บทที่ 22 ป้าใหญ่มาเยี่ยม จุดเปลี่ยนสู่การไปโรงเรียน (สอง)

หลี่กั๋วชิ่งปลื้มปริ่มสุดๆ สมัยนี้แค่ขี่จักรยานไปรับตัวเจ้าสาวก็เท่จะแย่แล้ว นี่ยังได้นั่งรถเก๋งอีก ยิ่งใหญ่ระดับผู้บริหารเลยนะนั่น "พี่ครับ เดี๋ยวช่วยขอบคุณพี่เขยให้ผมด้วยนะครับ"

"คนกันเองจะเกรงใจทำไม"

สองพี่น้องคุยกันสนุกสนานจนถึงหมู่บ้านหลี่เจียพัว ที่บ้านเตรียมกับข้าวไว้รอแล้ว ข้าวสวยธัญพืช ไข่ผัด และผัดกากหมูใส่ผักกาดขาวแถมวุ้นเส้นด้วย วุ้นเส้นนี่ปกติหาซื้อยากนะ

"อาห้ากับป้าใหญ่กลับมาแล้ว"

หลี่อันเล่อกับพรรคพวกเด็กๆ ตะโกนลั่น พอรถจอดปุ๊บ เด็กๆ ก็วิ่งกรูเข้าไปหา

"ป้าใหญ่ครับ ป้าใหญ่คะ"

"สวัสดีจ้ะเด็กๆ"

"เอ๊ะ"

"อันเล่อพูดชัดแจ๋วเลยนี่นา?"

"พี่ครับ ไม่ใช่แค่พูดชัด อันเล่อตอนนี้รู้หนังสือแล้วด้วย"

หลี่กั๋วสี่ยืดอกภูมิใจ "อันเล่อ ท่องกลอนให้ป้าใหญ่ฟังหน่อยเร็ว"

"พอๆๆ ไม่ต้องท่องแล้ว เข้าบ้านกินข้าวกันก่อน"

"ใช่ๆๆ พี่ เข้าไปกินข้าวก่อน กับข้าวเสร็จหมดแล้ว"

ป้าสะใภ้รองกับป้าสะใภ้สามรีบเชิญป้าใหญ่เข้าบ้าน หลี่เหมยยิ้มแล้วล้วงลูกอมออกมาหนึ่งกำมือ ย่าหวังซิ่วหลานเห็นเข้าก็รีบคว้าหมับ "จะกินข้าวอยู่แล้ว กินลูกอมทำไม เก็บไว้ก่อน"

"ไม่เป็นไรหรอกแม่ แค่ลูกอมไม่กี่เม็ด"

"แม่นี่นะ จะตามใจเด็กไปถึงไหน"

"พี่ใหญ่ เข้าบ้านกินข้าวเถอะครับ"

"จ้ะ"

ในห้องโถง อาหารวางเต็มโต๊ะ ป้าสะใภ้ใหญ่ที่ง่วนอยู่ในครัวเดินออกมา "พี่สะใภ้ใหญ่ เดี๋ยวฉันช่วย"

"นั่งเถอะๆ เสร็จหมดแล้ว"

"อย่ามัวแต่มองสิ"

ย่าหวังซิ่วหลานสั่งบรรดาลูกสะใภ้ "พาเด็กๆ ไปกินข้าว"

หลี่อันเล่อกะว่าจะเนียนขอลูกอมกินสักหน่อย แต่โดนย่าสกัดดาวรุ่งซะก่อน แต่ข้าวสวยธัญพืชก็ไม่เลว หอมฉุย ป้าสะใภ้ใหญ่ยังใจดีตักน้ำแกงผักกาดขาวใส่กากหมูราดข้าวให้ด้วย

น้ำมันลอยฟ่อง น่ากินชะมัด ส่วนไข่ผัดมีนิดเดียว บ้านคนเยอะขนาดนี้ เด็กๆ อดขึ้นโต๊ะ ได้แต่มองตาปริบๆ

"อันเล่อ" แต่พ่อบังเกิดเกล้าไม่เคยลืมลูก คีบไข่ชิ้นโตแอบใส่ชามให้

"เรียนหนัก บำรุงหน่อยลูก"

"ขอบคุณครับพ่อ"

"เด็กคนนี้พูดจาฉะฉานขึ้นเยอะเลย"

หลี่เหมยแปลกใจ คราวก่อนที่มายังน้ำลายยืดพูดไม่ชัด เรียกป้ายังเพี้ยน คราวนี้พูดจารู้เรื่อง

"นั่นสิ"

ได้ทีหลี่กั๋วสี่ก็เริ่มโม้เรื่องวีรกรรมหลี่อันเล่อ ทั้งเรื่องท่องคติพจน์ร้อยสองร้อยประโยค "จริงเหรอเนี่ย เด็กคนนี้เก่งขนาดนั้นเชียว" ร้อยสองร้อยประโยคนี่ตัวหนังสือไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

"ส่งเข้าโรงเรียนหรือยัง?"

"ยังเลย ให้แม่เขาสอนอยู่ที่บ้าน"

"ทำไมไม่ส่งไปโรงเรียนล่ะ?"

หลี่เหมยเห็นสายตาหลี่กั๋วสี่เหลือบมองไปทางย่าหวังซิ่วหลานก็เข้าใจทันที รู้ดีว่าแม่ตัวเองคิดยังไง "ได้ กินข้าวเสร็จเดี๋ยวพี่ทดสอบหลานหน่อย ถ้าหัวดีจริง เดี๋ยวพี่ออกค่าเทอมให้"

พอได้ยินคำนี้ หลี่กั๋วสี่กับสือฉินยิ้มแก้มปริจนหุบไม่ลง

"ได้ไปโรงเรียนแล้ว ได้ไปโรงเรียนแล้ว ในที่สุดก็ได้ไปโรงเรียนสักที"

หลี่อันเล่อดีใจจนแทบจะกลืนชามข้าวเข้าไป นึกภาพว่าพรุ่งนี้จะได้หลุดพ้นจากการถอนหญ้าอันแสนน่าเบื่อ ไปโรงเรียนจีบสาว... เอ้ย ไปเรียนหนังสือกับเพื่อนๆ มันช่างมีความสุขจริงๆ

ความดีใจทำให้เขาลืมสังเกตปฏิกิริยาของผู้ใหญ่บนโต๊ะ ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้พูดอะไร แต่ตะเกียบในมือชะงักไปนิดนึง

ป้าสะใภ้รองสะกิดสามี ลุงรองหลี่กั๋วลู่ยังงงๆ "มีอะไรเหรอ?"

"ฮึ"

ลุงสามหลี่กั๋วโซ่วกับป้าสะใภ้สามเฉิงไหลเฟิ่งมองหน้ากันด้วยความเสียดาย รู้งี้เมื่อวันก่อนน่าจะให้ลูกไปเรียนกับสะใภ้สี่บ้าง จะได้มีผลงานมาอวด

"ทำไมยังกินไม่เสร็จอีกนะ"

หลี่อันเล่อเดินวนไปวนมาหน้าประตู ผู้ใหญ่นี่กินข้าวนานจริงๆ มัวแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ ไม่รู้กฎห้ามคุยตอนกินข้าวหรือไง

รอจนหลี่อันเล่อแทบจะลงแดง ในที่สุดทุกคนก็กินอิ่ม

"อันเล่อ มานี่เร็ว"

หลี่กั๋วสี่รีบเรียกลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้าห้องโถง เด็กคนอื่นได้แต่มองตาละห้อย ห้องโถงแคบๆ คนเยอะแยะ นอกจากหลานคนโตอย่างหลี่อันไฉแล้ว เด็กคนอื่นต้องรอนอกบ้าน

"อันเล่อ ให้ป้าใหญ่ทดสอบหน่อยลูก"

"ครับ"

หลี่เหมยยิ้มแล้วดึงหลี่อันเล่อเข้ามา "บอกป้าสิลูก รู้จักตัวหนังสือเยอะไหม?"

"เยอะครับ"

"พินอินเรียนหรือยัง?"

"เรียนแล้วครับ"

"งั้นป้าถามหน่อย พยัญชนะต้นมีกี่ตัว?"

"23 ตัวครับ"

"สระเดี่ยวมีตัวอะไรบ้าง?"

"a, o, e, i..."

หลี่เหมยถามคำถามเกี่ยวกับพินอินอีกหลายข้อ หลี่อันเล่อตอบถูกหมด สุดท้ายให้ลองอ่านคำที่ผสมสระให้ฟัง "เก่งมาก พินอินแม่นใช้ได้เลย"

"งั้นถามเลขหน่อย เรียนหรือยัง?"

"เรียนมาบ้างครับ"

"ห้าบวกสองเท่ากับเท่าไหร่?"

"เจ็ดครับ"

"..."

ถามบวกลบไปหลายข้อ หลี่เหมยลองถามเรื่องคูณดู ไม่นึกว่าหลี่อันเล่อจะตอบได้ "คูณก็ทำเป็นเหรอ?"

"ผมท่องสูตรคูณได้ครับ"

"อันเล่อเก่งจริงๆ"

"เอ้า นี่ป้าให้รางวัล"

หลี่เหมยควักเงินหนึ่งหยวนใส่มือหลี่อันเล่อ แล้วหันไปควักอีกห้าหยวนส่งให้หลี่กั๋วสี่ "ห้าหยวนนี่เอาไว้จ่ายค่าเทอมกับค่าอุปกรณ์การเรียนของอันเล่อนะ อย่าเอาไปใช้อย่างอื่นล่ะ ตั้งใจส่งเสียให้ดี ตระกูลหลี่อุตส่าห์มีเด็กหัวดี อย่าให้เสียของ"

แม่เจ้าโว้ย ควักทีเดียวหกหยวน ย่าหวังซิ่วหลานตาโต "ทำไมให้เยอะขนาดนี้ เดี๋ยวเด็กเสียนิสัยหมด" พูดพลางจะเอื้อมมือไปคว้าเงินในมือหลี่อันเล่อ แต่หลี่อันเล่อไวทายาด

"ย่าครับ ผมไม่ใช้มั่วหรอกครับ จะเอาไว้ซื้อดินสอกับสมุด"

พูดจบก็ยัดเงินใส่มือแม่ "แม่ครับ ช่วยเก็บให้หน่อย"

สือฉินรับไว้อย่างไว "ได้จ้ะลูก เดี๋ยวแม่เก็บให้" แล้วรีบขยับตัวออกห่างย่าหวังซิ่วหลาน เงินนี่พี่สาวให้มา หลี่กั๋วสี่ดีใจจนเนื้อเต้น ห้าหยวน เกิดมาไม่เคยถือเงินเยอะขนาดนี้ ลูกชายเรามันแน่จริงๆ

หลี่อันเล่อเองก็ไม่นึกว่าป้าใหญ่จะใจป้ำขนาดนี้ ห้าหยวนซื้อข้าวสารได้ตั้งสามสิบกว่าจินเชียวนะ

ไม่ใช่แค่เขา คนอื่นก็ตกตะลึง ป้าสะใภ้ใหญ่ยังแปลกใจ

ป้าสะใภ้รองกับป้าสะใภ้สามไม่ต้องพูดถึง โดยเฉพาะป้าสะใภ้สามที่อุตส่าห์ลงทุนให้ถั่วลิสงไปกำมือวันก่อน

ทำไมตอนนั้นไม่ส่งลูกไปเรียนกับสะใภ้สี่นะ ไม่งั้นวันนี้บ้านเราคงได้หน้าบ้าง

ใครจะไปรู้ว่าพี่สาวจะให้ความสำคัญกับเรื่องเรียนขนาดนี้ พวกนางไม่เห็นว่าความรู้จะสำคัญตรงไหน สอบมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้

คนเรียนสูงๆ จบมาก็ต้องกลับมาทำนาอยู่ดี เรียนไปก็ไลฟ์บอย

แต่น่าเสียดาย มารู้ตัวตอนนี้ก็ได้แต่อิจฉาตาร้อน

ดูครอบครัวเจ้าสี่สิ หน้าบานเป็นจานดาวเทียม ปกติมีโอกาสได้หน้าแบบนี้ที่ไหน

เทียบกับพวกผู้ใหญ่ เด็กๆ อิจฉาหลี่อันเล่อที่ได้เงินตั้งหนึ่งหยวน ซื้อลูกอมได้ตั้งเยอะ

"ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวคราวหน้าป้าจะมาทดสอบอีก"

"ครับป้าใหญ่ ผมจะตั้งใจเรียนครับ" หลี่อันเล่อตบอดรับคำ

"เด็กดี เอ้า" หลี่เหมยกำลูกอมใส่มือหลี่อันเล่ออีกกำมือ

คราวนี้พวกเด็กๆ น้ำลายยืดกันเป็นแถว ดีที่หลี่เหมยไม่ลืมแจกคนอื่นด้วย

"กินข้าวอิ่มแล้ว แจกคนละเม็ดพอให้รู้รสพอนะ" ย่าหวังซิ่วหลานโบกมือไล่เด็กๆ "ไปเล่นกันข้างนอกไป ย่ามีธุระจะคุยกับป้าใหญ่"

แต่ละบ้านแยกย้ายกลับห้อง ครอบครัวหลี่กั๋วสี่สามคนพ่อแม่ลูกมีความสุขสุดๆ ได้เงินมาตั้งหกหยวน ค่าเทอมค่าอุปกรณ์อย่างมากก็สามหยวน อีกสามหยวนคือกำไรเนื้อๆ

"พ่อ ผมอยากกินซาลาเปาไส้เนื้อลูกใหญ่ๆ"

"จัดไป"

"ผลไม้กระป๋อง"

"จัดไป"

"ขนมเกลียวทอด"

"พรุ่งนี้จัดให้หมด"

สามคนพ่อแม่ลูกคุยกันเสียงดังลืมตัว ถ้าไม่ใช่กลัวย่าหวังซิ่วหลานได้ยินแล้วมาทวงเงิน ป่านนี้คงหัวเราะลั่นบ้านไปแล้ว

"ซื้ออะไรนะ?"

"ของอร่อยไง"

พูดจบ หลี่อันเล่อหน้าซีดเผือด เสียงใครวะ ทั้งสามคนหันขวับไปมองหน้าประตู... ชิบหายแล้ว จะทำยังไงดี?