บทที่ 38 อันเล่อ ความลับเรื่องเลี้ยงหมูแดงแล้ว อาห้าคนเดิม เพิ่มเติมคือปากโป้ง

"ต้องเปลี่ยนวิธี"

แปดพันคำ สิบกว่าหน้า คงทำเอาหานหรงหรงตกใจจนหนีเตลิด หลี่อันเล่อเลยยอมทำงานล่วงเวลา ตัดทอนเนื้อหาลงเหลือไม่ถึงพันคำ แต่ทำเป็นฉบับการ์ตูนแทน

"เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว"

หลี่อันเล่อเรียนในระบบยอดนักเรียนติดต่อกันสิบชั่วโมง ใช้พลังงานสมองไปเยอะมาก จนเช้านี้ตื่นมากินข้าวเช้าแบบเบลอๆ กินก้อนแป้งไปไม่ถึงสองก้อน

"ลูกเป็นอะไรไป?"

"ปัญญาอ่อนกำเริบหรือเปล่า?"

อาการเหม่อลอยของลูกชายทำเอาหลี่กั๋วสี่กับสือฉินตกใจ "วันนี้หยุดเรียนสักวันดีไหม?"

"ไม่ได้"

หลี่อันเล่อรีบปฏิเสธ อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำรายงานการ์ตูน จะไปโน้มน้าวหานหรงหรงกับเจ้าอ้วนให้มาร่วมหุ้นเลี้ยงหมู

"ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ อย่าฝืนนะลูก"

"ไม่เป็นไรครับแม่ แค่นอนไม่พอนิดหน่อย ล้างหน้าเดี๋ยวก็หาย"

"งั้นก็ดี ถ้าไม่ไหวก็บอกครูนะลูก"

สือฉินกำชับหลี่กั๋วสี่ให้ยืมรถเข็นล้อเดียวไปส่งลูก

"ได้จ้ะ"

ระหว่างทาง หลี่อันเล่อนั่งสัปหงกบนรถเข็น พักผ่อนเอาแรงได้บ้าง

พอถึงหน้าโรงเรียน หลี่อันเล่อกำลังจะลง หลี่กั๋วสี่ก็ห้ามไว้

"รอเดี๋ยว อันเล่อ"

"ทำไมครับพ่อ?"

"รอแป๊บนึง เดี๋ยวพ่อมา"

หลี่อันเล่องงๆ รอสักพักพ่อก็กลับมาพร้อมซาลาเปาไส้เนื้อร้อนๆ "เมื่อกี้เห็นลูกกินข้าวน้อย พ่อเลยไปซื้อซาลาเปามาให้ กินตอนร้อนๆ นะ"

"ขอบคุณครับพ่อ"

"ขอบคุณอะไรกัน ลูกพ่อทั้งคน"

"อิอิ พ่อกินด้วยสิ"

"ลูกพ่อรักพ่อจริงๆ"

หลี่กั๋วสี่กัดซาลาเปาคำเล็กๆ อย่างมีความสุข "พอแล้วๆ พ่อกลับก่อนนะ ถ้าง่วงก็นอนฟุบบนโต๊ะได้เลย"

"ครับพ่อ"

"เดินทางดีๆ นะครับ"

หลี่อันเล่อเคี้ยวซาลาเปาอย่างมีความสุข สะพายกระเป๋าทหาร ฮัมเพลง "ทิศบูรพาแดง ดวงอาทิตย์ขึ้น..." เดินเข้าห้องเรียน หานหรงหรงยังไม่มา แต่เจ้าอ้วนมาเช้าผิดปกติ "อันเล่อ กินลูกอมไหม?"

"มาไม้ไหนเนี่ย?"

หลี่อันเล่อระแวงรอยยิ้มแป้นแล้นของเจ้าอ้วน เหมือนเพื่อนร่วมหอพักนิสัยเสียในชาติที่แล้วเวลายิ้มแบบนี้ถ้าไม่ยืมเงินก็ยืมเสื้อผ้า "มีอะไร?" รับลูกอมผลไม้มากิน อืม... สู้ลูกอมนมไม่ได้ แข็งชะมัด

เจ้าอ้วนหัวเราะแหะๆ ที่แท้เมื่อวานฟังเรื่องมังกรหยกฉบับปฏิวัติถึงตอนสำคัญ กลับไปนอนไม่หลับ วันนี้เลยมารอแต่เช้า

ไอ้หมอนี่ คิดจะเอาลูกอมราคาถูกมาหลอกฟังนิทานเหรอ ฝันไปเถอะ งดเล่า จนกว่าจะยอมร่วมหุ้นเลี้ยงหมู

"เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงลูกชิ้นหมูทอด" เจ้าอ้วนยื่นสมุดเล่มเล็กให้ "อันเล่อ นี่หนังสือที่นายอยากได้ ฉันขอให้พ่อหามาให้"

"งั้นมาต่อกันที่เรื่องเมื่อวาน"

ลูกชิ้นหมูทอดอะไร ไร้สาระ หลี่อันเล่อเป็นคนรักการอ่านและเล่าเรื่องต่างหาก หานหรงหรงที่เพิ่งมาถึงเบ้ปากหมั่นไส้ หลี่อันเล่อผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร... ยกเว้นเรื่องกิน

"เอ๊ะ นี่อะไร?" หานหรงหรงนั่งลง เห็นสมุดเล่มเล็กวางอยู่บนโต๊ะ

"ลืมแล้วเหรอ ภารกิจเพื่อสังคมนิยมไง"

"เลี้ยงหมู?"

หานหรงหรงเบ้ปาก เมื่อวานกลับไปถามพ่อเรื่องเลี้ยงหมู พ่อบอกว่าหมูมีประโยชน์ต่อชาติจริงๆ ปู่เธอสมัยเป็นทหารก็เคยคุมกองพันเลี้ยงหมู

แต่การเลี้ยงหมูมันไม่ง่ายอย่างที่หลี่อันเล่อโม้ หานหรงหรงไม่เชื่อว่าจอมลวงโลกคนนี้จะเลี้ยงหมูเป็น

"อุ๊ย หมูตัวนี้น่ารักจัง"

หานหรงหรงเปิดสมุดดู สะดุดตากับภาพวาดหมูการ์ตูน

แน่นอนสิ ฝีมือระดับเทพ วาดเพื่อเธอโดยเฉพาะ

หานหรงหรงชอบใจหมูสีชมพูตัวน้อย จนเริ่มสนใจรายงานฉบับการ์ตูนขึ้นมา "นายวาดเองหมดเลยเหรอ?"

"ใช่"

"สอนฉันวาดบ้างได้ไหม?"

"ได้สิ"

หลี่อันเล่อกำลังจะหยิบดินสอ แต่ก็ชะงัก เดี๋ยวนะ เป้าหมายคือโน้มน้าวหานหรงหรงมาร่วมหุ้นเลี้ยงหมู ไหงกลายเป็นสอนวาดรูปไปได้

ไม่ได้การ ผิดแผน แต่พอหานหรงหรงควักลูกอมนมออกมาหนึ่งกำมือ หลี่อันเล่อก็เปลี่ยนใจ สอนวาดรูปก่อนก็ได้ เรื่องหุ้นค่อยว่ากันทีหลัง

"อืม หอมจัง"

"แม่ส่งมาจากเมืองหลวง"

แม่ของหานหรงหรงเคยทำงานกระทรวงการต่างประเทศ ตอนนี้พักงานอยู่บ้านตายายที่เมืองหลวง ตายายของหานหรงหรงก็ระดับบิ๊ก เงินเดือนสี่ร้อยกว่าหยวน

"มิน่าล่ะ หวานเจี๊ยบ ของเมืองหลวงนี่ดีจริงๆ"

"แบบนี้ถูกไหม?"

"ตาโตกว่านี้หน่อย"

"ปากกว้างกว่านี้ ใช่"

ต้องยอมรับว่าหานหรงหรงมีพรสวรรค์ สงสัยจะเคยเรียนวาดรูปมาก่อน

"น่ารักจัง"

หานหรงหรงวาดหมูตัวแรกเสร็จ ก็เอามาเทียบกับหน้าหลี่อันเล่อแล้วหัวเราะคิกคัก "หลี่อันเล่อ จมูกนายเหมือนตัวนี้เลย"

'เธอสิเหมือน ทั้งบ้านเธอเหมือนหมูหมดนั่นแหละ'

หลี่อันเล่อมองบน ขี้เกียจเถียง กินลูกอมดีกว่า หวานจัง... เอ๊ะ ลืมอะไรไปหรือเปล่า ช่างเถอะ กินให้หมดก่อน

"อ้อ จริงด้วย" พอกินหมด สมองก็แล่น นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

"หลี่อันเล่อ มีอะไรหรือเปล่า?"

หลี่อันเล่ออึ้ง ลืมไปว่าเข้าเรียนแล้ว มัวแต่วาดรูปเพลิน กะจะลุกขึ้นมาโวยวายเรื่องร่วมหุ้น แต่ดันลืมดูเวลา

"เอ่อ... ครูครับ ขออนุญาตไปห้องน้ำ"

"รีบไปรีบมานะ"

หลี่อันเล่อเดินคอตกไปห้องน้ำ พอกลับมา หานหรงหรงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ เป็นรูปหมูเข้าห้องน้ำ

วาดเหมือนเปี๊ยบ... หมายถึงเหมือนเขา หลี่อันเล่อแค้นฝังหุ่น

ไม่เคารพครูบาอาจารย์เอาซะเลย หลี่อันเล่อยัดกระดาษใส่กระเป๋า แล้วหันไปยิ้มให้หานหรงหรง "หานหรงหรง เรื่องร่วมหุ้นที่คุยกัน ว่าไง คิดดีหรือยัง เวลาไม่คอยท่านนะ?"

"เลี้ยงหมูเหรอ?"

"ใช่ๆ"

"ไม่เอา"

"เมื่อกี้เธออ่านรายงานแล้วนี่ นี่มันเรื่องใหญ่ระดับชาตินะ ต้องคิดให้รอบคอบ"

"ฮึ นายจะหลอกเอาเงินฉัน"

"เปล่า ฉันชวนเธอมาทำธุรกิจ เพื่อชาติ เพื่อสังคมนิยม ลองคิดดูสิ ถ้าเราทำสำเร็จ จะช่วยลดความสูญเสียได้มหาศาล ตอนนั้นเธอจะได้เป็น..."

"เป็นอะไร?"

หานหรงหรงสงสัย หลี่อันเล่อไม่อยากจะจินตนาการภาพหานหรงหรงอุ้มลูกหมู

"ช่างเถอะ ลองจินตนาการดู"

หานหรงหรงไม่เปิดโอกาสให้หลี่อันเล่อโม้ต่อ เก็บกระเป๋าเตรียมกลับบ้าน "ฉันกลับไปกินข้าวละ เจอกันพรุ่งนี้"

"อ้าว"

"เฮ้ย รายงานของฉัน"

ยัยนี่เอารายงานไปทำเป็นสมุดวาดเขียนเฉยเลย

"อันเล่อ เร็วเข้า ฉันเลี้ยงลูกชิ้นทอด"

"มาแล้วๆ เรื่องกินเรื่องใหญ่"

หานหรงหรงกลับถึงบ้านพักข้าราชการ แขวนกระเป๋า หยิบรายงานของหลี่อันเล่อออกมา เตรียมกระดาษเปล่าจะลอกลายหมู แมลง และคนการ์ตูน

"หรงหรง กินข้าวก่อนลูก"

"พ่อ รอแป๊บนึง"

"เด็กคนนี้"

หานเทียนหมิงยิ้ม "กินเสร็จค่อยทำการบ้านก็ได้"

"เอ๊ะ นี่อะไร?"

"ลูกหมู"

"น่ารักดีนี่"

หานเทียนหมิงหยิบสมุดรายงานมาดู ยิ่งดูสีหน้ายิ่งเคร่งเครียด "หรงหรง เอามาจากไหน?"

"ของหลี่อันเล่อค่ะ"

"หลี่อันเล่อ?"

หานเทียนหมิงนึกถึงเด็กเจ้าเล่ห์คนนั้นขึ้นมาทันที

ทางด้านหลี่อันเล่อกำลังกินลูกชิ้นทอดอย่างมีความสุข แบ่งใส่กล่องกลับบ้านครึ่งหนึ่ง

"เจ้าอ้วน เจอกันพรุ่งนี้"

"เจอกัน"

เจ้าอ้วนถือรูปวาดหมูฝีมือหลี่อันเล่อกลับบ้านอย่างมีความสุข

"อันเล่อ เพื่อนลูกหน้าตาเบิกบานดีจัง"

"แน่สิ เหมือนตุ๊กตาปีใหม่เลย" หลี่อันเล่อปีนขึ้นรถเข็น "พ่อ อ้าปาก"

"หือ?"

"หอมจัง!"

"ลูกชิ้นทอด อร่อยไหมพ่อ?"

"อร่อย"

ลูกชายเราเก่งจริงๆ หาของกินเก่ง โตขึ้นไม่อดตายแน่

กลับถึงบ้าน หลี่อันเล่อแอบยัดลูกชิ้นใส่มือสือฉิน

"อันเล่อ ได้ยินว่าหลานจะเลี้ยงหมูเหรอ?"

"หา?" หลี่อันเล่องง หันไปมองพ่อ ป้าสะใภ้สามรู้ได้ไง

หลี่กั๋วสี่ส่ายหน้า เขาไม่ได้บอกใครนะ

"ป้าสะใภ้สาม ฟังใครมาครับ?"

"อาห้าของหลานไง..."

'อาห้า... อีกแล้วเหรอ!'