บทที่ 13 ไม่คู่ควรกับการยืนหยัดอย่างเท่าเทียม

ในที่สุดเฟิ่งหยินซวงก็หลุดออกมาจากหนานหยูเทียนสักที นางเดินทางกลับไปยังบ้านตระกูลเฟิ่ง และทันทีที่พวกเขาเห็นนางเขาก็ดึงนางเข้าไปกอดและถามไถ่อย่างเป็นกังวล

“ซวงเอ๋อร์ เจ้ากลับมาแล้ว พวกเราเพิ่งส่งเจ้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวเมื่อวาน ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเจ้า พวกเราทุกคนเป็นห่วงเจ้าเหลือเกิน”

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของพวกเขา เฟิ่งหยินซวงก็รู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก ดวงตาของนางแดงก่ำจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ครอบครัวของนางเป็นสถานที่ปลอดภัยมาเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะยืนเคียงข้างนางโดยไม่ลังเล และพร้อมร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน

เมื่อนึกถึงภาพที่พวกเขาถูกมัดไว้กับเสาและถูกตัดศีรษะในชาติที่แล้ว เฟิ่งหยินซวงก็ไม่สามารถยับยั้งน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาได้อีกต่อไป

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ ข้าไม่รู้มาก่อนว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ข้าขอโทษ”

พวกเขามองหน้ากันด้วยความตกใจ คงคิดว่าที่นางร้องไห้อย่างหนักเพราะเสียใจกับเรื่องเกี้ยวเจ้าสาวผิดเมื่อวาน

“ซวงเอ๋อร์ เจ้าอย่าเสียใจไปเลย เรื่องนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุและไม่ได้เกิดจากเจตนาของเจ้า พวกเราไม่ตำหนิเจ้าดอก เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น แม้ว่ากษัตริย์ชิงผิงจะมีอำนาจมาก แต่ตระกูลเฟิ่งของเราก็ไม่กลัวเขา หากเขากล้ามาคุกคามเจ้า พวกเราจะจัดการเขาเอง!” หลิวรูเยว่ พี่สะใภ้ของนางพูดปลอบ

เฟิ่งหยินซวงส่ายหน้าไปมา การแต่งงานที่ไม่ถูกต้องนี้ถูกคิดขึ้นโดยนางเอง และกษัตริย์ชิงผิงกำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้โดยไม่ตั้งใจ

เพราะทุกคนคิดว่ากษัตริย์ชิงผิงต้องการใช้ประโยชน์จากตระกูลเฟิ่งเพื่อความก้าวหน้าของตัวเองโดยไม่สนใจอะไร แม้แต่การ ‘ปล้น’ ผู้หญิงขององค์ชายสามก็ตาม เฟิ่งหยินซวงจึงเป็นหนี้ผู้ชายคนนั้น

ยิ่งนึกถึงคำพูดของเขาก่อนจะจากไป นางยิ่งคิดไม่ตกว่านางสามารถตอบแทนเขาได้อย่างไร

การเกิดใหม่ของนางนอกจากได้แก้แค้นและรักษาตระกูลเฟิ่งเอาไว้แล้ว นางก็ไม่มีความปรารถนาเรื่องอื่นอีก จากนี้หากเขาจะเรียกร้องอะไรจากนาง นางก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเขา

เฟิ่งหยินซวงขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องโดยอ้างว่าเหนื่อยจากการเดินทาง ระยะเวลาสามเดือนนั้นไม่สั้นหรือยาวจนเกินไป…นางต้องคิดคำตอบให้ได้ก่อนจะหมดเวลา

...

หลังจากได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม เฟิ่งหยินซวงก็รู้สึกสดชื่นขึ้นหลายเท่า ในห้องนอนของนางมีเครื่องหอมที่ช่วยเรื่องการผ่อนคลายจากพี่สะใภ้ที่เตรียมไว้ให้นางเป็นพิเศษ นางไม่ได้สัมผัสกลิ่นหอมแสนอบอุ่นเช่นนี้มาหลายปีมากแล้ว

ในชาติก่อนตอนที่นางแต่งงานกับหนานหยูเทียน เขาสั่งให้คนรับใช้เปลี่ยนกลิ่นเครื่องหอมทั้งหมดในตำหนักของนางให้เป็นไปตามที่เขาชอบ ต่อมาซูมันรูก็แอบมาบอกนางว่าหนานหยูเทียนอยากให้นางตั้งท้องจึงสั่งให้เพิ่มกลิ่น ‘มัสก์’ ลงในเครื่องหอมของนางทั้งหมด

แต่เพราะพี่สะใภ้ของนางมาจากตระกูลหมอยาและได้ปรุงยาคุมกำเนิดให้นางติดไว้ นางจึงไม่ตั้งท้องกับเขาเสียที เพราะหากนางมีลูกกับเขา ซูมันรูคงได้วางแผนฆ่าลูกของนางในสักวัน

ยิ่งนึกถึงอดีตเฟิ่งหยินซวงก็ยิ่งโกรธจนตัวสั่น ตราบใดที่หนานหยูเทียนและซูมันรูยังมีชีวิตอยู่ นางคงไม่สามารถปล่อยวางอะไรได้ คงหาทางแก้แค้นพวกนั้นไปตลอดชีวิต

จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก เป็นรัวซุ่ยที่เดินเข้ามา และเมื่อเห็นว่าเจ้านายของนางตื่นแล้ว นางก็รีบโค้งคำนับทันที

“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านยังหลับอยู่เลยไม่ได้ให้แม่นางซูเข้ามา นางมารอพบคุณหนูอยู่ที่ด้านนอกน่ะเจ้าค่ะ”

ได้ยินอย่างนั้นเฟิ่งหยินซวงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย นางงูพิษคนนั้นช่างจมูกไวเสียจริง

ในตอนแรกนางกะจะไปเดินเล่นและทักทายท่านปู่สักหน่อย แต่เมื่อเห็นเช่นนี้นางจึงเปลี่ยนใจ

“ข้าว่าจะนอนต่ออีกหน่อย เจ้าให้นางกลับไปได้เลย” นางแกล้งหาวแล้วเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

“คุณหนูเคยมีความสุขทุกครั้งที่แม่นางซูมาหา ทำไมวันนี้คุณหนูดูเหมือนไม่อยากเจอนางเลยล่ะเจ้าคะ?” รัวซุ่ยถามอย่างแปลกใจ

เฟิ่งหยินซวงเปิดผ้าออกมาก่อนจะเหลือบมองอีกคนด้วยสายตาสงสัย

“เมื่อวานหล่อนได้มาหาข้าหรือเปล่า?”

“ไม่เจ้าค่ะ” รัวซุ่ยส่ายหัว

“แล้วหล่อนฝากข้อความอะไรให้ข้าไหม?”

“ก็…ไม่มีเช่นกันเจ้าค่ะ”

“เจ้าสังเกตเห็นอะไรหรือไม่ ในตอนที่ข้าเผชิญกับความทุกข์ยาก หล่อนกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่เมื่อทุกอย่างสงบลง หล่อนกลับโผล่หน้ามาแต่เช้า เจ้าคิดว่าข้าจะมีอารมณ์พูดคุยกับคนแบบนี้หรือ? ไร้สาระสิ้นดี” นางพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

รัวซุ่ยมองนางด้วยความประหลาดใจราวกับว่านางเพิ่งจะได้รู้จักคุณหนูของนางเป็นครั้งแรก

“ทำไมข้าจึงรู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไปกันนะ…”

“ข้าเปลี่ยนไปตรงไหน” เฟิ่งหยินซวงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“ก็คุณหนูเคยชอบแม่นางซูมาก แทบจะนับนางเป็นน้องสาวอีกคนด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้เวลาแม่นางซูมาขอร้องท่านเรื่องใด ท่านก็ช่วยเหลือนางตลอด ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็ก รวมไปถึงเรื่องเงินทองและสมบัติส่วนตัวของคุณหนูด้วย ข้ายังเคยคิดเล่น ๆ ว่าคลังสมบัติของนางคงจะเต็มไปด้วยของที่คุณหนูยกให้แล้วกระมัง” รัวซุ่ยร่ายยาว

“อย่างเมื่อวันเกิดปีที่แล้วของคุณหนู ไข่มุกที่พระพันปีทรงมอบให้เป็นของขวัญ คุณหนูก็ยกให้นางตามคำขอ เพราะพวกเราทุกคนรักคุณหนูมากจึงไม่อยากทักท้วงอะไร ในเมื่อท่านเอ็นดูนาง พวกเราก็จะพยายามเอ็นดูนางด้วย แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าคุณหนูของเรากำลังโดนนางเอาเปรียบ ถึงท่านจะชอบนางมาก แต่นางก็ควรรู้จักหักห้ามความโลภของนางเองด้วย”

เฟิ่งหยินซวงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นางเองก็เวทนาในความไร้เดียงสาของตัวเองในชาติก่อนอยู่มากเหมือนกัน

และมันก็ไม่ใช่เพียงสิ่งของมีค่าหรอกที่นางเคยยินดีแบ่งปันให้ซูมันรู

แม้แต่สามีของนาง…นางก็เคยยินดีแบ่งให้นางด้วยเช่นกัน

ซูมันรูเป็นคนโลภและอกตัญญู ขนาดว่านางใจดีกับนางมากขนาดนี้ นางก็ยังหักหลังนางได้ลง

เฟิ่งหยินซวงกำหมัดแน่นอยู่ใต้เสื้อนอน ข้อนิ้วของนางเปลี่ยนเป็นสีขาวจากแรงแค้น และความเกลียดชังอันรุนแรงก็ฉายแววโรจน์ขึ้นในดวงตา

“รัวซุ่ย เจ้าช่วยข้าที” นางผุดลุกขึ้นแล้วเอ่ยสั่งสาวใช้เสียงเข้ม “จงไปหยิบชุดผ้าไหมสีแดงปักด้ายสีทองที่อยู่ในห้องแต่งตัวข้าออกมา รวมทั้งเครื่องประดับทองรูปดอกไม้และเครื่องประดับผมติดเพชรด้วย”

รัวซุ่ยตาโตพลางอ้าปากพะงาบ ๆ หล่อนมองนางอย่างไม่น่าเชื่อ

“แต่...แต่คุณหนูเคยบอกข้าว่าไม่ชอบใส่เครื่องประดับที่ดูหรูหรา โดยเฉพาะตอนที่ต้องไปเจอแม่นางซู คุณหนูมักพูดเสมอว่ากลัวนางจะน้อยใจที่ฐานะของนางด้อยกว่าจึงไม่อยากทำอะไรให้นางรู้สึกสูญเสียความมั่นใจในตัวเอง”

“ข้าเป็นหลานสาวคนเดียวของขุนนางใหญ่ผู้ที่แม้แต่ฮ่องเต้ก็ให้ความนับถือ พ่อและพี่ชายของข้าต่างก็มีตำแหน่งสำคัญในราชสำนัก อีกทั้งตระกูลของข้ายังเป็นที่นับหน้าถือตาอย่างกว้างขวาง นกฟีนิกซ์ก็คือนกฟีนิกซ์ ไม่อาจลดตัวลงไปเทียบกับนกกระจอกได้ อย่างนั้นเจ้ายังอยากให้ข้าทำตัวเท่าเทียมกับนางอยู่อีกหรือ?”

“ไม่เจ้าค่ะ! คุณหนู ท่านทำถูกแล้ว! ข้าจะไปเตรียมชุดให้ท่านเดี๋ยวนี้!” รัวซุ่ยตบเข่าฉาดก่อนจะรีบไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

แม่นางซูเป็นเพียงลูกสาวผู้พิพากษามณฑล ริจะทำตัวเทียบเท่ากับลูกสาวคนเดียวของตระกูลเฟิ่งอย่างเจ้านายของนางได้อย่างไร การเปลี่ยนแปลงของคุณหนูหยินซวงในครั้งนี้ทำเอาสาวใช้รัวซุ่ยประหลาดใจไม่น้อยเลยทีเดียว