ตอนที่ 34 ข้ากลับมาแล้ว! (ฟรี)

"โอ้วว,ฝ่าบาททำไมท่านถึงหลงผิดขนาดนี้ ทำไมท่านถึงต้องไปหลงเสน่ห์ปีศาจสาวฮวามู่หลานด้วย การกระทำของท่านจะทำให้อาณาจักรหนานหยานล่มสลาย!"

"อาณาจักรหนานหยานของข้าจะจบลงในวันนี้แล้วหรือ?"

"ข้าละสงสารเหล่าข้าราชบริพารที่ภักดีต่ออาณาจักรหนานหยานข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนักต่อจักรพรรดิองค์แรกและจักรพรรดิองค์ก่อน!"

"อย่างไรก็ตามไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็จะจบชีวิตไปพร้อมกับอาณาจักร!"

เมื่อ ราชเลขาทั้งสี่เห็นผู้เชี่ยวชาญจากนิกายหยุนกงและจ้องมองไปที่โม่เต๋าที่นำขบวนข้าราชบริพารจำนวนมากมา พวกเขารู้สึกสิ้นหวังในใจ

หลายคนต้องการชักดาบของพวกเขาเพื่อปลิดชีวิตของตนเองและตายเคียงคู่ไปกับอาณาจักร

"ท่านราชเลขาทั้งสี่พวกท่านคิดจะละทิ้งหน้าที่อันชอบธรรมไปงั้นหรือ?"เกาชุนได้จ้องมองไปที่ทั้งสี่คนและกล่าวพูดขึ้น

ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังสิ้นหวังเพื่อได้ยินคำพูดของเกาชุนพวกเขาก็กลายเป็นโกรธทันที"เกาชุน ถ้าเจ้าไม่ได้สมรู้ร่วมคิดกับปีศาจสาวฮวามู่หลาน ฝ่าบาทก็คงไม่หลงผิดเช่นนี้ ดูผลพวงจากวีรกรรมที่พวกเจ้าก่อเอาไว้ เจ้ามันก็เหมือนพวกกบฏพวกนั้น อาณาจักรหนานหยานถึงคราวจุดจบแล้ว"

เกาชุนไม่ได้โกรธแต่อย่างใดเขาได้ตอบกลับ"ใครคือพวกกบฏเมื่อฝ่ากลับมามาพวกท่านก็จะรู้เอง!"

"อะไรฝ่าบาทกลับมาหมายความว่าไง?"

ราชเลขาทั้งสี่ได้ผงะ เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของเกาชุนพวกเขาก็เงยหน้าขึ้นและกล่าวถาม"เกาชุน หรือว่ามีเรื่องนี้มีเบื้องลึกตื้นหนาซ่อนอยู่?"

เกาชุนไม่ได้ตอบ

เขารู้เรื่องจากออกไปผจญภัยของ ลู่เฟิง จาก ฮวามู่หลาน ยิ่งไปกว่านั้นข่าวลือที่ว่า จักรพรรดิลู่เฟิงเสพติดกามรมณ์กับฮวามู่หลานนั้น เป็น โม่เต๋า ที่เป็นคนปล่อยขาว

และนี่ก็เป็นไปตามแผนที่จักรพรรดิลู่เฟิงคิดเอาไว้

เมื่อราชเลขาทั้งสี่จ้องมองไปที่เกาชุน คนจากนิกายหยุนกงก็มาถึงตรงหน้าแล้ว

ผู้อาวุโสและศิษย์สายตรงของนิกายหยุนกงได้มองข้ามราชเลขาทั้งสี่และข้าราชบริพารไม่กี่คนพวกเขาไม่ได้สนใจแม้เเต่น้อย

โม่เต๋า ได้เดินออกไปข้างหน้าและมองไปที่เกาชุนก่อนที่จะกล่าวถาม"แม่ทัพเกาวันนี้เป็นวันที่ราชวงศ์และนิกายหยุนกงตกลงกันทำไมองค์จักรพรรดิถึงเสด็จช้าขนาดนี้?"

เกาชุนจ้องมองไปที่เขาและตอบกลับอย่างเย็นชา"ท่านเป็นเสนาบดีของอาณาจักรหนานหยาน แต่กลับแสดงกิริยาที่ไม่สมควรต่อฝ่าบาท ท่านคิดจะก่อการกบฏหรือไม่?"

สีหน้าของโม่เต๋าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เเม้ว่าเขาจะก่อการกบฏแต่เขาก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไปก่อนที่คนของนิกายหยุนกงจะสังหารลู่เฟิง

อาวุโสลำดับที่สองของนิกายหยุนกง หยุนไห่ ได้ก้าวเดินไปข้างหน้าและยืนตรงหน้าของโม่เต๋าเขากล่าวด้วยรอยยิ้ม"แม่ทัพเกา ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเป็นผู้บัญชาการทหาร ความสามารถของเจ้าไม่ธรรมดาเลย ข้าอยากจะถามว่าเจ้าไปฝึกฝนที่ไหนมางั้นหรือ?"

"เจ้ามีคุณสมบัติอะไรที่จะมายืนพูดคุยต่อหน้าข้า?"เกาชุนจ้องมองไปที่ หยุนไห่อย่างเหยียดหยาม

"สามหาว!"

หยุนไห่ ไม่ได้พูด แต่ศิษย์ของนิกายหยุนกงบางคนรู้สึกโกรธมากพวกเขาได้จ้องมองไปที่เกาชุน

"สามหาว?"

เกาชุนได้จ้องมองไปที่พวกเขากลิ่นอายพลังที่รุนแรงได้ถาโถมกดทับคนเหล่านั้น

ในช่วงเวลาที่ความแข็งแกร่งของลู่เฟิงทะลวงถึงขั้นรวมพลังหยวน ข้อจำกัดด้านพลังของเกาชุนก็ได้รับการปลดล็อค ปัจจุบันเขาได้มาถึงระดับ 2 ขั้นเชื่อมจิตวิญญาณ ความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบันเหนือกว่าทุกคนที่อยู่ในอาณาจักรหนานหยาน

รับรู้ได้ถึงแรงกดดันนี้การแสดงออกของหยุนไห่ได้เปลี่ยนไป เขารู้แล้วว่าทำไมเกาชุนถึงไม่เกรงกลัวนิกายหยุนกงเลย

เพียงแค่ นักรบขั้นเชื่อมจิตวิญญาณลำพังเพียงคนเดียวจะสามารถทำอะไรได้ ? เมื่อพี่ใหญ่ของพวกเขามาถึง มาดูกันว่าเจ้าจะสามารถเอาชนะพี่ใหญ่ของพวกเราได้หรือไม่!

เหล่าสาวกของนิกายหยุนกงได้เปลี่ยนสีหน้าแรงกดดันจากพลังของนักรบขั้นเชื่อมจิตวิญญาณไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะสามารถต้านทานได้

"แม่ทัพเกา วันนี้เป็นวันสำคัญของราชวงศ์และนิกายหยุนกง หวังว่าท่านคงไม่ทำตัวเสียมารยาทมากเกินไป"

โม่เฉียน ได้จ้องมองไปที่ เกาชุน

เกาชุนได้ถอนแรงกดดันของเขากลับมาและตอบกลับ"ที่นี่คือพระราชวังหลวง พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ต่อล้อต่อเถียงเพียงเฝ้ารอ ฝ่าบาทอย่างเงียบ ๆ ก็เพียงพอแล้ว!"

"แม่ทัพเกา พวกเราสามารถรอได้ แต่ทว่า ท่านคิดจะให้พวกเราทุกคนรวมถึงคนของนิกายหยุนกงต้องรอนานขนาดไหน อีกทั้งยังมีข้าราชบริพารอีกตั้งหลายร้อยชีวิตยืนอยู่ที่นี่"โม่เฉียน ได้ชี้ไปที่กลุ่มคนมากมายที่อยู่เบื้องหลังของเธอ

แม้ว่าเกาชุนอยากจะพูดอะไร แต่ สองในสามของข้าราชบริพารของอาณาจักรหนานหยานได้ยืนอยู่เบื้องหลังของโม่เต๋า เขาไม่มีอำนาจมากขนาดนั้น

"แค่รอนิดรอหน่อยพวกเจ้าถึงกับโวยวายเชียวหรือ?"

หลังจากที่คำพูดของโม่เฉียนจบลงก็มีเสียงเเผ่วเบาดังขึ้น

เกาชุน และ ราชเลขาทั้งสี่ ที่ได้ยินเสียงนี้พวกเขารู้สึกดีใจมาก พวกเขารีบคุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพทันที"ฝ่าบาทเสด็จแล้ว ขอพระองค์ทรงพระเจริญอายุยิ่งยืนนาน!"

"ลุกขึ้น"

ลู่เฟิง ได้สวมใส่เสื้อคลุมมังกรสีม่วงและเดินมาพร้อมกับฮวามู่หลานและ เจี๋ยสวี่

หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เขาได้กลับไปที่พระราชวังเพื่อพบกับฮวามู่หลาน

เขารู้ว่ามันเสียเวลามากเกินไปจึงได้รีบพูดคุยและเปลี่ยนเสื้อผ้ามาที่นี่

การแสดงออกของโม่เต๋าไม่ได้สู้ดีนักเขาสัมผัสได้ว่าพลังของลู่เฟิงอยู่ในระดับสูงสุดของขั้นรวมพลังหยวน ทั้ง ๆ ที่เดือนที่แล้ว อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่นักรบขั้นสร้างรากฐานธรรมดาคนนึง !

ไม่ต้องพูดถึงชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่เฟิง เขาไม่สามารถยืนยันความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้เลยเป็นไปได้ว่าจะมีระดับพลังที่เหนือกว่าเขา

หยุนไห่จ้องมองไปที่ เจี๋ยสวี่ ใบหน้าของเขารู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อย

ระดับสูงสุดขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน !

เขารู้สึกได้ถึงเเรงกดดันจาก เจี๋ยสวี่ ที่อยู่ในสถานะเดียวกับเขา

"เวรเอ้ย มีผู้เชี่ยวชาญซ่อนตัวอยู่ในราชวงศ์หนานหยานมากขนาดไหนกัน ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินข่าวคราวมาก่อน?"

ผิวของหยุนไห่นั้นน่าเกลียดมาก นักรบระดับสูงสุดขั้นสร้างรากฐานพลังหยวนนั้นสามารถเปลี่ยนทิศทางขุมกำลังของอาณาจักรนึงได้อย่างไม่ต้องสงสัย

ลู่เฟิง ได้จ้องมองออกไป เขาสัมผัสได้ในเวลานี้ถึงแรงกดดันจำนวนมากรอบ ๆ ตัว

เขาได้ถอนหายใจพักนึงและสำรวจความทรงจำของเจ้าของร่างคนก่อน เขาจำได้ว่าคนที่มีอำนาจมากที่สุดในอาณาจักรหนานหยานก็คือลุงของเขา ราชาเมกาทรอนลู่เว่ย แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง!

ความแข็งแกร่งของนิกายหยุนกงไม่ใช่สิ่งที่คนนอกจะสามารถทำความเข้าใจได้

แค่ผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ที่นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่านิกายหยุนกงมีกลุ่มคนเหล่านี้ราวกับหมู่เมฆ!

"ในฐานะข้าราชบริพารของอาณาจักรหนานหยาน เมื่อองค์จักรพรรดิเสด็จทำไมพวกเจ้าถึงไม่รีบคุกเข่า?"

ฮูหยิน ราชเลขา กรมพิธีการ ได้จ้องมองไปที่ข้าราชบริพารหลายคนที่ไม่ได้คุกเข่าลงเขาได้กล่าวพูดอย่างโกรธเคือง"เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเจ้าคิดจะก่อการกบฏ?"

กบฏ ?

ใครมันจะกล้าสวมหมวกใหญ่ในเวลาแบบนี้

ข้าราชบริพารส่วนใหญ่รีบคุกเข่าลงและตะโกนขึ้น"พวกเราข้าราชบริพาร ขอให้ฝ่าบาททรงพระเจริญอายุยิ่งยืนนาน!"

มีข้าราชบริพารกว่า 400 คนที่คุกเข่า แต่ก็ยังมีข้าราชบริพารเหลือกว่า 300 คนที่ยังยืนอยู่ พวกเขาทั้งหมดเป็นคนสนิทของโม่เต๋า หาก โม่เต๋า ไม่ได้คุกเข่า เป็นธรรมชาติที่พวกเขาจะไม่ทำตาม

"พวกเจ้า..."

เมื่อ ฮูหยิน มองเห็นกลุ่มคนที่ไม่ได้คุกเข่า เขารู้สึกโกรธมาก แต่แล้วลู่เฟิงก็ยกมือห้ามปราม"ราชเลขาฮู ไม่เป็นไร!"

คนเหล่านี้ เป็นคนสนิทของโม่เต๋า เดิมลู่เฟิง ก็ไม่ได้คิดจะปล่อยพวกเขาไป!

แม้ว่า ฮูหยิน จะรู้สึกโกรธมาก เเต่เขาก็ไม่ได้ขัดคำสั่งของลู่เฟิงและกล่าวพูดด้วยความเคารพ"ขอรับ ฝ่าบาท!"

"ฝ่าบาท วันนี้เป็นช่วงเวลาที่พวกเราตกลงแข่งขันกัน พวกเราจะเริ่มกันเมื่อใด?"

โม่เฉียนได้กล่าวถามลู่เฟิง

"ตั้งแต่ที่ข้าเดินทางมาถึงแน่นอนว่าการประลองจะเริ่มขึ้นตอนนี้!"ลู่เฟิงได้ตอบกลับ

"แล้วฝ่าบาทพวกเราจะออกเดินทางไปนอกประตูเมรเดียนตอนนี้เลยงั้นหรือ?"

"นำขบวน!"

"ขอรับฝ่าบาท!"