ตอนที่ 73 แปลกใจหรือประหลาดใจ? (ฟรี)

เกาชุนได้ตะโกนออกมาทำให้แม่ทัพของอาณาจักรซีหยางและกองทัพของเขาไม่มีใครกล้าที่จะขยับตัว

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขาก็ได้ยินเสียงเกาชุนขู่ทำนองนี้จากนั้นพวกเขาก็ไม่สนใจสิ่งใดพุ่งเข้าหาศัตรู

ผลปรากฏว่าทัพของพวกเขาก่อนหน้านี้ล้วนพ่ายแพ้ตลอดกองกำลังของพวกเขาได้สูญเสียไปจำนวนมาก

ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าที่จะประมาทเกาชุนอีก

พวกเขาจำต้องวางแผนการรบดี ๆ เพื่อหยุดยั้งความแข็งแกร่งของแม่ทัพฝ่ายศัตรู

พวกเขาจะต้องลดจำนวนผู้สูญเสียให้ได้มากที่สุด

เป้าหมายของพวกเขาก็คือการหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเกาชุน

"เป็นอะไรไป เจ้าพวกอาณาจักรซีหยาง พวกเจ้ากลัวจนปอดแหกแล้วหรืออย่างไร?"เกาชุนได้ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

เมื่อทหารของอาณาจักรซีหยางได้ยินดังนั้นพวกเขาก็จ้องมองไปที่แม่ทัพของพวกเขาและหวังว่าคนเหล่านี้จะช่วยกันออกไปสังหารแม่ทัพฝ่ายศัตรู

แต่น่าเสียดายไม่มีแม่ทัพคนใดกล้าที่จะออกหน้าในเวลานี้

"ท่านแม่ทัพปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ขวัญกำลังใจทหารของพวกเรากำลังลดลง!"แม่ทัพที่อยู่ข้าง ซ้งหยูตี้ ได้กล่าวพูดขึ้น

แม่ทัพอีกคนได้กล่าวเสริม"ท่านแม่ทัพนี่ต้องเป็นแผนของพวกอาณาจักรหนานหยานอย่างแน่นอน พวกมันต้องการข่มขวัญพวกเราด้วยความกลัวทำให้ประสิทธิภาพการรบของทหารเราลดลง"

เมื่อ ซ้งหยูตี้ ได้ยินดังนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกและตะโกนขึ้น"กองทัพทั้งหมด ตั้งขบวน!"

จากนั้นซ้งหยูตี้ก็สั่งให้กองทัพทั้งหมดเข้าชาร์จศัตรู

เขายังคงตะโกนสนับสนุนกองทัพของตนเองต่อไป

"ฆ่า!"

"ฆ่าทหารของอาณาจักรหนานหยานและยึดเมืองว่านเหอ!"

"ใครที่สามารถบุกเข้าไปยังเมืองว่านเหอได้เป็นคนแรกข้าจะมอบ 10,000 เหรียญทอง!"

"ฆ่า!"

แม่ทัพคนอื่น ๆ ก็เริ่มปลุกกำลังใจทหารของพวกเขา

แม้จะเป็นเช่นนั้นขวัญกำลังใจของพวกเขาก็ยังไม่ฟื้นคืนมาจากการถูกเกาชุนข่ม

"พลธนู!"

ลู่เฟิง ได้โบกมือขึ้น พลธนูนับหมื่นที่ยืนอยู่ด้านหลังได้เตรียมพร้อมแล้ว

ในขณะเดียวกันเกาชุนและกองพันค่ายกลยุทธ์ของเขาก็ถอยหลังกลับไป

"โจมตี!"

ลู่เฟิงได้ออกคำสั่ง ฝนลูกศรจำนวนมากได้พุ่งไปยังทิศทางของอาณาจักรซีหยาง

ในระลอกของฝนลูกศรครั้งนี้ทำให้ อาณาจักรซีหยาง มีผู้สูญเสียกว่า 3,000 คน

ผลลัพธ์ถือว่าดีมาก

อย่างไรก็ตาม แม้จะสูญเสียทหารไปถึงสามพันคน แต่ทหารของอาณาจักรซีหยางก็พุ่งใส่กองทัพของลู่เฟิงและอยู่ห่างไม่ถึง 800 เมตร

"พลธนูเตรียมพร้อมอีกครั้ง!"

ลู่เฟิง ได้สั่งการอีกครั้ง

"แยกทัพ!"

ลู่เฟิง ไม่ได้สั่งเข้าชาร์จ เขาได้สั่งให้คนเหล่านี้แยกทัพออกไป

ซ้งหยูตี้ ที่จ้องมองจากระยะไกล เมื่อเห็น ลู่เฟิง สั่ง กองทหารแยกทัพออก เขาก็ได้ขมวดคิ้วขึ้นทันที"จักรพรรดิน้อยแห่งอาณาจักรหนานหยาน กำลังทำอะไร เขาสั่งแยกทัพแทนที่จะเข้าชาร์จศัตรูที่อยู่ด้านหน้า?"

"ดูเหมือนว่าจักรพรรดิน้อยผู้นี้จะเป็นขยะอย่างที่หน่วยสืบของพวกเรารายงานมาจริง ๆ !"

"เป้าหมายของพวกเรา ไม่จำเป็นจะต้องเล็งไปที่มัน หากเอาชนะเกาชุนได้ทุกอย่างก็จบ!"

หลังจากที่ ซ้งหยูตี้ คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ด้วยดีเขาก็แสดงท่าทีผิดหวังออกมา

เพราะ กองทัพที่ ลู่เฟิงแยกออกไปนั้นอยู่ห่างจากกองทัพของซ้งหยูตี้ไม่ถึง 300 เมตร

"ยิง!"

ฝนธนูของหน้าไม้ได้ถ฿กยิงออกไปและมันเป็นการฆ่าอีกฝ่ายตายอีกรอบ ครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเพราะการถูกยิงโดยหน้าไม้ในระยะประชิดย่อมทรงพลังกว่ามาก

"ทหารทุกนายเข้าชาร์จ!"

ในตอนนี้ ลู่เฟิง ก็ได้ส่งเสียงคำรามออกมา ประตูเมืองว่านเหอ ได้เปิดออก ทหารม้าหลายหมื่นคนได้วิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว

พวกเขาได้พุ่งเข้าใส่ทหารของอาณาจักรซีหยางและฟาดฟันอีกฝ่ายโดยทันที

"ฆ่าพวกมัน นี่คือโอกาสที่จะล้างแค้นให้กับทหารของเมืองว่านเหอที่สูญเสียชีวิต!"

"ฆ่าไอ้พวกลูกเต่าบัดซบพวกนี้!"

หานเซิ่น ได้ตะโกนขึ้น เขาเป็นผู้บัญชาการกองทหารม้าเหล่านี้ เขาได้พุ่งเข้าใส่ทัพของศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว

ด้านหลังของเขาตามมาด้วยทหารม้า 30,000 นาย ที่ราวกับเครื่องจักรสังหารไล่ฆ่าสังหารศัตรู

"ทหารม้าผู้ภักดี!"

"ขอรับ!"

ในประตูเมือง ลู่เฟิง ได้ควบคุมทัพม้าพันนายที่นำมาเมื่อคืนออกมา

"เกาชุน!"

"ขอรับ!"

"นำทัพของเราและร่วมต่อสู้ไปพร้อมกับข้า!"

"ทหารทั้งหมดเข้าชาร์จ!"

ลู่เฟิง ได้สั่งทหารม้าของเขาเข้าชาร์จทันที

เกาชุน เองก็ได้ควบม้าไล่ตาม ลู่เฟิงไป

จุดประสงค์ของพวกเขาไม่ใช่การสังหารทหารหน้าด่านเหล่านี้ แต่เป็นกองทัพกลางของอาณาจักรซีหยาง หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ทัพที่ ซ้งหยูตี้ เป็นคนควบคุม

"ทุกคนตั้งขบวนป้องกัน!"

แม่ทัพของอาณาจักรซีหยางได้ตะโกนขึ้น พวกเขาเห็นทหารม้าออกมาทำให้สีหน้าของพวกเขาไม่สู้ดี เพียงเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงทัพของพวกเขาก็สูญเสียทหารไปมากกว่า 50,000 นาย

หากปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ทัพของพวกเขาคงถูกทำลายโดยสมบูรณ์

"ให้ตายเถอะ ทัพม้าของอาณาจักรหนานหยาน พวกมันมาจากไหนกัน?"

"หน่วยข่าวกรองของอาณาจักรทำบ้าอะไร พวกมันละเลยหน้าที่กันอยู่หรือไม่?"

ซ้งหยูตี้ ได้คำรามออกมา เขาเห็นอดีตทัพของเขากำลังถูกสังหารโหดอยู่ฝ่ายเดียว

แม่ทัพที่อยู่ข้าง ๆ เองก็ตัวสั่นและไม่กล้าที่จะพูด

แม้ว่าเขาจะโกรธ ซ้งหยูตี้ แต่ในฐานะแม่ทัพ เขาเป็นคนที่มีความสามารถมากในการนำทัพออกรบ

ซ้งหยูตี้ ได้ตะโกนขึ้นทันที"จัดตั้งขบวนรับม้าศึก ปิดกั้นทหารม้าของอาณาจักรหนานหยาน ใครฆ่าพวกมันได้หนึ่งตัวข้าจะให้ 100 เหรียญทอง!"

ทหารกว่าสองแสนนายได้จัดตั้งรูปขบวนป้งกันม้าศึกพวกเขาได้ใช้ประโยชน์จากการบุกของทัพม้าเหล่านี้ในการป้องกันและสวนกลับ

ขวัญกำลังใจของพวกเขาเองก็เพิ่มสูงมากเช่นเดียวกัน เพราะพวกเขาได้ยินว่าใครก็ตามที่ฆ่าทหารม้าของศัตรูได้หนึ่งตัวจะได้รางวัลหนึ่งร้อยเหรียญทอง ในความคิดของพวกเขา ถ้าพวกเขาสามารถฆ่าทหารม้าได้แปดตัว พวกเขาจะได้รับเงินแปดร้อยเหรียญทองเงินจำนวนเท่านี้ก็เพียงพอที่จะสร้างบ้านและแต่งงานมีลูกรวมถึงใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายแล้ว

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ทำให้ทหารของอาณาจักรซีหยางกระตือรือร้นมากขึ้น

"ฝ่าบาท!"

เกาชุน ได้เดินตามลู่เฟิงเข้าไปในกองทัพเขาพยายามจะอธิบายถึงสถานการณ์โดยรวมของกองทัพแต่ทว่า ลู่เฟิง ได้ยกมือขึ้น

"มันควรจะเริ่มตอนนี้แหล่ะ!"

ลู่เฟิง ได้เงยหน้าขึ้นไปมองด้านหลังของกองทัพอาณาจักรซีหยาง มันถึงเวลาแล้วที่ทหารม้าผู้ภักดีกว่า 60,000 นายจะออกโรง

เบื้องหลังของกองทัพอาณาจักรซีหยาง ลิโป้ เจี๋ยสวี่ ได้นำทัพม้าหลายหมื่นนายอยู่ด้านหน้าพวกเขาได้พุ่งเข้าใส่ศัตรูจากทางด้านหลัง

"ทหารม้าผู้ภักดี เข้าชาร์จ และ สังหาแม่ทัพฝ่ายศัตรู ซ้งหยูตี้ ให้ได้!"

"ฆ่า"

ฆ่า"

ฆ่า"

ลิโป้ ได้ส่งเสียงคำรามออกมา พร้อมกับ บุกตีทัพหลังของกองทัพอาณาจักรซีหยางด้วยทัพม้า 60,000 นาย

เจี๋ยสวี่ ได้หันไปหาทหารม้า 4,000 นายที่อยู่ด้านข้างและโบกมือขึ้น"ตามข้ามาพวกเราจะมุ่งหน้าไปทางตอนใต้และปิดกั้นกองทัพของอาณาจักรซีหยางไม่ให้พวกมันหลบหนี!"