บทที่ 53 การหลบหนีอันน่าอับอาย

ภายในห้างที่มืดสลัวและเงียบสงัด

เสียงการทำงานของลิฟต์หยุดลงแล้ว เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากทุกทิศก่อนหน้านี้ก็หยุดลงเช่นกัน

แม้แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็เงียบหายไป

แต่ความเงียบภายในห้างกลับไม่ได้หมายความว่าว่างเปล่า

กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว ผู้คนหน้าซีดขาว ร่างกายเริ่มเน่าเปื่อย ยืนอยู่บนชั้นห้าของห้าง ปิดกั้นทางเดินที่ผ่านไปมา ราวกับไม่ยอมให้ใครผ่าน

คนเหล่านี้ควรจะตายไปนานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เอง คนที่ควรตายไปแล้วกลับเดินออกมาจากทุกมุมของห้าง

จะเรียกว่าคนก็คงไม่เหมาะ คำอธิบายที่ถูกต้องกว่าน่าจะเป็น

ผี!

เถ้าแก่ถังในตอนนี้ร่างกายตึงเครียด ดวงตาปิดสนิท ไม่กล้าเปิดมองภาพอันน่าหวาดกลัวตรงหน้า

ในใจเขาท่องแต่ “อามิตาพุทธ” ไม่หยุด หวังให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง ขอให้ผีพวกนั้นอย่าทำร้ายตนเอง หากออกไปจากที่นี่ได้ เขาจะไปจุดธูปไหว้พระให้มากขึ้นแน่นอน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เถ้าแก่ถังพบว่ารอบข้างไม่มีความเคลื่อนไหวแล้ว และเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่เป็นอะไร เหตุผลที่เขารอดชีวิต ไม่ใช่เพราะการปิดตาสวดมนต์ แต่เป็นเพราะหยางเจี้ยนช่วยเขาไว้

“เถ้าแก่ถัง เลิกแกล้งตายได้แล้ว รีบลืมตา คำพูดเมื่อครู่ อย่าฟังผ่านหู พวกคุณแค่ปลอดภัยชั่วคราวเท่านั้น จะออกไปได้หรือไม่ยังไม่แน่ หากพวกคุณยอมชำระค่าแรง ผมรับประกันได้ว่าทุกคนจะมีชีวิตออกไปจากที่นี่” หยางเจี้ยนกล่าว

เถ้าแก่ถังจึงค่อย ๆ ลืมตา มองไปรอบ ๆ เห็นศพเน่าเปื่อยยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็ใจหายวาบอีกครั้ง

“อยู่นี่ เถ้าแก่ถัง มองอะไรอยู่” หยางเจี้ยนยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น

เมื่อเห็นหยางเจี้ยนซึ่งเป็นคนมีชีวิต เถ้าแก่ถังจึงโล่งใจ “เธอรับประกันได้จริงหรือว่าจะพาฉันออกไปได้อย่างปลอดภัย?”

“เถ้าแก่ถังกำลังสงสัยฝีมือของผม? ดูสิว่าใครเป็นคนช่วยคุณเมื่อครู่ อ้อ อย่าลุกขึ้น นอนอยู่บนพื้นแบบนี้ ปลอดภัยชั่วคราว” หยางเจี้ยนกล่าว

เหยียนลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เสริมว่า “อย่าดูถูกเพราะเขายังเด็ก เขาเป็นผู้รับผิดชอบเมืองต้าเฉิง คำพูดของเขาเชื่อถือได้ และนอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าคุณจะรอด ก่อนหน้านี้คุณก็เห็นแล้ว สถานการณ์ตอนนี้เกินขีดความสามารถของผมไปแล้ว”

“ดังนั้นผมแนะนำให้หยางเจี้ยนคุ้มครองคุณออกไป แน่นอน ถ้าคุณเสียดายเงิน ก็ถือว่าผมไม่ได้พูด”

เขาทำตัวเป็นคนดี ปล่อยให้โอกาสนี้ตกเป็นของหยางเจี้ยนไปตามน้ำ

เพราะเขาไม่มีความสามารถจะหาเงินก้อนนี้ได้

“เป็นอย่างไร คิดดูหน่อย ผมให้เวลาไม่มาก ห้านาที…ไม่ สิบ นาที ผมก็จะออกจากที่นี่แล้ว” หยางเจี้ยนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

เขาจะไม่รอให้ฟ้ามืด

ที่นี่พอฟ้ามืดจะมองไม่เห็นอะไรเลย ราวกับเข้าไปในเขตแดนภูตผี อันตรายจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

เถ้าแก่ถังถามอย่างระมัดระวัง “เอ่อ…. แล้วเธอณจะเอาค่าแรงเท่าไร ห้าล้านพอไหม?”

เงินนี้ให้เหยียนลี่ก็ต้องให้ ให้ชายหนุ่มคนนี้ก็ดีกว่า อย่างน้อยยังได้สร้างความสัมพันธ์ เพราะจากคำพูดอีกฝ่าย เด็กหนุ่มคนนี้เป็นผู้รับผิดชอบเมืองต้าเฉิง ต้องมีสถานะไม่ธรรมแน่นอน

แม้ห้าล้านจะมาก แต่เทียบกับชีวิตแล้วก็ไม่ถือว่าสำคัญ

“ตกลง ห้าล้าน” ดวงตาของหยางเจี้ยนเป็นประกาย

แน่นอน ต้องให้เถ้าแก่ถังตกใจเสียก่อน ราคาถึงจะขึ้นได้ หากก่อนหน้านี้ไปพูดตรง ๆ ไม่เพียงไม่เชื่อ ราคาก็ไม่มีทางสูงขึ้นถึงขนาดนี้

“แต่ต้องจ่ายเงินก่อน แล้วค่อยทำงาน นี่คือสไตล์ของผม ถ้าไม่มีปัญหา ก็เริ่มโอนได้เลยตอนนี้” หยางเจี้ยนกล่าว

“ไม่มี ไม่มีปัญหา” เถ้าแก่ถังตอบรับทันที

สำหรับเจ้าของห้าง ห้าล้านยังถือว่าเอาออกมาได้ในคราวเดียว

“คุณนั่นแหละ ใช่ คุณ อย่าทำเป็นเงียบ ผู้จัดการหลี่ ผมพูดถึงคุณ เถ้าแก่ถังจ่ายห้าล้านเพื่อความปลอดภัย คุณจะจ่ายเท่าไร อย่าคิดว่าผมจะพาคุณออกไปฟรี ๆ ถ้าจ่ายไม่ได้ ผมจะทิ้งคุณไว้ที่นี่” หยางเจี้ยนกล่าวต่อ

สีหน้าของผู้จัดการหลี่เปลี่ยนไปทันที เขามองหยางเจี้ยนด้วยแววตาขอร้อง “ผม…ผมให้ห้าล้านไม่ไหว ผมมีแค่ห้าแสน ผมเป็นแค่ผู้จัดการ ไม่ได้มาเงินมากขนาดนั้น”

“ผมเห็นความเจ้าเล่ห์ในสายตาคุณ แต่ผมเป็นคนดี ก่อนหน้านี้คุณด่าผมไปบ้าง แต่ผมจะไม่ถือสา ดังนั้น ช่วยเปิดแอปธนาคารของคุณ ถ้าเงินต่ำกว่าห้าแสน ผมก็เอาแค่นั้น ถ้าสูงกว่าห้าแสน เสียใจด้วย เงินทั้งหมดต้องจ่ายเป็นค่าแรงของผม ไม่งั้นคุณก็นอนรอความช่วยเหลืออยู่ที่นี่”

“ผมทำธุรกิจยุติธรรม ไม่เอาเปรียบใคร ไม่จุกจิก และไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปะปน ผู้จัดการวางใจได้”

หยางเจี้ยนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“อะไรนะ?” ผู้จัดการหลี่อึ้งไปทันที

“อย่าถ่วงเวลา ถ้าเงินยังไม่เข้า ผมจะพาเถ้าแก่ถังไปคนเดียว” หยางเจี้ยนกล่าว

“ให้ ให้คุณ ผมให้ก็ได้” ผู้จัดการหลี่แทบจะร้องไห้ เขายื่นโทรศัพท์ให้หยางเจี้ยน

หยางเจี้ยนเปิดดูยอดเงินในแอปธนาคาร แล้วก็อดชมไม่ได้ “ผู้จัดการหลี่คุณรวยจริง ๆ ตั้งหนึ่งล้านแปดแสน พวกคนรวยนี่เงินในบัญชีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? คนจนอยากผมไม่มีทางเข้าใจจริง ๆ แต่ตอนนี้เงินทั้งหมดเป็นของผมแล้ว ช่วยโอนด้วย”

เขายื่นโทรศัพท์คืนให้ผู้จัดการหลี่

‘พ่อค้าหน้าเลือดชัด ๆ ไม่สินี่มันโจรถึงจะถูก” ผู้จัดการหลี่คิดในใจ อยากด่า รปภ. หนุ่มคนนี้ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก

ไม่ให้ก็ไม่ได้

ดูท่าว่าเงินที่เขาหาเข้ากระเป๋าแบบไม่โปร่งใสมานาน วันนี้ต้องตกเป็นของ รปภ. หนุ่มคนนี้ทั้งหมด

เงินหายไปยังหาใหม่ได้ แต่ชีวิตหายไปแล้วก็ไม่เหลืออะไร

สุดท้ายเขาก็โอนเงิน

หลังรับเงินแล้ว หยางเจี้ยนหันไปมองอาจารย์หลัว เขาเดินเข้าไปด้วยท่าทีเหมือนซาบซึ้ง จับมืออาจารย์หลัวที่สั่นเทาแล้วกล่าวว่า “อาจารย์ วันนี้ต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ความคิดปิดประตูทำพิธีของคุณยอดเยี่ยมมาก ไม่เพียงทำให้ศิษย์ของคุณตายไปหลายคน ยังทำให้พนักงานห้างตายไปไม่น้อย”

“แม้แต่ตัวคุณเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด จะสร้างปัญหาได้ขนาดนี้ ก็ไม่ค่อยพบเห็นบ่อยนัก”

“ด้วยฝีมือการล็อกประตูอันงดงามครั้งนั้น ผมตัดสินใจจะดูแลคุณเป็นพิเศษ”

หยางเจี้ยนยกนิ้วโป้งให้อาจารย์หลัว

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาล็อกประตูทำพิธี เรื่องคงไม่บานปลาย ทุกคนคงออกไปได้ และไม่ต้องตายมากขนาดนี้

“ฉะ…ฉัน…” สีหน้าของอาจารย์หลัวประหลาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลัวหรือโกรธ

สุดท้ายอึดอัดอยู่นานจึงกล่าวว่า “ฉันมีเงินติดตัวแค่สามล้านกว่า เงินที่เหลืออยู่ในตู้เซฟที่บ้าน ฉันจะให้คุณทั้งหมด ขอแค่พาฉันออกไปได้ ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของฉัน ฉันขอโทษ ตกลงไหม?”

“อาจารย์พูดอะไรแบบนั้น คิดว่าผมเป็นคนเห็นแก่เงินเหรอ? เถ้าแก่ถังยังควักห้าล้านออกมา คุณเป็นอาจารย์ฮวงจุ้ย รายได้ไม่มีต้นทุน ทรัพย์สินย่อมไม่น้อย เอาอย่างนี้ เพื่อความเป็นสิริมงคล แปดล้าน ผมพาคุณออกไป เงินสดไม่พอไม่เป็นไร เอาของมาค้ำแทนก็ได้” หยางเจี้ยนกล่าว

อาจารย์หลัวตัวสั่น สุดท้ายก็โอนเงินสามล้านกว่า พร้อมทั้งนาฬิกาเรือนหนึ่ง ป้ายหยก พวงกุญแจรถหรู และของแปลก ๆ อีกหลายชิ้น เขาค่อย ๆ หยิบของทุกอย่างออกมาอย่างทุลักทุเล

‘เกินสิบล้านแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าเราก็เป็นคนรวยแล้วใช่ไหมนะ?’ หยางเจี้ยนมองข้อความแจ้งเตือนยอดเงินในโทรศัพท์ รู้สึกยินดีเล็กน้อย

ถ้าไม่กลายเป็นผู้ใช้ผี เงินก้อนนี้ ต่อให้เรียนหนังสือ ทำงานเป็นสิบ ๆ ปี หรือหาทั้งชีวิตก็ไม่มีทางได้

แต่หลังเป็นผู้ใช้ผี เพียงวันเดียวก็หาเงินได้มากขนาดนี้

ไม่แปลกที่ผู้ใช้ผีในต่างประเทศจะทำงานแบบรับจ้างล่าค่าหัว เพราะความเสี่ยงสูง ผลตอบแทนสูง รูปแบบนี้ช่างดึงดูดใจจริง ๆ

“น้องชาย แล้วเมื่อไรจะพาพวกเราออกไป?” เถ้าแก่ถังถามอย่างร้อนใจ

หยางเจี้ยนเก็บโทรศัพท์แล้วกล่าว “ตอนนี้แหละ”

เขาเดินเข้าไปในห้องเก็บของ หยิบกุญแจประตูออกมาจากศพของพี่ลี่

“ตามผมมา แต่ยังเหมือนเดิม ห้ามลุกขึ้น หลังต้องแนบพื้น”

“หลังแนบพื้นแล้วจะออกไปยังไง?” ผู้จัดการหลี่ถาม

หยางเจี้ยนกล่าว “เคยเห็นหนอนผีเสื้อไหม? กลับด้านกันนิดหน่อย คล้ายว่ายน้ำท่าผีเสื้อ ง่ายมาก”

“อะไรนะ ให้พวกเราผู้ชายตัวโต ๆ ทำเหมือนเด็ก ใช้เท้าถีบไถลไปกับพื้น คุณจงใจแกล้งพวกเราเหรอ ทำไมคุณถึงยังเดินได้โดยที่ไม่เกิดอะไรขึ้น?” ผู้จัดการหลี่รู้สึกอับอาย

หยางเจี้ยนกล่าว “ผมเป็นผู้รับผิดชอบ มีความสามารถรับมือผีร้าย คุณมีไหม? คุณจะรู้สึกอับอายก็ไม่เป็นไร ลุกขึ้นแล้วยังตาย ผมไม่รับผิดชอบ”

“…”

ผู้จัดการหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใช้เท้าถีบพื้นอย่างรวดเร็ว ไถลไปกับพื้นเหมือนหนอนผีเสื้อ

“แบบนี้ใช่ไหม?”

“ใช่ แบบนี้แหละ ท่าทางได้มาตรฐานมาก ไถลเร็วและนิ่ง เยี่ยมเลย” หยางเจี้ยนพยักหน้า