บทที่ 24 เข้าสู่เว็บไซต์

บรรยากาศอึมครึม กดดัน หนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก

ราวกับอาการผีอำขณะหลับ สติยังคงเจ็บชัด แต่กลับไม่สามารถขยับร่างกายได้แม้แต่น้อย

ห้องที่มืดสลัวเวลานี้เหมือนกลายเป็นกรงขังที่มืดมิด หยางเจี้ยนเป็นนักโทษที่ถูกขังอยู่ในนั้น ไม่อาจดิ้นรน ไม่อาจหลบหนี ราวกับจะถูกกดทับให้จมลงไปตลอดกาล

ทันใดนั้น

บนฝ้าเพดานอันมืดสนิท ความมืดค่อย ๆ ก่อรูปขึ้น กลายเป็นดวงตาข้างหนึ่ง

ดวงตานั้นมีขนาดใหญ่มาก กินพื้นที่ทั่วทั้งเพดาน แม้เขาจะยังหลับตา แต่หยางเจี้ยนกลับสัมผัสได้ว่ามันกำลังจ้องมองตนเอง สายตาประหลาดและน่ากลัวยังคงติดตามเขาไม่ห่าง

ครืน！

หยางเจี้ยนรู้สึกเย็นวาบที่แก้ม เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดันออกมาจากด้านใน ไม่นานดวงตาสีแดงข้างหนึ่งเผยตัวออกมาจากเนื้อหนังบนใบหน้า

ภาพมุมมองประหลาดไหลทะลักเข้าสู่สมองพร้อมกัน

ขณะเดียวกัน เหมือนมีบางสิ่งกำลังเลื้อยไปมาอยู่ภายในร่างกาย ดิ้นซ้ายดิ้นขวาอย่างไร้ทิศทาง มันพยายามจะฉีกเนื้อหนังของเขาออกมา ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกทรมานทั้งเป็น

แม้หยางเจี้ยนจะรู้ตัว แต่ร่างกายกลับนิ่งสนิทไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่นิ้วเดียว

ทำได้เพียงปล่อยให้สิ่งนั้น เคลื่อนไหวอาละวาดอยู่ในร่างกาย เขาเจ็บปวดจนอยากกรีดร้อง แต่ปากกลับขยับได้เพียงเล็กน้อย ไม่สามารถอ้าหรือเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้

สภาพเช่นนี้ไม่ใช่เพียงครู่เดียว

แต่มันยืดเยื้อยาวนานถึงสามชั่วโมงเต็ม

เขาไม่ได้สามารถหลับได้แม้แต่วินาทีเดียว ต้องทนกับความเจ็บปวดราวถูกฉีกทึ้งทั้งตัว ต่อเนื่องงสามชั่วโมงเต็ม จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนผ่านมันมาได้อย่างไร ช่วงเวลาที่ผ่านมาเหมือนยาวนานทั้งชั่วชีวิต

ประมาณหกโมงเย็น

ความเจ็บปวดในร่างกายจึงค่อย ๆ หายไป ความรู้สึกเริ่มกลับคืนมา

ทันทีขยับร่างกายได้ เขาก็ดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที เหงื่อท่วมตัว หอบหายใจแรงราวกับเพิ่งรอดตายมาได้

ฝ่ามือที่ยกขึ้นสั่นระริกโดยไม่สามารถควบคุมได้

“นี่เราเป็นอะไรไป? ทำไมร่างกายถึงควบคุมไม่ได้ แล้วเมื่อกี้ความรู้สึกเหมือนร่างทั้งหมดกำลังแตกออก มีบางอย่างจะทะลุออกมาจากข้างใน… เป็นเพราะดวงตานั่นงั้นเหรอ?”

เขามองมือที่สั่นอยู่นาน

ทันใดนั้น เขาหยิบกระดาษสีดำหม่น ๆ แผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า

“บอกฉันหน่อย เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับฉัน” หยางเจี้ยนพูดกับแผ่นกระดาษหนังสัตว์นั้น

ไม่นาน ตัวอักษรก็ผุดขึ้นบนกระดาษ

วันนี้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด ฉันรู้สึกได้ว่าผีร้ายกำลังฟื้นคืนในร่างกายทีละน้อย เพราะเรื่องที่โรงเรียนทำให้ฉันต้องใช้พลังของผีร้ายมากเกินไป ฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ตอนนี้ฉันยังต้องทนกับความเจ็บปวดจากการถูกสิ่งนั้นทรมาน เพราะ... ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่

ผีร้ายฟื้นคืน…งั้นเหรอ?

ไม่ผิดจริง ๆ

หยางเจี้ยนเงียบไปอีกครั้ง

เขากำลังก้าวตามเส้นทางเดียวกับโจวเจิ้ง ทนทุกข์กับการฟื้นคืนชีพของผีร้าย และท้ายที่สุดถูกผีในร่างของตัวเองฆ่าตาย

นี่คือราคาของการมีชีวิตรอด?

“ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน?” เขาถามต่อ

กระดาษหนังแผ่นนั้นเผยข้อความขึ้นมาอีกครั้ง

ถ้าไม่หาวิธีโดยเร็วล่ะก็ ภายใต้ความทรมานแบบนี้ ฉันคงอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือน

สามเดือน?

เร็วยิ่งกว่าคนเป็นมะเร็งเสียอีก ถ้ายังต้องเจ็บปวดเช่นนี้ทุกวัน ก็จริงอย่างที่โจวเจิ้งว่า ตายไปอาจจะเป็นการปลดปล่อยด้วยซ้ำ

หยางเจี้ยนไม่อาจไม่หวาดกลัวได้เลย

เขายังเด็ก ยังเรียนหนังสืออยู่ พ่อแม่ยังต้องการเขาดูแลในอนาคต

จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกท่านหากเขาตาย?

ไม่

เขาจะมาตายตอนนี้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช้ตอนนี้

เขาลุกขึ้นยืนทันที จ้องกระดาษแผ่นนั้นเขม็ง

“แกนี่มันประหลาดจริง ๆ สิ่งที่แกบอกฉันเชื่อไม่ได้ แกบอกว่าฉันจะตายในสามเดือน ฉันก็ต้องตายเหรอ? ก่อนหน้านี้แกยังบอกว่าฉันจะตายในโรงเรียน แต่สุดท้ายอนาคตก็เปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่เหรอ? แกไม่ได้รู้อนาคตจริง ๆ แค่เดาสถานการณ์ปัจจุบันแล้วบอกความเป็นไปได้สูงสุดเท่านั้น”

“แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันมั่นใจ แกต้องรู้อะไรอีกมากมายแน่ ๆ”

“แล้วแกเป็นอะไรกันแน่?”

กระดาษหนังยังคงเงียบ ไม่มีการตอบสนองใด ๆ

“ไม่พูดก็ไม่เป็นไร สักวันฉันจะหาคำตอบให้ได้เอง” หยางเจี้ยนกล่าว

พอนึกถึงเรื่องผีร้าย เขาก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ติดตามดาวเทียมของโจวเจิ้งขึ้นมา ข้อความบนหน้าจอแสดงที่อยู่เว็บไซต์หนึ่ง

“เว็บไซต์ที่จ้าวเจี้ยนกั๋วให้มา บางทีเราอาจจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากที่นั่น”

เขารีบเปิดคอมพิวเตอร์ พิมพ์ที่อยู่เว็บไซต์

หน้าเว็บแปลกประหลาด ปรากฏเพียงความว่างเปล่า ราวกับเว็บไซต์ไม่มีอยู่จริง

เขารู้ว่ามันเป็นมาตรการปกปิด

จากนั้นหยางเจี้ยนใช้โทรศัพท์ของโจวเจิ้ง พิมพ์โค้ดประจำตัวลงบนคีย์บอร์ด

ทันใดนั้นหน้าเว็บก็รีเฟรช หน้าเว็บค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

เขาดูคร่าว ๆ ทั้งหมดเป็นเหตุฉุกเฉินจากทั่วโลก คำร้องของมากมายปรากฏขึ้น รวมถึงค่าตอบแทนจากรัฐบาลหลายประเทศ

หลายงานมีค่าจ้างหลายร้อยล้านดอลลาร์ หรืออย่างต่ำก็หลักสิบล้าน

เขาเลือกดูหนึ่งรายการ

ผีอาร้ายระดับ C ปรากฏตัวขึ้นในรัฐแห่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกา รหัสเรียกขาน โบสถ์ผี รางวัลสามสิบล้านดอลลาร์สำหรับการจัดการ

พร้อมมีวิดีโอหนึ่งคลิป

ในคลิปวิดีโอแสดงให้เห็นโบสถ์หลังหนึ่ง ผนังด้านนอกขึ้นตะไคร่เกาะเต็มไปหมด ดูเก่าและทรุดโทรม และที่หน้าประตูโบสถ์ เขาเห็นเงาคนราง ๆ ยืนอยู่ แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่เขารู้ว่านั่นคือรูปร่างของคน หรือสิ่งที่มีรูปร่างเป็นคน ทว่ากลับแผ่บรรยากาศน่าขนลุกออกมา

ไม่นาน เครื่องบินรบพุ่งผ่านเหนือโบสถ์ ทิ้งขีปนาวุธลูกหนึ่งลงมาอย่างแม่นยำ

เสียงระเบิดดังกึกก้อง ไฟลุกท่วมโบสถ์ทั้งหลัง

เห็นได้ชัดว่ากองทัพสหรัฐเลือกใช้การโจมตีทางทหารอย่างตรงไปตรงมา

“แบบนี้จะได้ผลไหม?” หยางเจี้ยนจ้องดูต่อ

แต่เพียงครู่เดียว เมื่อเปลวไฟจางลง เขาก็เบิกตากว้าง

โบสถ์ยังคงตั้งอยู่อย่างสมบูรณ์ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการโจมตี จากนั้น เขาเห็นเงาดำนั้นค่อย ๆ เดินออกจากประตูโบสถ์

มันเดินตรงเข้าหากล้องทีละก้าว ทีละก้าว

ซู่…

ภาพวิดีโอเริ่มพร่ามัว ก่อนจะตัดหายไป

ใต้คลิปมีคอมเมนต์มากมาย

บ้าเอ๊ย แค่สามสิบล้านดอลลาร์? แล้วคิดจะว่าแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้เหรอ ไปลงนรกซะเถอะ ไอ้ประธานาธิบดีสหรัฐ %$#^#& เก็บเงินไว้ซื้อขนมให้ลูกเหอะ ผีร้ายระดับ C? นี่กะจะหลอกให้พวกเราไปตายหรือยังไง?

ผู้ใช้จากอเมริกาคนหนึ่งเขียนไว้ และมีคำแปลหลายภาษาแนบ รวมถึงภาษาจีนที่อ่านได้ในทันที

อีกคอมเมนต์หนึ่งจากชาวเน็ตจีน

ถึงจะปิดข้อมูลไว้บ้าง แต่วิเคราะห์ได้ชัดว่านี่คือผีร้ายที่สามารถส่งผลกระทบต่อสิ่งรอบตัวได้ มันคงไม่ไกลจากการสร้างเขตแดนภูตผีแล้ว อย่างน้อยต้อง ระดับ B ถ้ามีความรับผิดชอบหน่อย ให้ระดับ A ยังไม่เกินเลย ชาวอเมริกันนี่ลำบากจริง ๆ มือใหม่ไม่รู้เรื่องคงโดนล่อไปตายแน่

อีกข้อความ และข้อความ

ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี รวมทีมไปล่ารางวัลกันเถอะ ขอฟากเพื่อนร่วมทีมอุ้มที

คลิปของฝรั่งเชื่อไม่ได้แม้แต่เฟรมเดียว

หยางเจี้ยนดูคอมเมนต์แล้วขมวดคิ้ว

“ผียังมีระดับด้วยเหรอ? ลองค้นดูหน่อยแล้วกัน”