บทที่ 15 หนอนพิษกัดกินหัวใจ, เข็มเพลิงศักดิ์สิทธิ์

คำพูดแม้จะสุภาพ แต่ความหมายที่ปฏิเสธนั้นชัดเจน

นี่เป็นการพยายามควบคุมอารมณ์อย่างสุดความสามารถของหวงไห่จวินแล้ว

หากไม่ใช่เพื่อรักษาหน้าหวงฝูซือเยว่ เขาคงไล่คนไปนานแล้ว

"ฮึ! ไอ้หนุ่ม คุณนายหวงมีฐานะอันใด จะให้นายมาตรวจได้ตามใจเหรอ?" ชายวัยกลางคนหัวล้านหัวเราะเยาะ

เย่ชูยักไหล่ "ในเมื่อคุณหวงไม่เชื่อก็ช่างเถอะ พี่ซือเยว่ พวกเราไปกันเถอะ”

ในฐานะศิษย์ของจักรพรรดิแห่งยา เขาไม่มีวันไปประจบประแจงให้คนมารักษาหรอก

หวงฝูซือเยว่สีหน้าไม่ดี เธอตั้งใจพาเย่ชูมาด้วยความหวังดี อีกฝ่ายไม่เพียงไม่ขอบคุณ ยังสงสัยไปเสียทุกเรื่อง

แต่เธอก็ไม่อยากเห็นเพื่อนรักอย่างหลี่จิงซวนต้องมาตายไปอย่างน่าเสียดาย

"จิงซวน ฝีมือการแพทย์ของเย่ชูเก่งจริงๆ นะ เธอลองให้เขาตรวจดูสักหน่อยไหม?"

หลี่จิงซวนพยักหน้า หันไปพูดกับหวงไห่จวิน "ไห่จวิน ซือเยว่ก็หวังดี ลองให้น้องชายคนนี้ตรวจดูสักหน่อยเถอะ”

จอร์จก็พูดขึ้น "คุณหวง ลองให้คุณชายคนนี้ลองดูสิ ผมก็อยากดูว่าแพทย์แผนจีนเก่งกาจแค่ไหน?”

หวงไห่จวินเห็นเช่นนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีก จึงพยักหน้า

"น้องชาย ฉันรู้ว่านายอยากแก้ต่างให้แพทย์แผนจีน แต่การรักษาโรคไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นายทำตามความสามารถของตัวเองก็พอ”

เขาเตือนเป็นพิเศษ กลัวว่าเย่ชูจะรักษาแบบไม่เหมาะสมแล้วทำร้ายภรรยาเขา

เย่ชูไม่ได้ตอบ หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่หวงฝูซือเยว่ และอยากให้จอร์จเห็นฝีมือของแพทย์แผนจีน

ด้วยท่าทางแบบนี้ของอีกฝ่าย เขาคงหันหลังกลับไปนานแล้ว

เย่ชูเข้าไปจับชีพจรของหลี่จิงซวน แล้วพูดว่า "โรคของคุณนายหวงรักษาง่ายมาก แค่กำจัดหนอนพิษในหัวใจก็พอ"

ความจริงเขาใช้พลังจิตสำรวจออกมานานแล้วว่าอีกฝ่ายถูกพิษไสยศาสตร์

ที่ยังจับชีพจร เพราะไม่อยากแสดงออกให้ดูประหลาดเกินไป

พอคำว่า "หนอนพิษ" หลุดออกมา ทุกคนในที่นั้นต่างแสดงสีหน้าต่างกันไป

หวงฝูซือเยว่ทำหน้าตกใจ หลีเจิ้งหยวนก็ตกใจและไม่แน่ใจ

ชายวัยกลางคนหัวล้านและจอร์จต่างหัวเราะเยาะ

"ฮ่าๆๆ ไอ้หนุ่ม ฉันฟังไม่ผิดใช่ไหม? หนอนพิษ? นึกว่ากำลังถ่ายละครโทรทัศน์หรือไง?"

ชายวัยกลางคนหัวล้านหัวเราะอย่างไม่สำรวม ในสายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

จอร์จยกมุมปาก "เฮอะ แพทย์แผนจีนล้วนเป็นการหลอกลวงจริงๆ"

หวงไห่จวินสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก "คุณหวงฝู ขอบคุณที่เป็นห่วงจิงซวน แต่ต่อไปกรุณาเลือกคนให้ดีก่อนพามาที่นี่"

หวงฝูซือเยว่แม้จะไม่พอใจน้ำเสียงของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่อาจโต้แย้ง ได้แต่หันไปมองเย่ชูด้วยสายตาถาม

"พี่ซือเยว่ เพื่อนของพี่ถูกพิษหนอนกัดกินหัวใจ ตอนนี้หนอนพิษอยู่ในระยะหลับใหล แต่ยังคงดูดกินพลังในเส้นเลือดหัวใจ นี่จึงทำให้เส้นเลือดหัวใจเสียหาย"

เย่ชูพูดอย่างจริงจัง "ต้องรีบกำจัดหนอนพิษโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นหากหนอนพิษตื่นขึ้นมา คนไข้จะอยู่ในอันตรายถึงชีวิต"

ชายวัยกลางคนหัวล้านตวาด "พูดเหลวไหล! ไอ้หนุ่ม นายเป็นคนรุ่นใหม่ แต่กลับพูดเรื่องเหลวไหลอย่างหนอนพิษ"

"ท่านผู้ว่าฯ ผมว่าไอ้หมอนี่มีเจตนาซ่อนเร้น บางทีอาจมาทำร้ายคุณนายก็ได้ ลองจับตัวมาสอบสวนดูสักหน่อย”

ก่อนที่หวงไห่จวินจะพูดอะไร หลีเจิ้งหยวนก็รีบเอ่ยขึ้น "น้องชายผู้นี้ไม่ได้พูดเหลวไหล หนอนพิษมีอยู่จริง”

หวงไห่จวินตาวาว

หลีเจิ้งหยวนเป็นถึงหมอหลวง จะไม่พูดส่งเดชแน่นอน

"อาจารย์หลี่ ที่ท่านพูดเป็นความจริงหรือ?”

หลีเจิ้งหยวนพยักหน้า "ผมเคยมีโอกาสเห็นหนอนพิษ สิ่งนี้มีอยู่จริง"

พูดถึงตรงนี้ ในดวงตาเขาแวบผ่านความสงสัย "แต่หนอนพิษมีแค่ทางภาคใต้ เมืองเจียงดูอยู่ห่างจากภาคใต้มาก คุณนายจะติดพิษหนอนได้อย่างไร?”

"ท่านผู้ว่าฯ หวง คุณนายเคยไปทางภาคใต้เมื่อเร็วๆ นี้หรือไม่?"

หวงไห่จวินส่ายหน้า "จิงซวนไม่เคยไปภาคใต้เลย"

พูดจบก็รีบมองไปที่เย่ชูอย่างใจร้อน "น้องชาย จิงซวนติดพิษหนอนกัดกินหัวใจจริงๆ หรือ?"

คำพูดของเย่ชูเขาไม่เชื่อ แต่คำพูดของหลีเจิ้งหยวนเขาไม่กล้าไม่เชื่อ

เย่ชูทำหน้าเหมือนมองคนโง่ "ผมโกหกแล้วได้อะไร?"

สีหน้าหวงไห่จวินแข็งค้าง ชายวัยกลางคนหัวล้านรีบตวาด "บังอาจ! กล้าไม่เคารพท่านผู้ว่าฯ"

“หุบปาก!”

หวงไห่จวินจ้องอีกฝ่ายอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วหันไปมองเย่ชู พยายามฝืนยิ้ม "น้องชาย ที่ผ่านมาล่วงเกินมาก หวังว่าจะช่วยรักษาจิงซวนด้วย"

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว เย่ชูมองออกว่าหลี่จิงซวนถูกพิษหนอน ดูเหมือนจะมีฝีมือไม่น้อย

แม้แต่หลีเจิ้งหยวนยังมองไม่ออก

เย่ชูแค่นเสียง ถามหลีเจิ้งหยวน "คุณลุง ท่านมีเข็มเงินติดตัวไหม?"

หลีเจิ้งหยวนพยักหน้า หยิบกล่องเข็มเงินออกมาจากตัว

ชายวัยกลางคนหัวล้านพูดขึ้นอีกครั้ง "ท่านผู้ว่าฯ ไอ้หนุ่มนี่บอกว่าตัวเองเป็นหมอจีน แต่กลับไม่มีแม้แต่เข็มเงิน ต้องเป็นคนหลอกลวงแน่ๆ ท่านอย่าเชื่อเขาเด็ดขาด"

ตาเย่ชูหรี่ลง อีกฝ่ายยั่วโมโหเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่าเขาไม่มีอารมณ์หรืออย่างไร

"ไอ้หัวล้าน นายคอยวุ่นวายไปมา ถ้ารักษาคุณนายหวงหาย จะทำอย่างไร?"

ชายวัยกลางคนหัวล้านหัวเราะเย็นอย่างเหยียดหยาม "ถ้ารักษาได้ จะคุกเข่าเรียกนายว่าปู่”

เย่ชูยิ้มกรุ้มกริ่ม "ตกลง นี่เป็นคำพูดของคุณเอง"

เมื่อเห็นรอยยิ้มอันมั่นใจของเขา ชายวัยกลางคนหัวล้านรู้สึกหวั่นใจโดยไม่ทราบสาเหตุ อดมองไปที่จอร์จข้างๆ ไม่ได้

"ไม่ต้องกังวล หัวใจของคุณนายหวงเสียหายอย่างรุนแรงแล้ว นอกจากปลูกถ่ายหัวใจ ไม่มีวิธีที่สองอีกแล้ว"

จอร์จพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม กอดอกมองเย่ชูด้วยสายตาล้อเลียน

เขาอยากดูว่าอีกฝ่ายจะรักษาอย่างไร?

เย่ชูไม่สนใจคนอื่น เดินไปที่หน้าหลี่จิงซวน ยิ้มปลอบ "คุณนาย เดี๋ยวอาจจะเจ็บนิดหน่อย ขอให้อดทนหน่อยนะครับ"

หลี่จิงซวนยิ้มบาง "ไม่เป็นไร น้องชายลงมือได้เลย"

เย่ชูเปิดกล่องเข็มเงิน ใช้นิ้วสองนิ้วหยิบเข็มเงินขึ้นมาทีละเล่ม

ฉิว ฉิว ฉิว...

เข็มเงินหลายเล่มแทงผ่านอากาศ ปักลงบนจุดฝังเข็มรอบหัวใจของหลี่จิงซวน

ทุกคนเห็นเพียงเงาบางๆ

พอสติกลับคืนมา เย่ชูก็ปักเข็มเรียบร้อยแล้ว

ตาของหลีเจิ้งหยวนเบิกกว้าง ลมหายใจเร็วขึ้น

แค่การแสดงอันนี้ เขาก็กล้าฟันธงได้ว่า ฝีมือการแพทย์ของเย่ชูเหนือกว่าเขาแน่นอน

ที่ปลายนิ้วเย่ชูปรากฏเส้นพลังชี่เล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เชื่อมต่อกับปลายเข็มเงิน

ปลายนิ้วเคลื่อนไหวเบาๆ เข็มเงินก็เริ่มสั่นเล็กน้อย

เมื่อเวลาผ่านไป เข็มเงินเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงช้าๆ

กลิ่นอายความร้อนแผ่ซ่านออกมา

หลี่จิงซวนแสดงสีหน้าเจ็บปวด เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นที่หน้าผาก

หวงไห่จวินหน้าตาตื่นเต้น แต่ไม่กล้าพูดขัด

ตางามของหวงฝูซือเยว่เบิกกว้าง ตกใจในวิธีการของเย่ชู

แม้แต่จอร์จและชายวัยกลางคนหัวล้านที่เหยียดหยามก็อ้าปากกว้าง ในตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

พลันมีเปลวไฟเล็กๆ ผุดขึ้นที่ปลายเข็มเงิน

จากนั้นก็กลายเป็นกระแสไฟเล็กๆ ไหลตามเข็มเงินเข้าสู่ร่างของหลี่จิงซวน

"เข็มเพลิงศักดิ์สิทธิ์ นี่คือเข็มเพลิงศักดิ์สิทธิ์หรือ?"

หลีเจิ้งหยวนอุทานด้วยความตกใจ ในตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ รวมถึงความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบัง

คนอื่นๆ ต่างหันไปมองเขา แต่หลีเจิ้งหยวนไม่ได้สนใจ สายตาจ้องเย่ชูที่กำลังปักเข็มแน่วนิ่ง

ไม่น่าแปลกที่เขาตื่นเต้นขนาดนี้ เข็มเพลิงศักดิ์สิทธิ์เป็นศาสตร์การปักเข็มที่จักรพรรดิแห่งยาในตำนานคิดค้นขึ้นมาเอง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับจักรพรรดิแห่งยาผู้ลึกลับนั้น

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเจียงจุนเหยาที่ฟื้น

ไม่นานมานี้ได้ยินว่าตระกูลเจียงรับลูกเขยมาแต่งงานเสริมโชค แล้วเจียงจุนเหยาก็ฟื้นขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ ทำให้เขาสงสัย

ตอนนี้เขาเข้าใจสาเหตุแล้ว

เจียงจุนเหยาต้องถูกเย่ชูช่วยให้ฟื้นแน่ๆ

"อ๊ากกก!"

หลี่จิงซวนกรีดร้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เย่ชูตะโกนเสียงเย็น "ออกมา!"

(จบบท)