ตอนที่ 35 ข้าไม่ต้องเสียการเวลากับพวกเจ้า! (ฟรี)

ในไม่ช้ากลุ่มขบวนก็เดินทางมาถึงนอกประตูเมริเดียน

มีเวทีขนาดใหญ่ในสถานที่เเห่งนี้เดิมเป็นสถานที่ที่จักรพรรดิใช้ประหารอาชญากรแต่ตอนนี้...

มันก็ยังเป็นสถานที่ใช้สังหารอาชญากรอยู่ดี!

เพราะลู่เฟิงตั้งใจมาที่นี่เพื่อสังหารหมู่ผู้คนจากนิกายหยุนกง!

"ฝ่าบาทเริ่มกันเลย!"โม่เต๋าได้จ้องมองไปที่ลู่เฟิง

ลู่เฟิง ได้หันหน้าไปมองอย่างแผ่วเบาเขาได้เดินขึ้นไปบนเวที

หลังจากนั้นศิษย์สายตรงของนิกายหยุนกงคนนึงก็เดินขึ้นไปและหัวเราะเยาะ"จักรพรรดิน้อย ข้าได้ยินความกล้าของเจ้ามาบ้าง คิดจะทำให้ศิษย์น้องเฉียนเอ๋อร์ของพวกเรากลายเป็นนางสนม วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารับรู้ถึงความแข็งแกร่งของพวกเรานิกายหยุนกง"

ชายคนนี้ได้กล่าวพูดออกมาเขามีความแข็งแกร่งระดับ 9 ขั้นรวมพลังหยวน ถือเป็นศิษย์หลักที่มีพรสวรรค์

แต่ลู่เฟิง ไม่ได้สนใจอีกฝ่ายแม้เเต่น้อยเขาได้ตอบกลับ"มันไม่ง่ายเลยที่จะเจอเจ้าเช่นนั้นข้าจะต่อให้เจ้าสามกระบวนท่าเป็นอย่างไร?"

"อะไรนะ?"

ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของลู่เฟิงพวกเขารู้สึกตกใจ

คนที่อยู่ตรงหน้าของเขาเป็นศิษย์หลักของนิกายหยุนกง ทั้งยังมีความแข็งแกร่งระดับ 9 ขั้นรวมพลังหยวน แต่ ลู่เฟิง กลับกล้าบอกว่าต่อให้สามกระบวนท่า?

เขาไม่อยากมีชีวิตต่อไปแล้วหรือไม่?

แม้แต่เกาชุนก็รู้สึกเป็นห่วงลู่เฟิงในเวลานี้

เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งของจักรพรรดิของเขาไปถึงระดับ 9 ขั้นรวมพลังหยวน แต่ประสบการณ์ต่อสู้ล่ะ?

นอกเหนือจากระดับขั้นพลังแล้วประสบการณ์ต่อสู้ก็เป็นสิ่งสำคัญมากเช่นเดียวกัน

ศิษย์หลักของนิกายหยุนกงเบื้องหน้านี้มีระดับขั้นพลังไม่ต่ำกว่าลู่เฟิงและดูจากกลิ่นอายพลังที่ปลดลป่อยออกมาเห็นได้ชัดว่าเขามีประสบการณ์ต่อสู้มากมาย

เกาชุนรู้สึกกังวลมากเกี่ยวกับพฤติกรรมของลู่เฟิง

แม้เเต่ ฮวามู่หลาน ที่ได้ยินดังนั้นเธอก็กังวลมากขึ้น เธอไม่คิดเลยว่า ลู่เฟิง จะพูดคำเหล่านี้ออกมา

"ฝ่าบาทจะบ้าบิ่นเกินไปแล้ว เขากำลังทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย"ฮวามู่หลาน เริ่มกระวนกระวาย

"แม่นาง มู่หลาน เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับฝ่าบาทหรอก พระองค์จะไม่เป็นไร!"เจี๋ยสวี่ ได้หัวเราะเบา ๆ

คนอื่นอาจจะไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของลู่เฟิง แต่เขานั้นทราบดี เขารู้ว่าศัตรูในระดับขั้นพลังเดียวกันย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝ่าบาทของเขาเป็นแน่

สำหรับประสบการณ์ต่อสู้ตอนที่เขาได้ฝึกดาบกับลู่เฟิงในหลายวันที่ผ่านมา ลู่เฟิง มีความก้าวหน้าอย่างมาก และ ประสบการณ์ต่อสู้ของอีกฝ่ายเองก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ถึง เจี๋ยสวี่ จะพูดอย่างนั้น ฮวามู่หลาน ก็อดจ้องมองไปที่ ลู่เฟิง ด้วยความกังวลไม่ได้

คนของนิกายหยุนกงและคนของโม่เต๋ารู้สึกดีใจมากที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ พวกเขาไม่คิดเลยว่าลู่เฟิงกำลังมองหาความตายเช่นนี้!

หลายคนได้จ้องมองไปที่ศิษย์บนเวทีประลองพวกเขาขอให้อีกฝ่ายฆ่าลู่เฟิงโดยตรง

ศิษย์คนนี้เข้าใจทันทีและจ้องมองไปที่ลู่เฟิงด้วยรอยยิ้มกว้าง"จักรพรรดิน้อย ในเมื่อเจ้าหยิ่งผยองขนาดนี้ ให้นายน้อยคนนี้ทดสอบความแข็งแกร่งของเจ้าหน่อย!"

เมื่อสิ้นสุดเสียงเขาก็หยิบดาบยาวออกมาจากถุงเก็บของและพุ่งแทงใส่ลู่เฟิง

ลู่เฟิงไม่ได้รีบหลบ เขาได้รอจนกว่าการโจมตีของชายคนนี้จะมาถึงระยะหนึ่งก่อนที่จะหลบ

สิ่งนี้อยู่ภายใต้สายตาของทุกคนและการหลบหลีกของลู่เฟิงในครั้งนี้พวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงเพราะความโชคดี

นี่ยังทำให้ราชเลขาทั้งสี่รู้สึกกังวลมากขึ้น

ราชเลขาคนนึงได้กล่าวถอนหายใจออกมา"ฝ่าบาททำไมท่านถึงพูดตรัสออกไปแบบนั้นนี่มันจะทำให้..."

เขาอยากจะบอกว่าลู่เฟิงกำลังมองหาความตาย แต่ลู่เฟิงเป็นถึงจักรพรรดิเขาเป็นเพียงแค่ข้าราชบริพารเขาไม่กล้าพูด

แม้เเต่เกาชุนก็จ้องมองไปที่ลู่เฟิงด้วยความประหลาดใจในเวลานี้

ระดับขั้นพลังที่แท้จริงของเขาคือ ราชาศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะถูกจำกัดเอาไว้ แต่วิสัยทัศน์๘องเขาก็ค่อนข้างสูง ขเาสามารถมองเห็นได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่การโจมตีจะเข้าถึงตัวของ ลู่เฟิง อีกฝ่ายสามารถหลบได้อย่างทันท่วงที นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

"ดูเหมือนว่าที่ฝ่าบาทตรัสไปก่อนหน้านี้ เป็นเพราะเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม!"

เกาชุนได้กระซิบในใจ

"จักรพรรดิน้อย เพียงแค่โชคดีที่หลบได้อย่าเพิ่งดีใจไปคราวนี้เจ้าไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งก่อนแน่!"

หลังจากพูดจบชายคนนี้ก็แทงดาบออกไปอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ลู่เฟิงได้หลบในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่ดาบยาวของศิษย์จากนิกายหยุนกงจะถึงตัว มาคราวนี้เขาก็ทำแบบเดิมอีกครั้ง

"การโจมตีสองครั้งแรกเจ้าพลาดไปแล้วเหลืออีกเพียงครั้งเดียว!"ลู่เฟิงได้กล่าวพูดเบา ๆ ขณะที่มองไปที่ศิษย์ของนิกายหยุนกง

"หึ่ม,ดูเหมือนว่าเจ้าจะโชคดีจริง ๆ ที่หลยการโจมตีของข้าได้ถึงสองครั้ง แต่คราวนี้ข้าจะทำให้โชคของเจ้านั้นจบลง"หลังจากเขาพูดจบเขาก็ขยับมือและตะโกนขึ้น"ดาบเพลิง!"

พลังชี่ของเขาได้ถูกปลดปล่อยออกมาและครอบคลุมไปทั่วทั้งดาบก่อนที่จะฟันไปที่ลู่เฟิง

"เป็นเพียงแค่ทักษะต่อสู้ที่แสนจะธรรมดากลับกล้าที่จะแสดงมันออกมา?"

ลู่เฟิง รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เดิมเขาวางแผนที่จะดูว่าศิษย์หลักของนิกายหยุนกงนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน เพื่อที่มันจะช่วยฝึกฝนประสบการณ์ให้เขา แต่ดูเหมือนเขาจะคิดมากเกินไป

"แค่ทักษะธรรมดาเช่นนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะฆ่าเจ้า!"ศิษย์คนนั้นได้ตะโกนออกมาอย่างเย็นชาเขาได้ขยับดาบเพลิงในมือเร็วขึ้น

แต่น่าเสียดายที่ลู่เฟิงก็ทำแบบเช่นเดียวกับสองครั้งก่อนหน้านี้เขาได้หลบมันอย่างง่ายดาย

"เป็นไปได้ยังไง!"

ศิษย์คนนี้รู้สึกตกใจมาก สิ่งที่เขาแสดงออกมาคือทักษะธรรมดาขั้นสูง มันเป็นทักษะที่มีชื่อเสียงในนิกายหยุนกง

แต่จักรพรรดิน้อยนี่กลับหลบเลี่ยงมันได้?

"สามกระบวนท่าผ่านไปแล้ว ถึงตาข้ามั่งล่ะ!"

"อะไรนะ?"

"วาดดาบ!"

ศิษย์ของนิกายหยุนกงคนนี้ไม่ทันจะได้ตอบสนองพริบตาเดียวคอของเขาก็ปรากฏโลหิตไหลออกมา

"...."

เขายื่นมืออกไปจับอย่างหมดหวังแต่มันก็ไร้ประโยชน์ในที่สุดเขาก็ล้มลงกับพื้นทันที

ก่อนที่เขาจะตายเขายังคงรู้สึกสงสัยว่าเขาตายได้ยังไง?

น่าเสียดายที่ไม่มีใครสามารถอธิบายให้เขาฟังได้!

ผู้ชมทั้งหมดต่างก็ตกตะลึงกับฉากที่เห็นนี้

"ฝ่าบาท พระองค์กลับซ่อนความแข็งแกร่งเช่นนี้เอาไว้ อาณาจักรหนานหยานของพวกเรา จักรพรรดิองค์แรกท่านมองเห็นมันจากบนสวรรค์หรือไม่ ฝ่าบาทของพวกเรา..."

ราชเลขาทั้งสี่ต่างก็แสดงอาการออกมาอย่างตื่นเต้นพวกเขากระทั่งมีน้ำตาไหลหยดลงมา

เกาชุนได้แสดงรอยยิ้มบนใบหน้าเขาได้บ่นพึมพัมเล็กน้อย"ความแข็งแกร่งของฝ่าบาทพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วภายในระยะเวลาหนึ่งเดือน ด้วยความเร็วในการออกดาบเช่นนั้นแม้จะเป็นนักรบขั้นสร้างรากฐานพลังหยวนหากไม่ระวังพวกเขาก็คงศีรษะหลุดออกจากบ่า!"

ฮวามู่หลาน เองก็รู้สึกโล่งใจเช่นเดียวกัน

เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของข้าราชบริพารผู้ภักดีต่อราชวงศ์เหล่าข้าราชบริพารที่อยู่เบื้องหลังของโม่เต๋า ต่างก็รู้สึกโศกเศร้า

จักรพรรดิน้อยมีความแข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไรพวกเขารู้สึกไม่สบายใจ!

พวกเขากังวลว่าพวกเขาจะเลือกอยู่ข้างผิด!

ตอนนี้พวกเขาได้จ้องมองไปที่ผู้เชี่ยวชาญจากนิกายหยุนกงที่อยู่ข้างหน้า และ หวังว่าพวกเขาจะมีความแข็งแกร่งพอที่จะฆ่าลู่เฟิงได้

ลู่เฟิงได้จ้องมองไปที่ศิษย์ของนิกายหยุนกงที่ถูกเด็ดศีรษะก่อนที่จะส่ายหัวเขาได้พูดว่า"เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์จริง ๆ !"

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองศิษย์หลักคนอื่น ๆ ด้วยสีหน้าที่เย็นชา พวกเจ้าต้องการจะฆ่าข้าในการประลองทักษะต่อสู้ ? งั้นก็ดี ข้าจะแสดงให้เห็นว่าวันนี้ความคิดของพวกเจ้านั้นไร้สาระแค่ไหน!

สายตาของเขาได้ล็อคเป้าไปที่ศิษย์หลักของนิกายหยุนกงเขาได้กล่าวพูดเบา ๆ "เข้ามาให้หมดพร้อมกันนั่นแหล่ะข้าไม่ต้องการเสียเวลากับพวกเจ้ามากเกินไป!"

"อะไรนะ?"