ตอนที่ 7 การอัญเชิญครั้งที่สาม

ลู่เฟิง ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบเขาได้ผงะไปชั่วขณะเขาไม่ได้คาดหวังเลยว่าจะได้รับสิ่งที่ดีขนาดนี้

คราวนี้เขาไม่ได้ฆ่านกเพียงเพราะได้ผลประโยชน์แค่สี่อย่างแต่ กลับกันเขาได้ฆ่านกตัวเดียวกลับได้ผลประโยชน์ตั้งห้าอย่าง

ฮ่า ๆ นี่มันเจ๋งมาก!

แค่เขาคิดเขาก็ยิ่งพึงพอใจกับทักษะโจมตีหนักนี้

นี่คือทักษะต่อสู้ที่ เฉินหานฉวน ได้รับมา ทำให้เขาได้รับความแข็งแกร่งมากพอจะไต่เต้ากลายเป็นแม่ทัพของอาณาจักรที่ควบคุมกำลังพลมากกว่า 200,000 คน

ลู่เฟิง ไม่ได้คาดหวังว่าโชคของเขาจะดีขนาดนี้ เขาได้รับทักษะของ เฉินหานฉวน มาเเบบฟรี ๆ

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมอนไลน์ในชีวิตก่อนหน้านี้อยู่

"ติ๊ง โฮสต์ต้องการฝึกฝนหรือไม่?"

"แน่นอน!"

นี่เป็นทักษะต่อสู้แรกที่เขาได้รับมา ลู่เฟิง ไม่มีทางปล่อยมันไปอย่างแน่นอน นอกจากนี้ทักษะโจมตีหนักยังเป็นทักษะระดับปฐพีขั้นสูง เป็นหนึ่งในทักษะต่อสู้ชั้นยอดของอาณาจักรหนานหยานอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าเขาเป็นคนโง่ เขาก็คงไม่โง่พอที่จะปฏิเสธทักษะนี้อย่างแน่นอน

"ติ๊ง ขอแสดงความยินกับโฮสต์ประสบความสำเร็จในการฝึกฝนทักษะโจมตีหนัก ความเชี่ยวชาญในปัจจุบัน ระดับ 1"

เสียงเตือนของระบบได้ดังขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับการใช้ทักษะโจมตีหนักได้ปรากฏขึ้นในใจของเขา

ในเวลาเดียวกัน ลู่เฟิง ก็เปิดหน้าต่างสถานะของเขาขึ้นมา

โฮสต์ : ลู่เฟิง

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์

ระดับพลัง : ระดับ 6 ขั้นสร้างรากฐาน

พลังพิเศษ : ไม่มี

ทักษะต่อสู้ : โจมตีหนัก ( ทักษะระดับปฐพีขั้นสูง ความเชี่ยวชาญ 0/20 ยิ่งความเชี่ยวชาญสูงมากเท่าไหร่พลังชี่ ที่ใช้ก็ยิ่งน้อยลงแต่ทรงพลังมากขึ้น )

สัตว์อสูรพันธะสัญญา : ไม่มี

สาวงามในฮาเร็ม : ไม่มี

โอกาสอัญเชิญ : หนึ่งครั้ง

ขุนพลภายใต้อาณัติ : ฮวามู่หลาน

สมบัติที่เรียก : ดาบกานเจียง

ลู่เฟิง พอใจกับค่าสถานะในปัจจุบันของเขา เขาใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งวันในการปลุกพลังในการเป็นนักรบจนถึงระดับ 6 สร้างรากฐาน

นี่คือสิ่งที่ชีวิตของเขาก่อนหน้านี้ไม่สามารถแม้เเต่จะคิดถึงมัน

"องค์ชาย ในเมื่อ แม่ทัพเฉินหานฉวน ก่อความผิด เขาสมควรถูกลงโทษ พวกเรามาดำเนินการพิธีขึ้นครองราชย์ต่อเถอะ!"

ในตอนนี้ โม่เต๋า ได้จ้องมองไปที่ ลู่เฟิง อย่างไม่แยแสราวกับว่า เฉินหานฉวน ที่เพิ่งถูกฆ่าตายไป ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก

"ก็ดี!"

ลู่เฟิง ที่เห็นการแสดงออกของอีกฝ่าย เขาทำได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจัดการดังนั้นเขาจะต้องค่อย ๆ เป็น ค่อยไป

ตอนนี้ เขาได้เดินกลับไปยังบนบัลลังก์มังกรทอง

องค์ชายลู่เฟิง มีสิทธิ์ได้รับสืบทอดตำเเหน่งจักรพรรดิโดยชอบธรรม

ภายใต้คำสั่งของ โฒ่เต๋า ข้าราชบริพารจำนวนมากได้ยืนขึ้นและอ่านเอกสารเกี่ยวกับพิธีขึ้นครองราชย์ในฐานะองค์จักรพรรดิ

ลู่เฟิง ไม่ได้ฟังสิ่งเหล่านี้ เขาได้ดำดิ่งลงในจิตใจตรงหาระบบ

"ตอนนี้ความแข็งแกร่งของฉันก็มาถึงระดับ 6 ขั้นสร้างรากฐานแล้ว ฉันมีโอกาสในการอัญเชิญอีกหนึ่งครั้งมาเริ่มกันเลยเถอะ"

"ระบบฉันต้องการเริ่มต้นการอัญเชิญครั้งที่สาม!"

"ติ๊ง เริ่มต้นการอัญเชิญ"

"ติ๊ง กำลังดำเนินการ"

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ประสบความสำเร็จในการอัญเชิญ แม่ทัพเกาชุน ผู้มีชื่อเสียงในช่วงปลายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก"

เกาชุน : ในช่วงปลายของราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หนึ่งในผู้ใต้อาณัติของ ขุนพลลิโป้ ปกครองกองทัพอย่างขยันขันแข็งและมอบความภักดีให้กับผู้เป็นนาย ภายหลังจากที่ ลิโป้ ถูกฆ่าที่ เมืองเซี่ยปี่ เขาก็ได้จบชีวิตพร้อมกันในวันนั้น

เผ่าพันธุ์ : มนุษย์

ระดับพลัง : ระดับ 7 รากฐานพลังหยวน (หมายเหตุ : ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของ เกาชุน นั้นคือ ขั้น ราชาศักดิ์สิทธิ์ แต่เนื่องจากความแข็งแกร่งของโฮสต์ในปัจจุบัน ไม่แข็งแกร่งพอ ระบบจึงได้จำกัดระดับพลังไว้เพียงแค่ 7 รากฐานพลังหยวน ความแข็งแกร่งของเกาชุนจะได้รับการปลดล็อคตามความแข็งแกร่งของโฮสต์ที่เพิ่มขึ้นในอนาคต)

ทักษะต่อสู้ : ซ่อนเร้น

กองทัพ : วางกับดัก

ความภักดี : 100 ( หมายเหตุ : เนื่องเพราะเกาชุนมีนิสัยที่ซื่อสัตย์ไร้ใครเทียบ ความภักดีของ เกาชุน จึงเริ่มต้นขึ้นค่าคะแนน 100 เต็ม )

ฮ่าฮ่า ดีมาก

ลู่เฟิง เต็มไปด้วยความตืน่เต้น เขาไม่คิดเลยว่าโชคของเขาจะดีมากจนเรียก แม่ทัพเกาชุน ที่มีชื่อเสียงของปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก มาได้

อีกอย่างจะต้องรู้ว่า แม่ทัพที่ ลู่เฟิงชอบและสงสารมากที่สุดในชีวิตก่อนหน้านี้ก็คือ เกาชุน

เหตุผลเดียวที่เขาชื่นชอบก็คือ ความภักดีที่หาตัวจับได้ยาก

ในตอนนั้นแม้ว่า ลิโป้ จะไม่ได้ไว้วางใจเกาชุน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทรยศต่อลิโป้ ทั้งยังยินดีติดตาม ลิโป้ จนตัวตาย

บางครั้งลู่เฟิงก็สงสัยว่าถ้าชีวิตก่อน เกาชุน ไม่ได้ติดตาม ลิโป้ ผลลัพธ์ในศึกโจโฉบางทีอาจจะแตกต่างไปจากเดิมหรือไม่ ?

แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ความคิดเกี่ยวกับมัน

ตอนนี้เขามี เกาชุน ภายใต้บังคับบัญชา ทั้งยังเริ่มต้นด้วยความภักดีถึง 100 เต็ม

"เกาชุน เนื่องจากตอนนี้นายจะกลายมาเป็นหนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของฉัน ฉันจะไม่ทำให้ประวัติศาสตร์ต้องซ้ำรอยอย่างแน่นอน!"

ลู่เฟิง ได้สูดลมหายใจเข้าลึกและกล่าวถาม"ระบบ เมื่อไหร่ เกาชุน จะมาหาฉัน"

"ติ๊ง,เกาชุน จะมาพบโฮสต์เมื่อเวลาที่จำเป็นมาถึง!"

"..."

นี่เป็นคำตอบแน่งั้นเหรอ

ใบหน้าของลู่เฟิง ไร้ซึ่งคำพูด

"ฝ่าบาท..."

"ฝ่าบาท..."

ขณะที่ ลู่เฟิง กำลังจมดิ่งกับระบบเขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขา เขาได้ตื่นขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปที่ชายชราผมขาวที่เรียกตัวเอง"มีอะไร?"

เกิดอะไรขึ้น?

เมื่อได้ยินคำถามของ ลู่เฟิง บรรดาข้าราชบริพารต่างก็แสดงสีหน้าแปลกใจออกมา เขากล้าถามว่ามีอะไร นี่เขายังดูเหมืนองค์ชายคนก่อนอยู่อีกหรือไม่ ?

ได้ยินดังนี้ โม่เต๋า ได้ยิ้มเยาะในใจ ตอนแรกเขากลัวว่า ลู่เฟิง จะอยู่เหนือการควบคุมของเขาแต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันไม่จำเป็นเลย

อีกฝ่ายคงไม่คิดว่าเขาจะปล่อยให้พิธีครองราชย์ดำเนินไปจนเสร็จหรอกใช่มั้ย ?

ชายชราผมขาวที่ทำหน้าที่อ่านพิธีขึ้นครองราชย์ก็รู้สึกดูถูก ลู่เฟิงในใจ เด็กคนนี้ คิดจะขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ ? หึ่ม มีเพียง เสนาบดีโม่เต๋า เท่านั้นที่คู่ควรกับการเป็นองค์จักรพรรดิ

เขาได้จ้องมองลู่เฟิงด้วยท่าทีดูถูก"ท่านเสนาบดีโม่เต๋า ได้เสนอว่า ฝ่าบาทยังเด็กเกินไป พระองค์ยังไม่พร้อมที่จะขึ้นครองราชย์ในฐานะองค์จักรพรรดิตอนนี้ แต่ว่าถ้าพระองค์แสดงความสามารถที่เหมือนกับ เมื่อ 300 ปี ก่อนเหมือนกับจักรพรรดิเหวินเฉิงได้ พวกเราย่อมไม่ติดใจอันใดแน่!"

ลู่เฟิง ได้ขมวดคิ้วเเน่น

สามร้อยปีที่แล้วจักรพรรดิองค์ที่ห้าของอาณาจักรหนานหยานได้ตกอยู่ในสภาพเเวดล้อมเดียวกับลู่เฟิงในตอนนี้

เพื่อที่จะทดสอบคุณสมบัติในการขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิ เสนาบดีที่มีอำนาจในตอนนั้นได้เสนอให้ จักรพรรดิเหวินเฉิง ต่อสู้กับ นายกองร้อย สามคน เพื่อพิสูจน์ความแข็งแกร่งก่อนที่เขาจะขึ้นบัลลังก์

ผลที่ตามมาจักรพรรดิเหวินเฉิง ได้แสดงความแข็งแกร่งในฐานะองค์จักรพรรดิเขาได้ขึ้นครองบัลลังก์พร้อมกับนำพาอาณาจักรหนานหยานไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่พิเศษของจักรพรรดิเหวินเฉิงในตอนนั้น ทำให้ จักรพรรดิองค์ต่อไปได้ยกเลิกวิธีนี้ไปนานแล้ว

เห็นได้ชัดว่า โม่เต๋า ไม่พอใจที่จะให้ ลู่เฟิง ขึ้นครองบัลลังก์ เขาจึงได้จัดเต็ม นายกองร้อยไว้สองสามนายเพื่อที่จะจัดการเขา

"ฮึ่ม เจ้าเล่ห์นักนะ!"

ลู่เฟิง รับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายของ โม่เต๋า เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายตอนนี้ควบคุมอำนาจทางการเมืองไปกว่าครึ่งมันไม่มีทางที่เขาจะเลี่ยงเรื่องนี้ได้เลย

"ฝ่าบาทท่านคิดว่าอย่างไร?"

"นี่เจ้าคิดว่าข้ากลัวความท้าทายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่หรือไม่?"

"พระองค์ตรัสได้ถูกแล้ว หากพระองค์เป็นอัจฉริยะ และสามารถผ่านบททดสอบเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ได้ พระองค์ย่อมสามารถขึ้นเป็นจักรพรรดิได้อย่างไร้ข้อกังขา"

"และภายใต้การชี้นำของพระองค์อาณาจักรหนานหยานของเราย่อมสามารถกลับมาเจริญรุ่งเรืองเหมือนเมื่อสามร้อยปีก่อนได้อย่างแน่นอน"