บทที่ 19 เวทมนตร์

ความจริงแล้ว ซูหมิงไม่เคยฝึกฝนวิชาดาบระดับสุดยอดอย่างจริงจัง ตั้งแต่อาสามเริ่มสอนเขาให้จับดาบ

สิ่งที่เขาฝึกทุกวันก็แค่ท่าดาบพื้นฐานไม่กี่ท่า และเทคนิคการใช้แรงเท่านั้น

การฟันเรียบๆ ธรรมดา เขาต้องฟันดาบมากกว่าสองพันครั้งต่อวัน

สำหรับเขาแล้ว ดาบคือการต่อขยายของแขน เป็นการตอบสนองโดยอัตโนมัติของความทรงจำในสมอง

เหมือนการหายใจ

ดาบของเขาไม่เชี่ยวชาญในท่าที่หรูหราสวยงาม ทุกครั้งก่อนหน้านี้ที่ซ้อมกับเพื่อนร่วมชั้นในวิชาวิถีนักรบที่โรงเรียน ซูหมิงรู้สึกปวดหัวเป็นพิเศษ

เพราะเขาต้องรวมสมาธิทั้งหมด

ซูหมิงกลัวว่าตัวเองจะควบคุมปฏิกิริยาทางระบบประสาทไม่ได้

แล้วจะฟันคนอื่นเข้าจริงๆ

ดาบของเขา ฝึกมาเพื่อสังหารอสูร

59:49

ซูหมิงปล่อยพลังเลือดออกมาเล็กน้อย พุ่งเข้าสังหารทางขวาอย่างกระตือรือร้น สร้างระยะห่างที่แตกต่างกันระหว่างเขากับแต่ละคนจำลอง สร้างช่วงเวลาที่แตกต่างเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ถูกล้อมโจมตี

เขาคาดการณ์ตำแหน่งของคนจำลองทั้งสิบคนในความคิด การเคลื่อนไหวของร่างกาย และจุดที่การโจมตีจะเกิดขึ้น

ข้อมูลเหล่านั้นดูเหมือนจะปรากฏในสมองของเขาโดยไม่ต้องคิดมาก

เป็นไปตามคาด อีกครั้งคือการกระโดดฟัน

มองชายชุดดำที่อยู่ใกล้เขาที่สุด จับดาบด้วยมือทั้งสองและยกขึ้น เมื่อเขากระโดดขึ้นด้วยขาทั้งสอง ซูหมิงก็เพิ่มความเร็วทันทีและสไลด์ตัวผ่านไป ดาบในมือของเขาโจมตีส่วนล่างของฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรง

ชายชุดดำที่ไร้ซึ่งส่วนล่างไม่ได้ตายทันที แต่ตกลงมาสู่พื้นอย่างงุนงง

ขณะนี้ ซูหมิงได้ไปอยู่ด้านหลังวงล้อม ในขณะที่ชายชุดดำรอบข้างกำลังหันตัว เขาสามารถกำจัดคนทางซ้ายอย่างง่ายดายด้วยดาบหนึ่งครั้งจากด้านหลัง ไม่ลืมที่จะจัดการขันทีที่งุนงงด้วยอีกหนึ่งดาบ

จากนั้นก็พุ่งไปสังหารในอีกทิศทางหนึ่ง

53:30

ซูหมิงตัดศีรษะของคนจำลองคนสุดท้ายและดูเวลาปัจจุบัน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะระวังการใช้พลังวิญญาณและการปะทุของพลังเลือดอย่างมาก แต่ก็ยังมีการใช้พลังวิญญาณไปบ้าง และร่างกายก็อ่อนลงบ้าง ระดับพลังเลือดที่สามารถปะทุได้ก็ลดลง

และการกำจัดคนจำลองกลุ่มนี้ เขาใช้เวลาตั้งหกนาทีกว่า ซูหมิงไม่พอใจตัวเองเลย

บางทีเขาอาจจะสังหารอสูรมากเกินไป ยังขาดประสบการณ์ในการต่อสู้กับมนุษย์อยู่บ้าง ต้องหาวิธีเพิ่มประสิทธิภาพ

เขาขมวดคิ้วและตะโกน

"โรอี้ อีกสิบคน!"

49:01

ซูหมิงใช้ดาบยาวเฉือนลำคอของชายชุดดำคนหนึ่ง จากนั้นหมุนตัวหลบดาบยาวที่เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณของอีกคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ใช้แรงจากเอวส่งไปที่แขนที่ถือดาบฟัน

ชายชุดดำสองคนสลายเป็นประจุไฟฟ้า ทุ่งหญ้ากลับมาโล่งอีกครั้ง

เป็นไปตามคาด การโจมตีที่ลำคอมีประสิทธิภาพในการสังหารศัตรูสูงกว่า ไม่เพียงแต่ทะลุการป้องกันได้ง่ายขึ้น แต่ยังประหยัดแรงมากกว่า ถ้าแทงหัวใจจะต้องดึงดาบออกซึ่งเสียเวลา และอาจจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย ยิ่งไปกว่านั้น บางคนอาจจะมีหัวใจอยู่ผิดที่ก็ได้

ซูหมิงหาเคล็ดลับได้อย่างรวดเร็ว ควบคุมเวลาของกลุ่มนี้ให้น้อยกว่าห้านาที จากนั้นก็ตะโกนอย่างฮึกเหิม

"โรอี้! อีกรอบ ฉันจะสู้กับสิบคน!"

......

"โอ้โห เด็กคนนี้ไม่ใช่ฆาตกรต่อเนื่องใช่ไหม ฝีมือชำนาญเหลือเกิน ฉันอยากตรวจสอบจริงๆ ว่าเขามีประวัติอาชญากรรมไหม"

จั่นจงจวินมองจอที่ห้องควบคุมกลางด้วยความตกตะลึง

ในห้องควบคุมกลางมีจอแสดงผลมากกว่าห้าสิบจอ ตรวจสอบสถานการณ์ในห้องสอบต่างๆ และภาพแบบเรียลไทม์ในตู้จำลองเสมือนจริงแต่ละเครื่อง โดยมีฮัวไช่หลิน ถังซือฮวา และจั่นจงจวิน กรรมการหลักทั้งสามคนนี้ประจำอยู่

พวกเขาควรจะดูการทดสอบของตู้จำลองเสมือนจริงทั้งหมด แต่ตอนนี้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรวมสายตาไปที่จอที่สามของห้องสอบที่สิบสาม ซึ่งเป็นภาพการทดสอบการจำลองการต่อสู้จริงของซูหมิง

ถังซือฮวามองเด็กหนุ่มที่ถือดาบยาวในภาพด้วยสายตาเป็นประกาย

พลังเลือดที่น่าสะพรึงกว่า 2000 คะแนน สงสัยว่าปลุกพลังพรสวรรค์แล้ว นักรบฝึกหัดขั้นสิบ ดาบชั้นสูง พรสวรรค์การต่อสู้ที่น่าทึ่ง

นักเรียนคนนี้! ต้องแย่งมาให้ได้!

อัจฉริยะสายดาบที่น่ากลัว ศาสตราจารย์เหยียนจะต้องชอบแน่นอน

ตอนนี้ซูหมิงในสายตาเธอหมายถึงผลงาน หมายถึงโบนัส หมายถึงการเพิ่มอันดับ หมายถึงว่าเธออาจจะได้เลื่อนตำแหน่งอาจารย์ขึ้นอีกขั้น!

จากนั้นเธอก็มองฮัวไช่หลินด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อย ถ้าไม่ใช่เพราะหมาจิ้งจอกแก่คนนี้แทรกแซง ตอนนี้เธอก็สามารถยืนยันโควตาพิเศษของซูหมิงได้แล้ว แต่ตอนนี้ข่าวถูกเผยแพร่โดยฮัวไช่หลิน เมื่อถึงเวลานั้น เป่ยหวัง ชางหนาน และจิงหัว มหาวิทยาลัยใหญ่ทั้งสามแห่งจะต้องมาแย่งตัวเขาแน่นอน

รับรู้ถึงสายตาของหญิงสาว ฮัวไช่หลินหัวเราะและลูบเครา

"อ่า พอใช้ได้ พอใช้ได้ เพิ่งจะเอาชนะไป 67 คนเองนะ ฮ่าๆๆๆ ดาบก็พอใช้ได้ ฮ่าๆๆๆ"

ถังซือฮวายิ้มและพูดว่า:

"ท่านฮัว อย่าถ่อมตัวเลยค่ะ ดิฉันเห็นว่าดาบของซูหมิงนั้นถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้ว ห่างจากการเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไม่ไกล หากเขาเข้าใจเทคนิคพิเศษ พลังของเขาจะยิ่งก้าวหน้า โรงเรียนมัธยมที่สองของเรามีวิธีการสอนที่ดีจริงๆ"

จั่นจงจวินหันมาและถามด้วยความสนใจ:

"ผมคาดว่าคะแนนจำลองการต่อสู้จริงของเด็กคนนี้น่าจะติดอันดับสามของอวิ๋นเมิ่งแน่ๆ ไม่รู้จริงๆ ว่าฝึกดาบแบบนี้มาได้ยังไง ล้วนแล้วแต่เป็นเทคนิคการสังหาร แต่ไม่รู้ว่าจะติดอันดับไหม สถิติอันดับ 100 ของการทดสอบนักรบฝึกหัดคือเท่าไหร่นะ?"

"77 คน เวลาที่เหลืออีก 30 นาที เขาติดอันดับแน่นอน แค่ไม่รู้ว่าจะขึ้นไปถึงอันดับไหน นอกจากนี้ นักเรียนที่ชื่ออู๋ฮ่าวหนานก็มีความหวัง เขาเอาชนะไปแล้ว 45 คน และเด็กผู้หญิงที่ชื่อเซี่ยเยี่ย 36 คน ก็ไม่เลวเช่นกัน โรงเรียนของท่านมีคนมีพรสวรรค์มากมายจริงๆ"

ถังซือฮวาเสริม คำพูดของทั้งสองคนเหมือนน้ำผึ้งสำหรับฮัวไช่หลิน

สำหรับเขาที่ถือตัวเองเป็นนักการศึกษา ยิ่งนักเรียนเก่ง เขาก็ยิ่งได้หน้า ฮัวไช่หลินกำลังจะพูดถ่อมตัวสักสองสามประโยค เมื่อได้ยินจั่นจงจวินถอนหายใจและพูดว่า:

"แต่เด็กผู้หญิงที่ชื่อเจียงเสี่ยวถัง ตามพลังพรสวรรค์แล้วเธอควรจะแข็งแกร่งที่สุดในสี่คน แต่ในด้านเทคนิคการต่อสู้และประสบการณ์การต่อสู้จริง เธอยังขาดอยู่บ้าง และยังคุยกับวิญญาณปัญญาประดิษฐ์ตลอด เลือกแผนที่เป็นเวลาสองนาที แล้วก็ไปเล่นน้ำที่ชายหาดฤดูร้อนอีกสองนาที นี่มันเสียเวลาเปล่าๆ ชัดๆ จนถึงตอนนี้เพิ่งจะเอาชนะคนจำลองได้ 11 คน นี่ไม่ใช่ระดับของเธอเลย"

ฮัวไช่หลินกระแอมอย่างเขินๆ

"เอ่อ เธอ...เธอยังเป็นเด็กอยู่"

ถังซือฮวาหรี่ตามองเด็กผู้หญิงน่ารักในภาพที่กำลังถูกชายชุดดำหลายคนไล่ล่าและร้องกรี๊ดบนชายหาด

"ท่านฮัว อย่ากังวลไปเลย ดิฉันได้สอบถามโรงเรียนแล้ว สำหรับเจียงเสี่ยวถัง เธอมีเส้นทางที่เหมาะสมกับเธอมากกว่า"

ฮัวไช่หลินอุทานเบาๆ

"โอ้? คุณหมายถึงเวทมนตร์เหรอ ดูเหมือนข่าวลือจะเป็นความจริง มหาวิทยาลัยดวงดาวจะเปิดสาขาเวทมนตร์ในปีนี้จริงๆ?"

ถังซือฮวายิ้มและพยักหน้า

"ถูกต้อง สถาบันเวทมนตร์ของชางหนานและจิงหัวต่างก็ประสบความสำเร็จแล้ว มหาวิทยาลัยดวงดาวและเป่ยหวังของเราย่อมไม่ยึดติดกับวิธีการเก่า สำหรับผู้มีพลังพรสวรรค์ธาตุที่หายากอย่างเจียงเสี่ยวถัง จอมเวท เป็นเส้นทางที่เหมาะสมกับเธอมากกว่านักรบ"

(จบบท)