ตอนที่ 106 เสียหายหนัก (ฟรี)

ลู่เว่ย ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขากังวลว่า คำพูดของ ลู่เฟิง จะทำให้ทหารของเขา ยอมรับความพ่ายแพ้และ 'ทรยศเขา'

เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะต้องรู้สึกโศกเศร้าอย่างแท้จริง

โชคดีที่ ลู่เว่ย ได้ตะโกนขึ้นมาก่อนทำให้ทหารเหล่านี้กลับมาได้สติอีกครั้ง

ลู่เฟิง ที่เห็นเช่นนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา

หากอีกฝ่ายปล่อยให้เขาพูดอีกสักคำสองคำ เขามีโอกาสที่จะเปลี่ยนทหารเหล่านี้ให้กลายเป็นคนของตัวเอง ทั้งยังมีโอกาสทำให้ เหลียนป๋อ กลายเป็นทหารที่ภักดีอย่างสมบูรณ์

โชคไม่ดี ลู่เว่ย ไม่ยอมให้เขาทำเช่นนั้น

ลู่เฟิง ได้สั่นศีรษะทันที

เหลียนป๋อ ได้สั่งการกองทัพ หลังจากที่ ลู่เฟิง ถอยออกไป

อย่างไรก็ตาม ทหารชั้นยอดของเขาไม่ได้เข้าชาร์จโดยตรงเหมือนกับทหารของลู่เว่ยเขาได้จัดตั้งรูปแบบค่ายในการโจมตี

ภายใต้เมืองงูหยก ทหารราบที่สามารถเข้าร่วมต่อสู้ได้ในครั้งเดียวคือประมาณ 20,000 คน

เหลียนป๋อ ได้สั่งการทหาร 20,000 นาย โดยมีทหารโล่อยู่ด้านหน้า ทหารดาบและหอกอยู่ตรงกลาง ส่วนด้านหลังให้เป็นพลธนู

ประการแรกเขาสั่งให้พลธนูยิงออกไปเพื่อจัดการกองทัพของ ลู่เว่ย ที่พุ่งเข้ามา จากนั้นก็ใช้ทหารโล่ ที่อยู่ด้านหน้าคอยต้านทานการโจมตีจากพลธนูของศัตรูโดยมีพลหอกและพลดาบคอยเฝ้าระวังการต่อสู้ระยะประชิด

ลู่เว่ย มองไปที่สิ่งนี้ด้วยสีหน้าน่าเกลียด เขารู้ว่า เหลียนป๋อ นั้นแข็งแกร่งมากขนาดไหน อีกฝ่ายเป็นทหารผ่านศึกที่มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา แต่เขาไม่คิดเลยว่า ทหารของอีกฝ่าย จะสามารถทำตามแผนได้ดีเช่นนี้

นี่เป็นสิ่งที่เป็นไปได้ยากในสนามรบ แต่ตอนนี้มันปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของเขา

ในความเป็นจริง ทหารที่มีมากกว่า 50,000 นาย มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะบรรลุการทำตามแผนได้ดีเยี่ยมขนาดนี้เพราะมันยากที่จะควบคุม

แต่คนสองหมื่นสำหรับ เหลียนป๋อ นั้นเขาสามารถสั่งการได้อย่างกับแขนขาของตัวเอง

"พลธนูยิงเข้าไป!"

เมื่อเห็นทหารของเขาล้มลงทีละคนภายใต้การโจมตีของพวกลู่เฟิง ลู่เว่ย ก็อดไม่ได้ ก่อนที่จะเริ่มการต่อสู้ประชิดตัว เขาก็สูญเสียทหารไปมากกว่า 3,000 นายแล้ว

"ฝ่าบาท!"ฟ่านจุน ได้กล่าวพูดขึ้น

"มีอะไร?"ใบหน้าของ ลู่เว่ย ตอนนี้น่าเกลียดมาก

"หากพลธนูของเรายิงในเวลานี้จะทำให้การโจมตีของพวกเรามีโอกาสโดนพรรคพวกของตนเองซึ่งมันไม่ใช่เรื่องที่ดี ข้าคิดว่าพวกเราควรยอมแพ้ในจุดนี้ พวกเราควรยอมเสียสละทหารส่วนน้อยเพื่อได้รับโอกาสในการโจมตีครั้งใหญ่ แม้ว่าพลธนูของอีกฝ่ายจะทรงพลังแต่ก็ไม่สามารถหยุดการเข้าชาร์จของทหารของเราได้!"

ลู่เว่ย ได้ยินเช่นนั้น เขาก็มีสีหน้ามืดมน เขาไม่ใช่คนโง่ เขาตระหนักได้ถึงคำพูดของฟ่านจุน หากเป็นเช่นนั้นเขาจะมีแต่สูญเสียกับสูญเสีย

ยังไงก็ตาม เขาก็ยังรู้สึกปวดใจที่เห็นทหารจำนวนมากล้มตายทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทำศึก

แม้ว่าเขาจะสั่งพลธนูโจมตีตอบโต้ แต่อีกฝ่ายก็มีพลโล่คอยป้องกัน ความเสียหายที่ต่างฝ่ายต่างได้รับจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ดังนั้น เขาไม่ควรจะสั่งใช้งานพลธนู

โชคดีที่กองทัพของทั้งสองไม่ห่างกันเกินไป หลังจาก ลู่เว่ย ยอมสูญเสียทหารไปมากกว่า 5,000 นาย ในที่สุดกองทัพทั้งสองก็ได้พบกันในไม่ช้า

ในขณะนั้นแขนและศีรษะจำนวนมากต่างปลิวว่อนมีทหารสูญเสียชีวิตอย่างน่าอนาถในการสู้รบ

อย่างไรก็ตาม ผู้เสียชีวิตทางด้านของ ลู่เว่ย กลับเสียหายหนักกว่า เพราะพลโล่ของเหลียนป๋อ ถูกสร้างขึ้นมาจำเพาะกิจ พวกเขาสามารถตอบสนองได้อย่างดีและเปิดโอกาสให้พลหอกและพลดาบเข้าประชิดตัวศัตรู

ทหารโล่ คอยปกป้อง พลหอก ,พลดาบ,พลธนู คอยช่วยโจมตีเสริม

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง กองทัพของ ลู่เว่ย ก็สูยเสียคนไปแล้วมากกว่าครึ่งจากสองหมื่นคน

"เวรเอ้ย ทำไม เหลียนป๋อ มันถึงยังรักษารูปแบบที่ดีเช่นนี้ได้อีก?"

ใบหน้าของ ลู่เว่ยได้กลายเป็นน่าเกลียด

โดยทั่วไปแล้วตอนที่กองทัพกำลังต่อสู้กัน รูปแบบทางการทหารที่ใช้อยู่น่าจะพังทลายลงเพราะความจำเป็นที่จะต้องใช้สมาธิจดจ่อกับสนามรบ แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้น

ตอนนี้กองทัพของ เหลียนป๋อ ยังคงรักษารูปแบบทางการทหารที่ใช้ได้เป็นอย่างดี ลู่เว่ย กลัวว่า หากเป็นเช่นนี้ แม้ว่าเขาจะมีกำลังพลมากกว่าสามล้านนายก็คงไม่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้

ฟ่านจุน ที่เห็นความกังวลของลู่เว่ย จึงได้ตะโกนขึ้น"ฝ่าบาท พระองค์อย่าเพิ่งวอกแวกไป เหตุผลที่เหลียนป๋อสามารถรักษารูปแบบทางการทหารเช่นนี้ได้เหตุผลหลักมาจากภูมิประเทศของเมืองงูหยกที่ไม่กว้างพอ หากเป็นพื้นที่กว้าง ด้วยกองทัพของพวกเรา เราย่อมสามารถจัดการเหลียนป๋อได้อย่างแน่นอน!"

ลู่เว่ย พยักหน้าและตอบกลับ"ทำไมข้าจะไม่รู้ แต่พวกเราจะปล่อยให้ทหารของพวกเราถูกจัดการโดยอีกฝ่ายไปแบบฟรี ๆ อย่างงั้นเหรอ?"

ฟ่านจุน ได้ไตร่ตรองเล็กน้อย"ฝ่าบาท สถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะสำหรับการควบคุมทหารของเรา และ เกรงว่าจะเป็นไปได้ยากถ้าคิดจะชนะ เหลียนป๋อ ดังนั้นข้าน้อยขอแนะนำให้พวกเราถอยกลับไปที่เมืองงูหยกก่อนและรอให้มีอุปกรณ์ที่เพียงพอและรอกำลังเสริมอื่น ๆ เราค่อยบุกโจมตีเหลียนป๋ออีกครั้ง เมื่อถึงตอนนั้นเราจะมีโอกาสชนะมากขึ้น!"

ลู่เว่ย ได้พยักหน้า"เข้าใจแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้ ข้าจะต้องให้ เหลียนป๋อชดใช้ความสูญเสียของข้าด้วยจำนวนคนของมันให้ได้มากที่สุด"

ฟ่านจุน ได้ตอบกลับทันที"ฝ่าบาทข้าน้อยมีวิธี!"

"ว่ามา!"

"พวกเราควร..."

ฟ่านจุน ได้กระซิบบางอย่างกับลู่เว่ย หลังจาก ลู่เว่ยได้ยินดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันที"เอาล่ะ ทำตามที่เจ้าว่า จัดการทันที!"

"ขอรับ!"

ในกองทัพ ลู่เฟิง ,ซุนฮก และ เหลียนป๋อ ได้อยู่พร้อมกัน

ลู่เฟิง มองไปที่ ทหารราบชั้นยอดสองหมื่นนายที่ได้รับชัยชนะ แต่เขากลับขมวดคิ้วออกมา"ทหาระลอกแรกที่ ลู่เว่ย ส่งมาก็พ่ายแพ้ไปแล้ว ทำไม ลู่เว่ย ถึงไม่ถอนทัพออกไปเพื่อลดการสูญเสีย เขายังคงดำเนินการต่อสู้ต่อทั้ง ๆ ที่เหลือทหารไม่เกินห้าร้อยคน!"

"จริงด้วยพะยะค่ะ,ข้าน้อยเองก็แปลกใจ ทำไมลู่เว่ย ถึงไม่ยอมถอยทัพ ทหารเหล่านี้ อยู่ภายใต้คำสั่งของ ลู่เว่ย ถ้าอีกฝ่ายบอกให้ถอนทัพ คนเหล่านี้ ก็จะถอนตัวทันที หรือว่า เขาทอดทิ้งทหารเหล่านี้แล้ว?"ซุนฮก รู้สึกสับสน

"ทอดทิ้ง?"

เมื่อ เหลียนป๋อ ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเขาก็ตื่นตะลึงเขารีบตะโกนขึ้นอย่างกังวล"หมิงจิน รีบถอนกำลังออกมา!"

แม่ทัพภายใต้คำสั่งของ เหลียนป๋อ หมิงจิน ได้สั่งให้กองทัพรีบถอนตัวกลับ

แต่มันก็ยังช้าเกินไป ลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนได้ถูกยิงออกมา ในไม่ช้ารูปแบบทางการทหารของ เหลียนป๋อ ก็พังทลาย มีทหารมากกว่า 3,000 คน ของเขาถูกสังหารลงอย่างรวดเร็ว

กึบ กุบ

ในเวลาเดียวกัน เสียงของกีบม้าก็ได้ดังขึ้น

"บัดซบ,ลู่เว่ย มันไม่ได้สนใจคนห้าร้อยคนที่เหลือ มันใช้ธนูเกาทันฑ์ยิงเพื่อเคลียร์ทางและส่งทหารม้าจำนวนนึงออกมา!"