ตอนที่ 298 พี่น้องร่วมสู้

เขาสามารถสู้จนตัวตายได้ถ้าเขาโชคดีเขาก็แค่สามารถสังหารพวกคนเถื่อนที่สังหารครอบครัวของเขาได้เพิ่มมากขึ้น

คนเถื่อนจำนวนมากได้พุ่งเข้ามาพวกมันมีทั้งคมดาบและอาวุธอื่น ๆ รวมถึงลูกศรหยุดปราณ

ข้าหวังว่าพี่ใหญ่ของข้าจะรอดไปได้!

"ฆ่า!"

ฮั่วชูปิง ได้คำรามออกมาเขาควบม้าพุ่งเข้าไป

ฟวั่บ!

หอกของเขาได้แทงทะลุลำคอของทหารม้าคนเถื่อน

น่าเสียดายที่พลังปราณแท้จริงของเขาถูกหยุดไว้โดยรูปแบบกองทัพทำให้เขาไม่สามารถบดขยี้ร่างของพวกคนเถื่อนได้

แต่การกระทำของเขาก็ไม่ได้หยุดลง หลังจากฆ่าคนเถื่อนหนึ่งคนเขาก็โบกสบัดหอกอีกครั้ง

แม้ว่า พลังปราณในร่างจะไม่สามารถใช้งานได้ แต่ความกล้าหาญของ ฮั่วชูปิง ก็ไม่ได้ลดน้อยลง ทหารคนเถื่อนธรรมดาไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้

เพียงพริบตาเดียว โซนรอบ ๆ เขาก็ถูกก่อร่างขึ้นมา ไม่มีทหารคนเถื่อนคนใดกล้าเข้าใกล้เขา

"ไอ้พวกบัดซบ,ฆ่ามันให้ข้าเร็วเข้า!"ถัวปาฟู่ ได้คำรามออกมา

ทหารคนเถื่อนไม่กล้าไม่ฟังคำสั่งพวกเขารีบควบม้าพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว

"ตามข้ามา และ ใช้ลูกศรหยุดปราณฆ่ามันซะ!"ถัวปาฟู่ได้คำราม

ฟุ่บ!

คนเถื่อนหลายคนใช้ประโยชน์จากการที่พวกของเขาไม่ก้าวไปข้างหน้าและง้างธนูขึ้นยิงลูกศรหยุดปราณไปยังตำแหน่งของ ฮั่วชูปิง

ใบหน้าของ ฮั่วชูปิง ดูเคร่งขรึม เขาไม่ใช่หรานเหมิน ที่ว่าไม่ต้องใช้พลังปราณแท้จริงก็สามารถหยุดลูกศรหยุดปราณได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เขาถูกปราบปรามพลังปราณแท้จริงเอาไว้มันยากที่จะต้านทานได้

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ละทิ้งความหวังและใช้หอกในมือปัดขวางสกัดกั้นลูกศรหยุดปราณที่พุ่งเข้ามา

เขาสามารถต้านทานมันได้ชั่วขณะเท่านั้น

ในไม่ช้า ก็เผยจุดอ่อน ร่างของเขาเกือบจะถูกลูกศรหยุดปราณหลายครั้ง

ถัวปาฟู่ มองไปที่อีกฝ่ายและหัวเราะเยาะ"กล้าดียังไงมาเผชิญหน้ากับลูกศรหยุดปราณ?"

ในขณะเดียวกัน เขาก็ถอนหายใจออกมา ลูกศรหยุดปราณเป็นอาวุธยอดเยี่ยมของกองทัพไว้ใช้จัดการกับนักรบที่ทรงพลังสิ่งนี้แม้แต่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องล่าถอย

โชคดีที่พวกเขาได้รับลูกศรหยุดปราณมามากกว่าแสนดอกในเมืองเฮยเสียน ครั้งนี้ เพียงพอที่จะหยุดนักรบขั้นปรมาจารย์แห่งอาณาจักรหนานหยานได้

"ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะไม่รอดแล้ว!"

ฮั่วชูปิง โดนลูกศรหยุดปราณแทงทะลุร่างกายของเขาสามดอกใบหน้าของเขาซีดเผือกและหายใจหอบถี่

หากไม่มีพลังปราณแท้จริงในร่างกายมันเป็นเรื่องยากที่จะฟื้นฟูความแข็งแกร่งที่เขาใช้ไปได้

"มันใกล้จะตายแล้ว หยุดยิงซะ จับมันมาให้ข้าแบบเป็น ๆ ข้าต้องการล่อเนื้อแทะหนังมันออกมาต่อหน้าพวกเราทั้งหมด!"ถัวปาฟู่ ได้ตะโกนเสียงดัง

"ขอรับ!"

เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บของ ฮั่วชูปิง พวกคนเถื่อน ที่เพิ่งหวาดกลัว ไป ก็กลับมาเป็นปกติทีละคนและคืบใกล้เข้าหา ฮั่วชูปิง อย่างรวดเร็ว

ฮั่วชูปิง มองไปที่ ทหารเหล่านี้อย่างเย็นชา"คิดจะจับข้า ถ้ากล้าก็เข้ามา!"

"ไม่ต้องไปกลัว เข้าไปจับมันมาให้ข้าซะ!"

แม่ทัพปี้ หนึ่งในแม่ทัพของพวกคนเถื่อนได้ตะโกนอย่างเย็นชา ทหารคนเถื่อนหลายร้อยคนก็ไปล้อมรอบเขาทันที

ในเวลาปกติ ฮั่วชูปิง สามารถสังหารพวกคนเถื่อนสองสามร้อยคนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้เขาใช้พลังกายไปจำนวนมากทั้งพลังปราณแท้จริงยังถูกจำกัดเอาไว้ มันเป็นเรื่องยากที่เขาจะรับมือพวกมันทั้งหมดได้

"เจ้าพวกคนเถื่อนสารเลววันนี้ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้ได้!"

ฮั่วชูปิง ได้กระชับหอกในมือแน่น

ฟุ่บ!

ทหารคนเถื่อนคนนึงได้ตะโกนขึ้นและพุ่งเข้าใส่ ฮั่วชูปิง

ดวงตาของ ฮั่วชูปิง กลายเป็นเย็นชา หอกในมือกำลังจะเคลื่อนไหวแต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังออกมา"ใครกล้าที่จะทำร้ายน้องชายของข้า"

"พี่ใหญ่!"

ดวงตาของ ฮั่วชูปิง รู้สึกมีความสุขมาก เขาได้ยินว่านั่นเป็นเสียงของ หรานเหมิน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เขา และ หรานเหมิน ที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่ถึงหนึ่งวันและกลายเป็นพี่น้อง ในยามวิกฤติเช่นนี้ หรานเหมิน จะออกหน้ามาช่วยตัวเอง

คนเช่นนี้ แม้จะพลิกแผ่นดินหาทั่วทั้งโลกก็ยังยากที่จะพานพบได้

ฟวั่บ!

หรานเหมิน ได้กระโจนลงมาจากท้องฟ้าเขาได้ใช้หอกยาวสองคมฟาดออกไปด้วยพลังมหาศาล

บึ้ม!

คลื่นพลังที่เกิดจากการโจมตีของหรานเหมินไม่มีทหารคนเถื่อนคนใดรอบ ๆ ไม่ได้รับผลกระทบ

เนื่องจาก เฟิงเฮยปา เป้นที่ราบภูมิประเทศกว้างดังนั้นพวกคนเถื่อนจึงกระจัดกระจายทำให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บน้อยกว่า 5,000 คน

"ท่านไม่น่ามาเลย!"

ฮั่วชูปิง มองไปที่ หรานเหมิน ตรงหน้าและยิ้มอย่างขมขื่น"ตอนนี้ท่านไม่สามารถหนีไปได้แล้ว!"

"ฮ่าฮ่า,ข้าหรานเหมิน ไม่เคยทอดทิ้งน้องชายของข้า นอกจากนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่หรืออย่างไร ถ้าข้าหนีไปข้าจะเป็นพี่ใหญ่ของเจ้าได้ยังไงแต่..."

เมื่อมองไปที่ ฮั่วชูปิง หรานเหมิน ได้ยิ้มออกมา"น้องชายคราวหน้าเจ้าต้องหาม้าเร็วให้ข้าหน่อยแล้ว พี่ใหญ่คนนี้เกือบตามเจ้าไม่ทัน!"

ม้าของหรานเหมิน ไม่ใช่ม้าที่ดี ดังนั้นเขาจึงถูกม้าตัวเก่งของฮั่วชูปิง ทิ้งไว้ข้างหลัง ใช้เวลาสักพักเขาถึงจะมาถึงตำแหน่งของ ฮั่วชูปิงได้

และ หรานเหมิน ก็ไม่ลังเลที่จะลงมืออย่างเด็ดขาด

"ฮ่าฮ่า,หากมีโอกาสในอนาคตแน่นอนว่าข้าจะหาม้าดีให้ท่านอย่างแน่นอน"ฮั่วชูปิง ยิ้มออกมา

แต่เขาไม่คิดว่าพวกเขาทั้งสองคนจะออกไปจากที่นี่ในวันนี้ได้

ก่อนหน้านี้ หรานเหมิน พี่ชายของเขา ทรงพลังมาก แต่เพราะพวกคนเถื่อน ไม่รู้ว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้น จึงไม่ได้ถูกห้ามปรามพลัง แต่ตอนนี้ หรานเหมิน ก็ไม่ต่างกัน เขาไม่สามารถฆ่าคนเถื่อนนับพันได้ในทันที

"ยังมีโอกาสอยู่!"

หรานเหมิน จ้องมองไปที่พวกคนเถื่อนโดยรอบและตะโกนขึ้น"พวกสารเลว ใครหน้าไหนกล้าก็เข้ามา!"

"ฆ่าพวกมันซะ!"ถัวปาฟู่ ได้ตะโกนเสียงเย็นเฉียบเขาได้สั่งให้ทหารม้าไปล้อมรอบอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขาตกใจกับการปรากฏตัวของ หรานเหมิน แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายตกอยู่ภายใต้รูปแบบกองทัพ คิดจะฆ่าพวกเขา? หึ ฝันไปเถอะ

ทหารม้าคนเถื่อนรอบ ๆ ที่ได้ยินก็รีบพุ่งเข้าไปทันที

"น้องชาย เจ้ายังไหวอยู่หรือไม่?"หรานเหมิน ได้สังหารคนเถื่อนนับสิบด้วยหอกสองคมและหัวเราะออกมา

"ทำไมข้าจะไม่ไหว ยังไงข้าก็ยังอยากจะฆ่าพวกคนเถื่อนพวกนี้อยู่!"ฮั่วชูปิง ได้หัวเราะพร้อมกับยกหอกแทงทะลุร่างของพวกคนเถื่อนทั้งสาม

"เช่นนั้นพวกเรามาร่วมมือกันฆ่าพวกมันกันเถอะ!"

"ฆ่า!"

หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง ได้ร่วมมือกัน สังหารพวกคนเถื่อนโดยรอบ

ครั้งนี้ ถัวปาฟู่ กลายเป็นเดือดดาลมากขึ้นเขาได้สั่งให้คนเถื่อนเข้าไปโจมตีเพิ่มมากกว่าเดิม

ในไม่ช้า หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง ก็ตกอยู่ในอันตราย

ไม่ไกลจากเขื่อนเฟิงเฮยปา หน่วยสอดแนม ที่แต่งกายด้วยชุดทหารม้าของอาณาจักรหนานหยาน มองไปที่ หรานเหมิน และ ฮั่วชูปิง ที่ถูกปิดล้อม"ทำไมถึงมีนักรบที่ออกไปล่าคนเถื่อนอยู่อีก?"

แม้ว่าเขาจะแปลกใจแต่เขาก็รีบหันหัวม้ากลับและรีบไปรายงาน

ไม่นานหน่วยสอดแนมก็มาถึงหน้าของ ลิโป้ และ รายงานเรื่องนี้ให้ ลิโป้

ลิโป้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ครั้งนี้เขานำทหารม้า 300,000 นาย มาที่เขื่อนเฟิงเฮยปา เพื่อยึดครองเขื่อนเฟิงเฮยปา ล่วงหน้า เพื่อป้องกันไม่ให้พวกคนเถื่อนข้ามแม่น้ำไป

แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นต่อหน้าเขา