บทที่ 18 ความงามจากอ่างอาบน้ำ

ทันใดนั้นก็มีมือเย็นเฉียบแตะลงมาเบา ๆ บนไหล่ของนาง เพราะนางแช่ตัวอยู่ในน้ำอุ่นมาแล้วพักใหญ่ เมื่อถูกกระตุ้นด้วยฝ่ามือเย็น ๆ เฟิ่งหยินซวงก็รู้สึกสั่นสะท้านไปถึงหัวใจ

“รัวซุ่ย ข้าบอกให้กลับไปพักผ่อนไง อีกเดี๋ยวข้าก็ขึ้นแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วง”

เมื่อไม่มีเสียงใดตอบกลับมา เฟิ่งหยินซวงก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางค่อย ๆ หันกลับไปมองด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะพบผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมกำลังยืนอยู่ข้างหลังนาง โดยที่มือของเขายังคงวางอย่างใจเย็นอยู่บนไหล่นางแบบนั้น

มีชายแปลกหน้าอยู่ในห้องน้ำตอนที่ร่างกายนางเปลือยเปล่า!

เฟิ่งหยินซวงอ้าปากค้างตั้งใจจะกรีดร้องขอความช่วยเหลือแต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาเลยสักนิด สถานการณ์ตอนนี้อันตรายเป็นอย่างมาก นางมีเพียงกลีบดอกกุหลาบที่ลอยอยู่เหนือน้ำเท่านั้นที่ช่วยปกปิดร่างกายนางเอาไว้

ชายคนนั้นผละมือออกจากไหล่ของนางช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปลดผ้าคลุมหัวออก

และหน้ากากหมาป่าคือสิ่งแรกที่นางเห็น…

“กษัตริย์ชิงผิง?”

ดวงตาหลังหน้ากากหรี่ลงเล็กน้อย

“เจ้าควรเรียกข้าว่า ‘ท่านพี่’ มากกว่านะซวงเอ๋อร์”

“แค่ก!” เฟิ่งหยินซวงถึงกับสำลักน้ำลาย

ท่านพี่รึ? ใช่ อันที่จริงนางควรจะเรียกเขาเช่นนั้น เพราะถ้าว่ากันตามประเพณีแล้ว เขาก็ถือว่าเป็นสามีของนางอย่างถูกต้อง แต่ว่า…

“ท่าน…” เฟิ่งหยินซวงอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ทำได้แต่ทำปากพะงาบ ๆ

ตอนนี้นางไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลยสักชิ้น ศีรษะ ลำคอ ไหล่และต้นแขนของนางเปิดโล่งอยู่เหนือน้ำ และทั้งหมดนั้นกำลังถูกชายคนนี้จ้องมอง

คิดได้ดังนั้นนางจึงรีบจุ่มตัวลงอย่างรวดเร็ว มีเพียงศีรษะของนางเท่านั้นที่ยังอยู่ด้านบน โชคดีที่กลีบดอกไม้บนผิวน้ำหนาแน่นพอที่จะช่วยปกปิดร่างกายนางไว้ได้ ไม่อย่างนั้นนางคงได้มุดน้ำหนีเขาแน่ ๆ

จุนโมเชนมองนางด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก แม้ตอนนี้นางจะปกปิดตัวเองด้วยการดำน้ำหนีไปแล้ว แต่ภาพของนางเมื่อสักครู่ก็ยังคงติดตรึงอยู่ในหัวเขาอย่างชัดเจน

ผมยาวดำของนางวางพาดอยู่บนลาดไหล่ ผิวขาวเนียนนั่นมีหยดน้ำและกลีบกุหลาบสีแดงติดอยู่ประปรายตามกระดูกไหปลาร้า รูปร่างบอบบางและสมบูรณ์แบบของนางดึงดูดสายตาของเขาไว้จนไม่อาจเคลื่อนไปมองจุดไหนได้อีก

เฟิ่งหยินซวงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับการจ้องมองของเขา สายตาที่มองมาทำให้นางรู้สึกไม่ปลอดภัยและประหม่าเป็นอย่างมาก

ในเวลานี้ นางควรจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อหนีออกจากความน่าอึดอัดนี่

“ท่านคงมาผิดที่แล้วกระมัง ที่นี่คือบ้านตระกูลเฟิ่งไม่ใช่วังชิงผิงของท่าน ในเวลากลางดึกเช่นนี้ ข้าเกรงว่ามันคงไม่เหมาะสมที่ข้ากับท่านจะอยู่ด้วยกันตามลำพัง”

นางแน่ใจเหลือเกินว่าหากเขาเข้ามาที่นี่ด้วยวิธีปกติท่านปู่ และพ่อของนางคงไม่อนุญาตให้เขาเข้ามาถึงในที่ส่วนตัวแบบนี้ได้แน่

เขาช่างเป็นคนที่ตามใจตัวเองและยากจะคาดเดาเสียเหลือเกิน

“ข้าเพียงมาหาภรรยาของข้าที่บ้านของนางก็เท่านั้น เราสองคนแต่งงานกันอย่างถูกต้องและเข้าห้องหอด้วยกันมาแล้ว ดูเหมือนเจ้าจะลืมสถานะที่แท้จริงของเจ้าไป”

คำพูดของเขาทำเอาเฟิ่งหยินซวงพูดอะไรไม่ออก ในแง่ของความแหลมคมของฝีปากนั้น นางไม่สามารถสู้เขาได้เลยจริง ๆ

ไม่แปลกใจว่าทำไมตอนที่เขาอยู่ในท้องพระโรงภายใต้แรงกดดันของสนมหลี่และองค์ชายสาม เขาถึงสามารถพลิกสถานการณ์ได้เพียงประโยคเดียว

เฟิ่งหยินซวงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเมินเฉยต่อคำถามที่ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ แม้ว่านางมีหลายอย่างที่ต้องคุยกับเขา แต่ตอนนี้นางต้องไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน!

“เอาเถิด…ไม่ว่าท่านจะมาด้วยเหตุผลอะไร แต่ตอนนี้ ข้ารบกวนให้ท่านออกไปรอด้านนอกสักครู่ เมื่อข้าแต่งตัวเสร็จ ข้าจะออกไปพบท่าน”

“...”

“นะ..”

ชายคนนั้นมองนางด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่คราวนี้น้ำเสียงของเขาประชดประชันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าบอก ในเมื่อเจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากันแล้ว ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเจ้าก็นับว่าเป็นของข้า รวมทั้งร่างกายของเจ้าด้วย ลืมไปแล้วหรือว่าคืนนั้นเจ้าเป็นคนร้องห่มร้องไห้ขอร้องที่จะเป็นของข้าเอง”

ผู้ชายคนนี้...กษัตริย์ชิงผิงช่างมีความสามารถในการจิกกัดคนได้เจ็บปวดดีจริง ๆ ทั้งยังขุดเรื่องที่นางเคยพูดในวันนั้นมาขู่นางด้วย

แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้นางต้องหาทางใส่เสื้อผ้าให้ได้ซะก่อน!

“เจ้าช่างขี้อายนัก หรือข้าควรจะช่วยเจ้าดี?”

“ไม่!”

ไม่ทันได้ตั้งตัว เขาเข้ามารวบตัวนางขึ้นจากอ่างน้ำแล้วอุ้มออกไป

เฟิ่งหยินซวงอยากจะกรีดร้องออกมาให้ลั่นบ้าน แต่นางก็ทำได้เพียงตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนเขา นางทั้งโกรธและอับอายจนน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงจัด และนางกำลังจะหายใจไม่ออกในไม่ช้า

สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางให้จมดินเสียทีเดียว มือใหญ่หยิบผ้าเช็ดตัวที่วางอยู่ข้างอ่างมาคลุมตัวให้นาง ก่อนจะพานางออกจากห้องน้ำ แล้วค่อย ๆ วางนางลงบนเตียง

ทันทีที่ร่างของนางแตะลงบนที่นอน เฟิ่งหยินซวงก็ม้วนตัวเข้าไปอยู่ในมุมด้านในสุด นางรีบดึงผ้านวมมาห่อตัวเองไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะต้องผงะเมื่อเห็นเขาตามมานั่งลงข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือไปปลดผ้าม่านข้างเตียงให้ผ้าม่านสีอ่อนร่วงลงมากักขังพวกเราไว้ในพื้นที่เล็ก ๆ ที่ไม่มีทางหนี

ทันใดนั้น เฟิ่งหยินซวงก็รู้สึกตัวว่านางกำลังทำอะไรอยู่ นางตัดสินใจไปแล้วไม่ใช่หรือว่าต่อไปนี้นางจะมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นคนที่ทำเลวไว้กับนาง แต่ความรู้สึกไร้เดียงสาในตอนนี้คืออะไร?

ในเมื่อนางไม่ได้ไร้เดียงสาในสายตาของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว นางก็ไม่จำเป็นต้องหักห้ามใจต่อสิ่งใดอีก

นึกได้แบบนั้น สายตาที่เขินอายและตระหนกของนางก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา

มือขาวค่อย ๆ แตะลงบนต้นขาของเขา ก่อนจะออกแรงนวดเบา ๆ ให้เขาผินหน้ากลับมาหา

“ที่ท่านมาที่นี่เพียงเพราะต้องการค้างคืนกับข้าใช่หรือไม่? และเพราะข้าคือผู้หญิงของท่าน ไม่ว่าท่านจะต้องการสิ่งใด ข้าจะยกให้ท่านทั้งหมด”

นางค่อย ๆ ปลดผ้านวมลงจนลาดไหล่ขาวโผล่ออกมาให้ได้เห็นอีกครั้ง ผมดำเงาของนางถูกปัดไปไว้ที่ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงของนางได้อย่างชัดเจน

เฟิ่งหยินซวงช้อนตามองเขาด้วยสายตาแวววับราวกับมีดาวนับพันดวงอยู่ในตาของนาง

ก่อนที่นางจะเริ่มแผนการแก้แค้น สิ่งแรกที่ต้องทำคือซื้อใจกษัตริย์ชิงผิงให้ได้เสียก่อน