ตอนที่ 299 ใครกล้าที่จะทำร้ายนักรบอาณาจักรหนานหยาน?

ลิโป้ไม่ได้มีความลังเลในใจเขาได้ตะโกนขึ้น"ทัพหน้าตามข้าคนนี้ไปสังหารพวกคนเถื่อนและช่วยเหลือนักรบอาณาจักรหนานหยานของพวกเรา!"

"ขอรับ!"

ทัพหน้าที่ถูกจัดตั้งโดยลิโป้ใหม่มีเพียงทหารม้า 10,000 นาย แต่ทว่ามันกลับเป็นกองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุด 10,000 นายที่ถูกเลือกโดย ลิโป้ จากทหารม้าใหม่ทั้งหมด 300,000 นาย พลังการต่อสู้ของพวกเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าทหารม้าผู้ภักดีที่มีประสบการณ์ชีวิตและความตายมาก่อน

"เคลื่อนพล!"

ลิโป้ ได้ยกง้าวขึ้นนำทัพหน้าใหม่ 10,000 นาย ไปที่เขื่อนเฟิงเฮยปาเพื่อช่วยเหลือ หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง

ฟุ่บ!

ขณะเดียวกัน มือซ้ายของ หรานเหมิน ที่กำลังใช้หอกสองคมได้วาดฟันพวกคนเถื่อนขวาของเขาก็พยายามตั้งรับการโจมตีของพวกคนเถื่อนโดยตรง

"ตายซะ!"

หอกของ ฮั่วชูปิง ไม่ได้ดุดันและรุนแรงเหมือนครั้งก่อนอีกต่อไป เพื่อประหยัดพลังงานเขาได้สังหารพวกคนเถื่อนน้อยลงอย่างมากและเคลื่อนไหวให้น้อยที่สุด

พวกเขาสองคนร่วมมือกันสังหารพวกคนเถื่อนอย่างต่อเนื่อง

อย่างไรก็ตามพวกคนเถื่อนก็ไม่มีวี่แววท่าทีว่าจะลดลงแม้แต่น้อย

ฟวั่บ!

พวกคนเถื่อนกว่าหนึ่งโหลได้ถูกหอกสองคมของหรานเหมินตัดศีรษะจนขาดกระเด็น

"หายไปซะ!"

หรานเหมินได้คำรามออกมา

ฟวั่บ!

ร่างของพวกคนเถื่อนหลายคนถูกซัดกระเด็นลอยไปไกล

แม้ว่าพลังปราณแท้จริงในร่างกายของหรานเหมินจะถูกยับยั้งแต่ความกล้าหาญของเขาก็ไม่ได้ลดลง

อย่างไรก็ตามเขากลับเหนื่อยหอบออกมาเล็กน้อย

หากปราศจากพลังปราณแท้จริงในร่างกาย พลังกายภาพของเขาก็ฟื้นตัวช้ามาก แม้แต่ หรานเหมิน ก็ยังรู้สึกว่าตนเองสูญเสียพลังงานมากไป

"พี่ใหญ่,ดูเหมือนว่าพวกเราสองคนคงต้องจบชีวิตลงที่นี่"ฮั่วชูปิง แทงร่างของพวกคนเถื่อนโดยรอบ และ กล่าวพูดกับ หรานเหมิน

"ฮ่าฮ่า,แล้วอย่างไร ยังไงวันนี้พวกเราก็ได้สังหารพวกคนเถื่อนเท่ากับว่าเป็นการแก้แค้นให้กับบ้านเกิดของเรา!"

ฟวั่บ!

หรานเหมิน เองก็ยังคงฆ่าพวกคนเถื่อนต่อ

"ใช่,พวกเราทำเพื่อการแก้แค้น! แต่..."

ใบหน้าของ ฮั่วชูปิง รู้สึกขมขื่นเล็กน้อยก่อนที่เขาจะพูดต่อ"ข้าขอโทษที่เป็นต้นเหตุให้ท่านต้องมาตายด้วย"

"ไร้สาระ ข้าแค่ติดตามเจ้ามาฆ่าพวกคนเถื่อนเหล่านี้ เจ้าไม่ได้มีความผิดอะไรสักหน่อย"

หรานเหมิน ได้พูดเสียงดัง"ถ้าเจ้ายังสามารถพูดได้อยู่เช่นนี้เอาเวลาไปฆ่าพวกคนเถื่อนให้ได้มากที่สุดจะดีกว่า"

"ฮ่าฮ่า,เข้าใจแล้วพี่ใหญ่ข้าจะฟังท่าน"

ฮั่วชูปิง ได้หัวเราะพร้อมกับโบกหอกในมือแทงร่างพวกคนเถื่อนสองสามคนที่พุ่งเข้ามา

ทั้งสองคนได้ต่อสู้อย่างกล้าหาญจนป้องกันไม่ให้พวกคนเถื่อนรุกล้ำเข้ามาใกล้ได้

อย่างไรก็ตามพวกคนเถื่อนมีมากเกินไป ในเวลาสั้น ๆ เพียง ครึ่งชั่วโมง พวกเขากลับสูญเสียพลังกายไปจนแทบจะถึงขีดจำกัด

ใบหน้าของ หรานเหมินซีดเล็กน้อย นี่เป็นเพราะเขาใช้พลังมากเกินไป

ฮั่วชูปิง เองก็ไม่ต่างกัน ความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาได้มาถึงขีดจำกัด เขาได้ต่อสู้มานานเกือบชั่วโมงด้วยพลังใจตอนนี้หอกในมือของเขารู้สึกหนักอึ้งอย่างมาก

"ฮ่าฮ่า,เจ้าเด็กพวกนี้ใกล้จะหมดแรงแล้ว ฆ่าพวกมันเร็วเข้า!"

พวกคนเถื่อน ได้หัวเราะออกมา เมื่อเห็น พวก ฮั่วชูปิง ใกล้หมดแรง

การโจมตีของ ฮั่วชูปิง ตอนนี้้ แทบจะไม่สามารถใช้ออกไปได้ ชายคนนึงได้แทงหอกยาวเข้ามาที่เบื้องหน้าของเขา

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเขาตอนนี้มีหรือที่จะยกมันต้านทานได้ทัน

เพร้ง!

ถึงอย่างนั้นการโจมตีของพวกคนเถื่อนกลับถูกผลักออกไป

"พี่ใหญ่!"

ฮั่วชูปิง มองไปที่ หรานเหมิน และ ยิ้มอย่างขมขื่น"พี่ใหญ่,ด้วยพละกำลังของท่านหากเอาตัวรอดคนเดียวอาจจะยังพอมีหวังที่จะหลบหนีไปได้!"

"หนีไป?"

"หึ่ม!"

"เจ้าคิดว่าข้าหรานเหมิน รักตัวกลัวตายขนาดนั้น?"

หรานเหมิน หัวเราะออกมา"น้องชาย,ถ้าเกิดเจ้าไม่ไหวเช่นนั้นพี่ชายคนนี้จะปกป้องเจ้าให้ถึงที่สุดเอง!"

ตู้ม!

ด้วยเหตุนี้ หอกสองคมในมือของเขาจึงวาดฟันออกไปตัดศีรษะพวกคนเถื่อนอีกครั้ง

"มันยังไม่หมดแรงอีกรึไง?"

ถัวปาฟู่ มองไปที่ พวกเขาด้วยสายตาเย็นชาและพูดขึ้น"เอาธนูและลูกศรมาให้ข้า!"

รองแม่ทัพหลายคนได้มองไปที่ ถัวปาฟู่ และ ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังไม่ได้พูด

พวกเขารู้จัก ถัวปาฟู่ เป็นอย่างดี ทักษะการยิงธนูของอีกฝ่ายนั้นดีกว่าทหารธรรมดาเล็กน้อย นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ ถัวปาฟู่ ไม่ยิงลูกศรออกไปจัดการ หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง

แต่เมื่อพวกเขาเห็นสภาพร่างกายของ ฮั่วชูปิง และ หรานเหมิน พวกเขาก็คิดว่าโอกาสของพวกเขามาถึง

แต่นี่มันค่อนข้างไร้ยางอายเกินไป

แม้ว่าพวกคนเถื่อนจะโหดร้าย แต่พวกเขาก็ชื่นชมผู้แข็งแกร่ง ในสายตาของรองแม่ทัพนักรบอาณาจักรหนานหยานทั้งสองคน ที่ถูกปิดล้อมโดยพวกเขาจำนวนมาก สามารถต้านทานได้นานขนาดนี้ ย่อมได้รับความเคารพอย่างแน่นอน

แต่หัวหน้าของพวกเขากลับใช้วิธีไร้ยางอายในการลอบโจมตี

ถึงจะพูดแบบนี้ มันก็ทำอะไรไม่ได้ ถัวปาฟู่ น้องชายของ ผู้นำเผ่า พวกเขาจะกล้าต่อต้านได้อย่างไร

ทหารได้ส่งคันธนูและลูกศรให้กับ ถัวปาฟู่ เขาได้ง้างมันขึ้นเล็กน้อยและเล็งไปที่ ฮั่วชูปิง ที่กำลังขี่ม้าศึกอยู่"เด็กน้อย,หลังจากข้าฆ่าเจ้าแล้ว ม้าตัวนั้นข้าจะขอรับไว้แล้วกัน!"

ขณะที่เขากำลังจะปล่อยลูกศรออกไป

ในขณะนั้นก็มีเสียงคำรามดังขึ้น"ใครกล้าที่จะทำร้ายนักรบอาณาจักรหนานหยานของข้า"

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธและดังกึกก้องไปทั่วสนามรบ

แม้แต่พวกคนเถื่อนที่กำลังปิดล้อม หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง ก็ยังสั่นสะท้าน

"รุนแรงมาก!"

ดวงตาของ หรานเหมิน เป็นประกาย เขาที่เป็นนักรบระดับ 7 ขั้นเชื่อมจิตวิญญาณ สามารถบอกได้เลยว่า ความแข็งแกร่งของคนผู้นี้ไม่ได้ต่ำไปกว่าตัวเขาเองอย่างแน่นอน

หึ่ม!

ถัวปาฟู่ รู้สึกตกใจมาก เขาตกใจจนร่างกายของเขาสั่นและเผลอปล่อยลูกศรออกไปอย่างรวดเร็ว

แต่เนื่องจากเพราะเขาสั่นสะเท้านจึงทำให้ ลูกศรที่ยิงออกไปไม่ถูก ฮั่วชูปิง แต่กลับโดนพวกของเขาแทน

สิ่งนี้ทำให้ ถัวปาฟู่ รู้สึกอายและร้องตะโกนออกมา"ใครกัน?"

รอบข้างของเขาไม่มีใครตอบ แต่ในขณะนี้พวกเขารู้สึกว่าผืนดินกำลังสั่นสะเทือน

"ทหารม้า!"

ดวงตาของ ถัวปาฟู่ ขยับเล็กน้อย ในฐานะหนึ่งในผู้นำทัพทหารม้าเขาสามารถรู้ได้ในทันทีว่านี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการที่ทัพทหารม้าบุกโจมตี

ระยะทางของมันอยู่ไม่ไกลมาก

"ทหารม้าทุกคนจงฟัง ยกเว้นทั้งสองคนตรงนั้น ทุกคนเตรียมพร้อมต่อสู้!"

ทหารม้า 100,000 นายที่นำโดย ถัวปาฟู่ นั้นเป็นทหารม้าแนวหน้าที่ยอดเยี่ยมที่สุด พวกเขากลัวว่า ลู่เฟิง จะส่งคนมายึดเขื่อนเฟิงเฮยปา จึงส่งกองกำลังมาที่นี่เพื่อป้องกันเอาไว้

ตอนนี้ทหารม้าคนเถื่อนได้ยินคำพูดของ ถัวปาฟู่ พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะจัดตั้งขบวนทัพรอรับการโจมตีของทหารม้าที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า

"พี่ใหญ่,ดูเหมือนทัพทหารม้าของฝ่าบาทจะมาถึงแล้ว"ฮั่วชูปิง ได้พูดกับ หรานเหมิน

หรานเหมิน ได้ตัดศีรษะพวกคนเถื่นและพยักหน้าพูดขึ้น"เขื่อนเฟิงเหอ เป็นยุทธศาสตร์สำคัญ ด้วยความปรีชาของฝ่าบาท พระองค์ไม่มีทางปล่อยที่นี่ไปอย่างแน่นอน ดังนั้น ผู้ที่นำทัพมาในคราวนี้ จะต้องเป็นยอดแม่ทัพไม่ผิดแน่"

"คนผู้นั้นน่าจะเป็น เหวินโหว ลิโป้!"ร่องรอยของการเคารพได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของ ฮั่วชูปิง