเข้าไปใหญ่ ขืนยอมรับตอนนี้ อาคนรองคงได้โมโหจนตีนางตายแน่ๆ

"ข้าเห็น พี่หญิงใหญ่เป็นคนผลักพี่เซียนฮวาตกน้ำขอรับ" เสียงใสของเด็กชายดังแทรกขึ้นมา เป็นเหลียงเหวินเจี๋ยที่เดินตามนางเฉินมาที่หน้าประตู

นางเฉินรีบเอามือปิดปากลูกชายทันที ปกตินางรักสงบ ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งในครอบครัว ต่อให้รู้อะไรก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ นึกไม่ถึงว่าคืนนี้ลูกชายตัวดีจะโพลงออกมา

"เหวินเจี๋ย พูดจาเหลวไหลอะไรกัน! ข้าไม่ได้ผลักเซียนฮวาสักหน่อย นางตกลงไปเองต่างหาก" ชุ่ยฮวาตวาดเหวินเจี๋ย พยายามแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

เสียงดังเอะอะปลุกผู้เฒ่าเหลียงและแม่เฒ่าเหลียงให้ตื่นเช่นกัน สองผู้เฒ่าลุกจากเตียงเดินมาที่ห้องของเซียนฮวา มาถึงช้ากว่านางเฉินและเหวินเจี๋ยเพียงก้าวเดียว จึงได้ยินคำพูดของหลานชายและคำโต้เถียงของหลานสาวพอดี

ผู้เฒ่าเหลียงเลิกม่านเดินเข้ามาในห้อง ชุ่ยฮวาเห็นปู่เข้ามาก็ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว

ผู้เฒ่าเหลียงถลึงตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าเหวินเจี๋ยหลานชายคนเล็ก ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เหวินเจี๋ย บอกปู่ซิ พี่เซียนฮวาตกน้ำได้ยังไง?"

"ท่านพ่อ เหวินเจี๋ยยังเด็ก จะไปรู้อะไรเจ้าคะ คำพูดเด็กเชื่อถือไม่ได้หรอก" นางเฉินรีบไกล่เกลี่ย ตอนนี้นายสามเหลียงไม่อยู่บ้าน นางไม่อยากมีเรื่องหมางใจกับบ้านพี่ใหญ่

"คำพูดเด็กนี่แหละจริงที่สุด เหวินเจี๋ย มาบอกปู่ซิว่าเจ้าเห็นอะไร" ผู้เฒ่าเหลียงยังคงตะล่อมถามหลานชาย

"ท่านปู่ เมื่อตอนบ่ายพี่หญิงใหญ่ชวนพี่เซียนฮวาไปเล่นริมน้ำ ข้าอยากไปด้วยแต่พี่หญิงใหญ่ไม่ให้ไป ข้าเลยแอบตามไปดู พอไปถึงแม่น้ำ ข้าเห็นพี่หญิงใหญ่ยืนอยู่ข้างหลังพี่เซียนฮวาแล้วผลักพี่เซียนฮวาตกลงไปในน้ำ ตอนนั้นพี่หญิงใหญ่น่ากลัวมาก ข้ากลัวว่าพี่เขาจะเห็นแล้วจับข้าโยนลงไปด้วย ข้าเลยรีบวิ่งกลับมาบอกพี่เถียตั้นข้างบ้านให้ไปช่วยพี่เซียนฮวาขอรับ"

แม้เหลียงเหวินเจี๋ยจะอายุแค่สิบขวบ แต่เด็กคนนี้ฉลาดเฉลียว พูดจาฉะฉานมีเหตุผล

ผู้เฒ่าเหลียงหันไปถามชุ่ยฮวาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ทีนี้เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?"

"ท่านปู่ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ..." เมื่อจำนนต่อหลักฐาน ชุ่ยฮวาก็เถียงไม่ออก ได้แต่พูดซ้ำๆ ด้วยเสียงสั่นเครือว่าไม่ได้ตั้งใจ

เหลียงต้าเห็นว่าลูกสาวเป็นคนทำจริงก็ใจหายวาบ

น้องรองรักและตามใจเซียนฮวาที่สุด ตอนนี้ชุ่ยฮวาผลักเซียนฮวาตกน้ำจนนอนซมไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ไม่รู้ว่าน้องรองจะจัดการชุ่ยฮวาอย่างไรบ้าง

แถมผู้เฒ่าเหลียงผู้เป็นพ่อก็เกลียดการที่พี่น้องทำร้ายกันเองที่สุด

สมองของเขาแล่นเร็วรี่ รีบก้าวเข้าไปตบหน้าชุ่ยฮวาฉาดใหญ่ พร้อมด่าทอเสียงดัง "แค่ 'พลั้งมือ' ของเจ้าทำให้ลูกพี่ลูกน้องเจ้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด! คอยดูเถอะข้าจะตีเจ้าให้ตาย!"

ผู้เป็นพ่อเงื้อมือจะตบอีกครั้ง แต่นางจูผู้เป็นแม่รีบวิ่งเข้ามาเอาตัวขวางลูกสาวไว้ "ลูกบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ท่านจะตีนางให้ตายจริงๆ หรือ?"

ชุ่ยฮวากุมแก้มที่บวมเป่ง ร้องไห้โฮ เหลียงเอ้อร์เดิมทีก็อยากสั่งสอนหลานสาวสักหน่อย แต่พอเห็นพี่ชายลงมือตีลูกเองแบบนี้ เขาจะเข้าไปซ้ำเติมก็ดูจะกระไรอยู่

ทว่านางหลิวโกรธจนตัวสั่น นางมองชุ่ยฮวาแล้วถามเสียงเย็น "ชุ่ยฮวา เราก็คนกันเอง อาปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลยนะ เซียนฮวาก็นับถือเจ้าเป็นพี่สาว ทำไมเจ้าถึงทำร้ายนางได้ลงคอ?"

หลังจากถูกพ่อตบหน้า ศักดิ์ศรีของชุ่ยฮวาก็ถูกทำลายย่อยยับ นางทั้งโกรธทั้งแค้น รู้สึกว่าใครๆ ก็เข้าข้างแต่เซียนฮวา

เมื่อถูกนางหลิวซักไซ้ นางจึงตะคอกกลับ "นับถืออะไร! ถ้านางเห็นข้าเป็นพี่สาว นางจะแย่งพี่ลูกพี่ลูกน้องของข้าทำไม? นางหมั้นหมายกับเจียงหลินมีคู่ตุนาหงันอยู่แล้ว ทำไมนางยังต้องมาอ่อยพี่เปี่ยวของข้าอีก? นังจิ้งจอกแพศยา! หญิงแพศยาอย่างนางสมควรถูกจับถ่วงน้ำอยู่แล้ว ข้าแค่ผลักนางตกน้ำเพื่อช่วยนางไม่ต้องโดนจับถ่วงน้ำแท้ๆ พวกท่านยังจะเข้าข้างนางอีก!"

เหลียงต้าและนางจูตกตะลึง นางจูรีบตะครุบปากลูกสาว เด็กสาวตัวแค่นี้ทำไมถึงพูดจาหยาบคายต่ำช้าได้ขนาดนี้?

นางเฉินรีบปิดหูลูกชาย เหวินเจี๋ยยังเด็ก ไม่ควรได้ยินคำพูดสกปรกเหล่านี้

นางหลิวเห็นว่าชุ่ยฮวาไม่เพียงผลักลูกสาวตกน้ำ แต่ยังสาดโคลนใส่ร้ายชื่อเสียงลูกสาวอีก นางโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

นางชี้หน้าชุ่ยฮวา ริมฝีปากสั่นระริก แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวด้วยความโมโหสุดขีด

ความโกรธของเหลียงเอ้อร์ที่เพิ่งจะลดลงไปบ้างเมื่อเห็นพี่ชายลงโทษลูกสาว กลับพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินหลานสาวใส่ร้ายลูกสาวเช่นนี้

เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกระทืบชุ่ยฮวาให้จมดิน แต่พอนึกถึงว่าพี่ใหญ่เคยดีกับครอบครัวตนมาก่อน จึงต้องข่มใจไว้

ผู้เฒ่าเหลียงถามชุ่ยฮวาด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโทสะ "ไหนเจ้าลองบอกมาซิ เซียนฮวาไปยั่วยวนลูกพี่ลูกน้องเจ้ายังไง? นี่ใช่คำพูดที่เด็กสาวควรพูดรึ?"

ชุ่ยฮวาตัดสินใจแตกหัก นางหลงรักลูกพี่ลูกน้องของนางมานานแล้ว ตั้งแต่แอบได้ยินแม่คุยว่าจะหมั้นหมายนางกับเขา นางก็ถือว่าเขาเป็นคนของนางมาตลอด

ในเมื่อแม่ไม่ยอมจัดการเสียที นางจึงนัดเขาออกมาเพื่อสารภาพความในใจ แต่เขากลับบอกว่าคนที่เขาชอบคือเซียนฮวา ถ้านังจิ้งจอกเซียนฮวาไม่ไปยั่วยวนเขา เขาจะพูดแบบนี้ได้อย่างไร?

ด้วยความแค้นและริษยา นางแกะมือนางจูออกจากปากแล้วตะโกนลั่น "เดิมทีท่านแม่จะให้ข้าหมั้นกับพี่เปี่ยว แต่พี่เปี่ยวบอกว่าคนที่เขาชอบคือเซียนฮวา! ถ้าเซียนฮวาไม่ไปอ่อยเขา เขาจะไปชอบนางได้ยังไง?"

เซียนฮวาที่แกล้งหลับอยู่นั้นถึงกับพูดไม่ออก นี่มันเคราะห์กรรมหล่นทับชัดๆ

ลูกพี่ลูกน้องที่ชุ่ยฮวาพูดถึงคือจูอู่ ลูกชายพี่ชายของนางจู เจ้าของร่างเดิมไม่เคยติดต่อส่วนตัวกับเขาเลย เพียงแต่เขามาเที่ยวบ้านตระกูลเหลียงบ้างเป็นครั้งคราว แล้วเด็กๆ ก็เล่นด้วยกัน

ไปๆ มาๆ กลายเป็นเจ้าของร่างเดิมไปยั่วยวนลูกพี่ลูกน้องในปากของชุ่ยฮวาไปได้ยังไง?

"ลูกพี่ลูกน้องเจ้าไม่ชอบเจ้า แต่ไปชอบเซียนฮวา เจ้าก็เลยแค้นเคืองผลักนางตกน้ำงั้นรึ? ทำไมจิตใจเจ้าถึงได้อำมหิตเยี่ยงนี้?"

ผู้เฒ่าเหลียงรู้สึกหนาวเหน็บจับใจ นึกไม่ถึงว่าหลานสาวคนโตจะร้ายกาจตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้

เมื่อนึกถึงเงินสามตำลึงที่เสียไป ซึ่งเดิมทีสามารถนำไปสู่ขอภรรยาให้หลานชายคนโตได้ แม่เฒ่าเหลียงก็รู้สึกปวดใจจี๊ดขึ้นมา

นางพุ่งเข้าไปตบตีชุ่ยฮวา ปากก็ด่าทอไม่หยุด "นังตัวล้างผลาญ! เจ้าก่อเรื่องใหญ่แล้วจริงๆ เพราะเจ้าผลักคนทีเดียว เงินสามตำลึงก็หายวับ แถมเงินค่าแต่งเมียพี่ชายเจ้าก็ปลิวหายไปกับน้ำ! นังตัวซวยล่มจมตระกูล คืนนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้หลาบจำ..."

ชุ่ยฮวาร้องโหยหวนขณะถูกทุบตี นางจูผู้เป็นแม่รู้ดีว่าลูกสาวทำผิด แม้ปกติจะถูกแม่เฒ่าเหลียงฝังหัวเรื่องลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว แต่ชุ่ยฮวาก็เป็นเลือดในอกของนาง

เห็นชุ่ยฮวาถูกตีจนน่าเวทนา นางก็อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าอ้อนวอน "ท่านแม่ อย่าตีเลย อย่าตีเลยเจ้าค่ะ แกยังเด็กคิดน้อยไปถึงได้ทำผิด"

"ยังมีหน้ามาขอร้องแทนมันอีก! ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าอบรมสั่งสอนไม่ดี เงินแต่งเมียของเหวินยงจะหายไปแบบนี้รึ? ขืนพูดอีกคำ ข้าจะตีเจ้าไปด้วยอีกคน!" แม่เฒ่าเหลียงตวาดใส่นางจู

นางจะไปฟังคำนางจูได้อย่างไร ใจจริงอยากจะตีนางจูด้วยซ้ำ แต่เห็นแก่ที่นางคลอดลูกชายให้ตระกูลเหลียงถึงสองคน จึงละเว้นไว้

แม่เฒ่าเหลียงจึงระบายความโกรธทั้งหมดลงที่ชุ่ยฮวา ทั้งด่าทั้งตีไม่ยั้งมือ