บทที่ 36 สูตรยาเม็ดผนึกราชา!

"มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ แต่ราคาสูงเกินไป" เย่ฮันส่ายหน้าแล้วเตรียมจะจากไป

"เฮ้ สหายเต๋า โปรดรอสักครู่"

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มก็รีบเรียกเขาไว้

"อะแฮ่ม คือว่า ราคาน่ะมันต่อรองกันได้ ข้าเห็นว่าท่านเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก เอาอย่างนี้ ถือว่าเราเป็นเพื่อนกัน ข้าลดให้ท่าน หนึ่งส่วน เป็นอย่างไร"

"ลดสามส่วน!" เย่ฮันโพล่งออกมาทันที

"เรื่องนี้... สหายเต๋า ท่านต่อโหดเกินไปแล้ว ข้าต้องใช้เงินตั้งมากมายกว่าจะซื้อสิ่งนี้มาได้ อย่างน้อยท่านก็ควรจะ..."

"ลดสามส่วนได้เท่านี้"

"ตกลง เช่นนั้นข้าคบท่านเป็นเพื่อน" ชายหนุ่มรีบตอบตกลงแล้วส่งม้วนคัมภีร์ให้ด้วยความรวดเร็ว

"เฮ้อ!"

เย่ฮันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ลดสามส่วนเหลือสองแสนหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ แม้จะยังแพงอยู่แต่มันก็คุ้มค่า

เย่ฮันจ่ายหินวิญญาณแล้วเดินจากไป

เวลาที่เหลือ...

เย่ฮันเดินสำรวจอีกรอบและซื้อของที่จำเป็นมาอีกสองสามอย่าง

ทว่าตอนนี้หินวิญญาณในตัวเขาแทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว

"เงินนี่มันหายไปเร็วเหลือเกิน" เย่ฮันถอนหายใจอย่างจนใจ

ที่นี่เขาได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่าการใช้เงินมือเติบดั่งน้ำไหลนั้นเป็นอย่างไร

แต่เขาก็รู้ดีว่าหากไม่ยอมเสียสละย่อมไม่ได้สิ่งตอบแทน

เพื่อเพิ่มพูนพลัง เขาจำเป็นต้องยอมจ่าย

"เหง่ง... เหง่ง... เหง่ง..."

ทันใดนั้น เสียงระฆังก็ดังเหง่งหง่างขึ้น

พริบตาเดียว ใบหน้าของทุกคนก็ฉายแววตื่นเต้น

พวกเขาทุกคนต่างมุ่งหน้าไปยังอาคารสูงที่ตั้งอยู่ใจกลางตลาดมืด

"หืม?"

เย่ฮันชะงักไปเล็กน้อย

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ"

เขาเดินตามฝูงชนไป

"ทุกท่าน..."

บนแท่นสูง ชายชราวัยหกสิบกว่าปีเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาร่วมงานในวันนี้ งานแลกเปลี่ยนห้าวันได้เริ่มขึ้นอีกครั้งแล้ว เช่นเคย ทุกท่านสามารถเข้าร่วมได้อย่างอิสระ" ชายชรากล่าว

"ที่แท้ก็คืองานแลกเปลี่ยนนี่เอง"

เย่ฮันคิดในใจ

เขาเคยได้ยินเรื่องงานแลกเปลี่ยนมาบ้าง สรุปง่ายๆ คือเป็นพื้นที่ซื้อขายที่ทุกคนสามารถนำของล้ำค่าออกมาแลกเปลี่ยนกันได้

อย่างไรก็ตาม ของส่วนใหญ่มักจะเป็นของผิดกฎหมาย จึงต้องมาแลกเปลี่ยนกันที่นี่

"เช่นนั้นก็เริ่มกันเลย"

ชายชราไม่เสียเวลาและประกาศเริ่มงานทันที

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งสวมหน้ากากหน้าผีก็ก้าวออกมาข้างหน้า

เขามองไปรอบๆ

แล้วสะบัดมือ

ลูกปัดสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นในมือ

"ทุกท่านคงรู้จักมุกวารีวิญญาณกันดี ครั้งนี้ข้าต้องการแลกกับยาเม็ดสร้างรากฐาน ยิ่งคุณภาพสูงเท่าไหร่ยิ่งดี"

"มุกวารีวิญญาณงั้นหรือ"

"แต่มุกวารีวิญญาณนี่จะมีประโยชน์กับพวกที่บำเพ็ญเคล็ดวิชาธาตุน้ำเท่านั้น สำหรับพวกเรามันไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่"

"จริงด้วย น่าเสียดายที่เขาต้องการแลกเฉพาะยาเม็ดสร้างรากฐาน ไม่อย่างนั้นซื้อไปฝากศิษย์น้องหญิงก็คงดี"

ฝูงชนต่างพากันวิจารณ์

ทว่ากลับไม่มีใครเสนอตัวขอแลกเลย

เรื่องนี้ทำให้ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ข้ายินดีมอบยาเม็ดสร้างรากฐานคุณภาพกลางให้สามเม็ด!" ในที่สุด เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

"สามเม็ดหรือ"

แววตาของชายคนนั้นฉายแววผิดหวังเล็กน้อย

แม้ว่ายาเม็ดสร้างรากฐานระดับกลางสามเม็ดจะมีราคาแพง แต่เขารู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอจะแลกกับมุกวารีวิญญาณ

"ยาเม็ดสร้างรากฐานคุณภาพสูงสามเม็ด"

ในตอนนี้ อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น

เป็นเย่ฮันนั่นเองที่พูด

แม้เขาจะมิได้บำเพ็ญเคล็ดวิชาธาตุน้ำ แต่เขาวางแผนจะซื้อไปฝากหลี่เม่ยเหนียงหรือหลิงเสวี่ย

"โอ้?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของชายคนนั้นก็ดูดีขึ้นทันที

ความแตกต่างระหว่างยาคุณภาพสูงและคุณภาพกลางนั้นมหาศาลนัก

"ตกลง ข้าแลกกับท่าน" ชายคนนั้นตอบตกลงทันที

เย่ฮันไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงสะบัดมือ ยาเม็ดสร้างรากฐานระดับสูงสามเม็ดก็ลอยออกไป

เขามีของอย่างอื่นไม่มากนัก แต่ยาสร้างรากฐานน่ะเขามีเหลือเฟือ

ไม่นานนัก มุกวารีวิญญาณก็มาอยู่ในมือเขา

"ไม่เลวเลย"

เย่ฮันพพยักหน้าอย่างพอใจแล้วเก็บมันไป

จากนั้นเขาเดินก้าวไปข้างหน้า

เขาคว้ามือขวา

ยาสีทองส่องประกายสองเม็ดปรากฏขึ้นในมือ

"ยาเม็ดสร้างรากฐานระดับสูงสุดสองเม็ด ข้าต้องการแลกกับสูตรยา อย่างน้อยต้องระดับสาม"

"อะไรนะ? ยาเม็ดสร้างรากฐานระดับสูงสุดงั้นหรือ"

เมื่อเห็นยาสองเม็ดนี้ ทุกคนต่างตื่นเต้นอย่างที่สุด

มันเลี่ยงไม่ได้เลย

หากยาคุณภาพสูงนับว่าล้ำค่าแล้ว ยาคุณภาพสูงสุดก็นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก

แม้แต่สำนักใหญ่บางแห่งยังไม่มียาคุณภาพระดับนี้เลยด้วยซ้ำ

"คนผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดถึงมียาระดับสูงสุดได้ หรือจะเป็นศิษย์ของนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่คนไหน"

"แต่ใครก็ตามที่กลั่นยาระดับสูงสุดได้ต้องเป็นระดับปรมาจารย์เป็นอย่างน้อย คนระดับนั้นจะขาดแคลนสูตรยาได้อย่างไร"

"ช่างเถอะ แต่นี่มันยาระดับสูงสุดนะ หากใช้สิ่งนี้สร้างรากฐานสำเร็จ พลังย่อมเหนือกว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานคนอื่นมหาศาลนัก"

ทุกคนต่างพากันฮือฮา

"ข้ามีสูตรยาระดับสามอยู่สองสูตร ท่านจะยอมรับหรือไม่" เสียงแก่ชราดังขึ้น ผู้พูดคือชายชราในชุดคลุมสีดำ

ในมือเขามีม้วนคัมภีร์สองม้วน

"ยาเม็ดวิญญาณคราม, ยาเม็ดถอนพิษ!"

เย่ฮันพึมพำแล้วส่ายหน้า

บอกตามตรง สูตรยาทั้งสองนี้ไม่ได้ราคาถูกไปกว่ายาเม็ดสร้างรากฐานระดับสูงสุดเลย แต่เขาไม่ต้องการ

สาเหตุหลักคือยาระดับสูงสุดนั้นหายากยิ่งนัก จนแทบจะประเมินค่าไม่ได้

"เฮ้อ!"

ชายชราถอนหายใจอย่างจนใจและไม่พูดอะไรอีก

คนอื่นๆ อีกหลายคนเสนอของออกมา

ทว่าล้วนแต่เป็นสูตรยาระดับสามทั่วไป ซึ่งเย่ฮันก็ปฏิเสธไปอีกครั้ง

หากเขาต้องการสูตรยาระดับสามทั่วไป เขาสามารถหาได้จากการร่วมมือกับสำนักต้นกำเนิดสวรรค์ ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงตั้งใจจะหาจุดที่พิเศษกว่านั้น

"สูตรยาเม็ดผนึกราชาระดับสี่ แต่ยาสร้างรากฐานระดับสูงสุดสองเม็ดของท่านน่ะยังไม่พอหรอกนะ"

ในตอนนั้นเอง เสียงทุ้มลึกดังขึ้น

ชายในชุดคลุมสีเหลืองก้าวออกมาข้างหน้า

"สูตรยาเม็ดผนึกราชางั้นหรือ"

ดวงตาของเย่ฮันเป็นประกาย

เขาย่อมเคยได้ยินชื่อยาเม็ดผนึกราชา มันคือยาระดับสี่ชั้นเลิศ

ยาเม็ดผนึกราชาเพียงเม็ดเดียว สามารถช่วยให้ยอดฝีมือขอบเขตจินตันเพิ่มระดับตบะขึ้นได้หนึ่งขั้นโดยไม่มีผลข้างเคียงใดๆ

อย่าได้ดูแคลนตบะเพียงหนึ่งขั้นนี้เชียว

การบำเพ็ญเพียรนั้นยากลำบากยิ่งนัก

โดยเฉพาะเมื่อระดับตบะสูงขึ้น ความยากในการทะลวงระดับก็ยิ่งทวีคูณ

ยอดฝีมือขอบเขตจินตันปกติแล้วต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงห้าปีเพื่อทะลวงหนึ่งขั้น และหากพรสวรรค์ไม่ดีอาจต้องใช้เวลาถึงสิบหรือยี่สิบปี

แต่ยามนี้ ยาเพียงเม็ดเดียวกลับทำได้ มูลค่าของมันจึง...

"ข้ามีเพียงยาเม็ดสร้างรากฐานนะ!" เย่ฮันกล่าว

จากนั้นเขาสะบัดมืออีกครั้ง

ยาเม็ดสร้างรากฐานระดับสูงนับสิบเม็ดปรากฏออกมา

"ให้ตายเถอะ เยอะขนาดนี้เลยรึ หมอนี่เป็นพ่อค้าส่งยาหรือไง"

"บ้าน่า ยาสร้างรากฐานมากมายขนาดนี้ แถมคุณภาพยังสูงลิบ แมแต่สำนักใหญ่ยังมิอาจผลิตออกมาได้มากขนาดนี้ในคราวเดียวเลย"

"เรื่องนี้..."

ชายชุดเหลืองครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ระดับสูงสุดสองเม็ด และระดับสูงสิบเม็ด ข้าตกลงแลกกับท่าน"

"ได้!"

เย่ฮันตอบตกลงโดยไม่ลังเล

แม้ว่ายาเหล่านี้จะขายได้เงินไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านหินวิญญาณระดับต่ำ แต่เมื่อเทียบกับสูตรยาเม็ดผนึกราชาแล้ว เขาก็ยังนับว่าได้กำไร

ทั้งคู่ทำการแลกเปลี่ยนกันเสร็จสิ้นด้วยการสะบัดมือ

หลังจากนั้นก็มีอีกหลายคนนำสมบัติออกมาแลกเปลี่ยนกัน

แต่น่าเสียดายที่หินวิญญาณของเย่ฮันหมดเกลี้ยงแล้ว เขาจึงได้แต่มองดูด้วยความเสียดาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เย่ฮันเห็นว่าได้เวลาสมควรแล้วจึงเดินจากไป

ทว่า หลังจากที่เขาเดินออกมาได้ไม่นาน ร่างสามร่างก็ลอบเดินตามเขาไปอย่างเงียบเชียบ