ตอนที่ 22 หนังสือข้อมูลที่หลอกลวง (ฟรี)

เหล่าอสรพิษน้อยเหล่านี้แม้จะเป็นสัตว์อสูรขั้นปรับแต่งร่างกายและไม่ได้มีภัยคุกคามใด ๆ แต่ถ้า ลู่เฟิง ถูกกัดเขาก็ยังคงได้รับพิษเช่นกัน

เนื่องเพราะอสรพิษที่อาศัยอยู่ในดินเเดนหมื่นหุบเขาได้ล้วนแล้วแต่เป็นสัตว์มีพิษที่ร้ายแรง

และอสรพิษตัวเล็ก ๆ นี้ก็เช่นกัน

สำหรับสัตว์อสูรขั้นปรับแต่งร่างกาย ลู่เฟิง ได้ฆ่าพวก แมงมุมตะขาบและอื่น ๆ ไปจำนวนมาก

เขาได้สั่นศีรษะอย่างช่วยไม่ได้และมอบไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีสัตว์อสูรขนาดใหญ่อยู่แถวนี้ เขาได้ทำการพักผ่อนโดยการหลับตา เช้าวันต่อมาเขาได้ออกล่าสัตว์อสูรอีกครั้ง

ในตอนเช้าแสงตะวันได้สาดส่องลงมาเล็กน้อย เงาร่างของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ได้เคลื่อนไหวพลุ้งพล่านจำนวนมาก

สัตว์อสูรเหล่านี้เริ่มออกหากินกันในตอนเช้า

หมีสีน้ำตาลขนาดใหญ่กำลังล่าหมูป่าอยู่ในเวลานี้

หมูป่านั้นเป็นเพียงสัตว์อสูรขั้นสร้างรากฐานธรรมดา เเต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีขนาดร่างกายที่สูงกว่าครึ่งเมตร

สำหรับหมีสีน้ำตาลขนาดตัวและร่างกายของมันสูงใหญ่กว่าสามเมตร

ลู่เฟิง จ้องมองไปที่ หมีสีน้ำตาลอย่างระวังบนต้นไม้

หมีสีน้ำตาล : สัตว์อสูรระดับ 9 ขั้นสร้างรากฐาน

จุดแข็ง : พละกำลัง และ การป้องกันที่แข็งแกร่ง

จุดอ่อน : ความเร็ว

ลู่เฟิง ได้นึกถึงข้อมูลในสารานุกรมภาพสัตว์อสูร มุมปากของเขาได้กระตุกเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่หมูป่าที่มีความเร็วมากกว่าสองในสามของพยัคฆ์ลายดาวที่ไล่ล่าเขาเมื่อวาน

เเต่ถึงอย่างนั้นหมีสีน้ำตาลกลับไล่ล่าหมูป่าได้ในระยะใกล้ชิด ไหนบอกว่ามันมีจุดอ่อนด้านความเร็ว ? บ้านลุงแกสิ!

เจ้าหนังสือสารานุกรมภาพสัตว์อสูรหลอกลวง!

ลู่เฟิง พบว่าเขาไม่สามารถเชื่อข้อมูลทั้งหมดภายในหนังสือสารานุกรมภาพสัตว์อสูรได้อย่างเต็มที่ เพราะถ้าเขาไม่เห็นหมีสีน้ำตาลไล่ล่าหมูป่าด้วยตัวเอง เขาก็คงหลงเชื่อ และออกไปท้าทายพวกสัตว์อสูรด้วยความเสี่ยง

"โฮกก!"

หมีสีน้ำตาลได้กระโจนร่างของมันไปที่ด้านหน้าของหมูป่าและฟาดอุ้งมือของมันออกไป

หมูป่าตัวนี้เป็นเพียงแค่สัตว์อสูรธรรมดา เมื่อเผชิญหน้ากับการจู่โจมที่รุนแรงมันย่อมไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ทัน

ศีรษะของหมูป่าตัวนั้นได้ระเบิดออก เจ้าหมีสีน้ำตาลได้จับท่อนขาของหมูป่าฉีกออกและยัดมันเข้าไปในปากอย่างช้า ๆ

ลู่เฟิง ได้จ้องมองไปที่ภาพเหตุการณ์นี้ด้วยรอยยิ้มที่หวานฉ่ำเขาได้บ่นพึมพัมกับตัวเอง"โอกาสมาแล้ว!"

ตามข้อมูลที่พอน่าเชื่อถือได้ของหนังสือสารานุกรมภาพสัตว์อสูร หมีสีน้ำตาลนั้นนั้นเวลามันกำลังกินพลังป้องกันของมันจะต่ำมากและนั่นจะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเขา

"ร่างกายของนักล่า!"

ลู่เฟิง ไม่ลังเลที่จะกระตุ้นพลังของเขา พริบตาเดียวเขาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของหมีสีน้ำตาล

ดาบกานเจียงในมือของเขาได้พุ่งแทงทะลุร่างของหมีสีน้ำตาล

ฉวั่บ!

ดวงตาของลู่เฟิงปรากฏแววตาเเห่งความสุข เมื่อเขาเห็นดาบกานเจียงแทงทะลุร่างของหมีสีน้ำตาล เขาย่อมคิดว่าหมีสีน้ำตาลย่อมกลายเป็นค่าประสบการณ์ของเขาแล้ว

แต่ในไม่ช้าเขาก็ต้องประหลาดใจเพราะดาบกานเจียงไม่สามารถแทงลงไปได้ลึกบนแผ่นหลังของหมีสีน้ำตาล

"เชี้ยแล้ว ไหนมันบอกว่า หมีสีน้ำตาลตอนกินพลังป้องกันของมันจะต่ำไง ทำไมดาบของฉันถึงไม่สามารถแทงเข้าไปยังเนื้อในของมันได้"

"เจ้าหนังสือสารานุกรมภาพสัตว์อสูรจอมหลอกลวงเอ้ย!"

"โฮกก!"

ขณะที่ลู่เฟิงตระหนักได้ หมีสีน้ำตาลก็คำรามออกมามันได้ใช้อุ้งมือขนาดใหญ่ของมันตบไปที่ด้านหลัง

แม้ว่าลู่เฟิงจะมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองเเต่เขาก็ได้ทะยานตัวล่าถอยออกไป

โชคดีที่เขามีพลัง ร่างกายของนักล่า ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อาจหลีกเลี่ยงการโจมตีของหมีสีน้ำตาลได้

"โฮกก!"

หมีสีน้ำตาลที่เห็น ลู่เฟิง หลบการโจมตีของตนเองได้ มันได้คำรามออกมาอีกครั้งและพุ่งเข้าหา ลู่เฟิง

ปั้ง!

คราวนี้ ลู่เฟิง เลือกที่จะเผชิยหน้ากับหมีสีน้ำตาลด้วยดาบของเขา ดาบของเขาได้ฟันเข้าไปปะทะกับอุ้งมือของมัน

แต่ทว่าร่างกายของเขากลับถูกซัดกระเด็นออกไปโดยตรง

ขณะที่ถูกส่งจนปลิวออกไป ลู่เฟิง ก็ล้มหล่นลงบนพื้น เขาเห็นอุ้งมือสีน้ำตาลของหมีสีน้ำตาลกำลังตามมาตะบบร่างของเขา

ความแข็งแกร่งของหมีสีน้ำตาลตัวนี้มีมากเกินไป ลู่เฟิง ได้รวบรวมพลังชี่ทั้งหมดในร่างกายของเขาเพื่อหลบหนีการโจมตี

"บ้าเอ้ย,เจ้าหนังสือภาพนี่ก็ไม่ได้หลอกลวงเราทั้งหมดในแง่ของพลังโจมตีหมีสีน้ำตาลถือว่าแข็งแกร่งมาก!"

"โฮกกก!"

หมีสีน้ำตาลได้คำรามออกมาเเละพุ่งเข้าหาลู่เฟิงอีกครั้ง

คราวนี้ลู่เฟิงไม่ปะทะซึ่ง ๆ หน้ากับหมีสีน้ำตาล กลับกันเขาพยายามหลบเลี่ยงการโจมตีของหมีสีน้ำตาลแทน

ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโล่งใจ โชคดีที่ข้อมูลภายในหนังสือภาพสารานุกรมภาพสัตว์อสูร ก็ยังมีข้อมูลที่พอน่าเชื่อถือได้ เช่น พละกำลัง ของหมีสีน้ำตาล นั้น โดดเด่นมากกว่าความเร็ว

แต่นั่นก็แค่ข้อมูลที่พอน่าเชื่อถือได้

"โฮกก!"

เมื่อการโจมตีของตนเองพลาดซ้ำหลาย ๆ ครั้ง หมีสีน้ำตาลก็พยายามร้องคำรามและหวังจะพุ่งกลืนกินร่างกายของ ลู่เฟิง

"นี่มันการโจมตีแบบไหนกัน?"

"เจ้าบ้าหนังสือสารานุกรมภาพสัตว์อสูร ทำไมแกไม่เห็นมีคำอธิบายเกี่ยวกับการโจมตีของหมีสีน้ำตาลเลยล่ะ!"

ลู่เฟิง รู้สึกว่าโอกาสในการหลบหนีของเขาน้อยลงอย่างมาก

พละกำลังและร่างกายของเขากำลังอ่อนเเอลงเรื่อย ๆ เเม้ว่าเขาจะใช้พลังร่างกายของนักล่าความเร็วของเขาก็ยังคงไม่ได้ดีเหมือนก่อนหน้านี้

"โฮกก!"

หมีสีน้ำตาลได้คำรามและพุ่งเข้าหาลู่เฟิง

"ถ้าไม่สามารถหลบหนีได้เช่นนั้นฉันต้องเสี่ยงลองโจมตีดูแล้ว!"

เดิม ลู่เฟิง ไม่คิดจะใช้ทักษะโจมตีหนักพร่ำเพื่อเพราะในดินเเดนหมื่นหุบเขานั้นการประหยัดพลังชี่ภายในร่างกายคือการเอาตัวรอดที่ดีที่สุด

แต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือก

"ทักษะโจมตีหนัก!"

พลังชี่ในร่างกายของเขาได้ถูกถ่ายเทไปที่ตัวดาบ

ฟวั่บ!

ลู่เฟิง ได้ฟาดฟันออกไปปะทะกับอุ้งมือของมัน

ครืดดด

ร่างของ ลู่เฟิง ได้ล่าถอยไปสองก้าวส่วนหมีสีน้ำตาลได้ถอยออกไปหลายก้าว

โชคดีที่ลู่เฟิงไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่หมีสีน้ำตาลไม่ได้โชคดีเหมือนเขา ดาบกานเจียงที่แหลมคมได้ฟันผิวหนังของมันจนเกิดรอยบาดเเผล

ในตอนนี้ ลู่เฟิง สังเกตุเห็นแล้วว่าทำไมหมีสีน้ำตาลตัวนี้ถึงมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่ง

ขนของหมีสีน้ำตาลมีอะไรที่เเปลกอยู่มันมีขนสองสีสลับกันขนสีน้ำตาลนั้นค่อนข้างบางเบากว่าขนสีเทาที่หุ้มหลายส่วนของร่างกาย

ยิ่งตรงไหนขนสีเทานั่นเกาะกุมอยู่พลังป้องกันของมันจึงแข็งแกร่งมาก

"เจ้าบ้าหมีสีน้ำตาล!"

ใบหน้าของลู่เฟิงเริ่มหนักอึ้ง

หมีสีน้ำตาลตัวนี้จะต้องกินอะไรบางอย่างที่ช่วยเพิ่มพลังป้อนกันของมันเข้าไปอย่างแน่นอนไม่อย่างนั้นขนของมันคงไม่เปลี่ยนสีแบบนี้

"โฮกก!"

หมีสีน้ำตาลได้กลายเป็นโกรธเคืองมากขึ้น ขนสีน้ำตาลของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา บาดเเผลที่ถูกดาบกานเจียงฟันเริ่มค่อย ๆ สมานตัวเเละหายไป

"อะไรกันวะเนี่ย เจ้าหมีบ้านี่กินผลไม้วิญญาณอะไรเข้าไป ไม่เพียงแต่พลังป้องกันที่แข็งแกร่งขึ้น พลังการฟื้นฟูของมันเองก็ไม่ธรรมดา!"

ลู่เฟิง สัมผัสได้ถึงอันตราย

เขามีโอกาสสุดท้ายเพียงครั้งเดียวที่จะใช้ทักษะโจมตีหนัก เเต่เขาจะสามารถฆ่าหมีสีน้ำตาลด้วยโอกาสเพียงครั้งเดียวได้จริงงั้นหรือ?

พลังป้องกันของหมีสีน้ำตาลตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป!