บทที่ 519 วังใต้ดิน
บทที่ 519 วังใต้ดิน
ครืน!
บนตราประทับมังกรขด มีมังกรทองคำพันเกี่ยว นำพาแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวลงมาอย่างกะทันหัน
กระแสอากาศระเบิดออก บังเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!
เปรี้ยง!
ตราประทับมังกรขดกระแทกเข้ากับกระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมอย่างจัง ประกายไฟสาดกระเซ็น
ผลลัพธ์ที่ได้ ทำให้เสวียนอี้และพวกทั้งสี่คนต้องตื่นตะลึง!
ตราประทับมังกรขดซึ่งเป็นอาวุธวิญญาณระดับก่อนนภา กลับถูกดีดกระเด็นออกไปดื้อๆ!
มังกรทองคำกลางอากาศส่งเสียงร้องโหยหวน คล้ายกับตกใจกลัวอะไรบางอย่าง กลายร่างเป็นลำแสงสีทอง มุดกลับเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในตราประทับใหญ่อีกครั้ง
แสงสว่างบนตราประทับมังกรขด หม่นแสงลงทันตา
ซูจื่อโม่สะบัดชายเสื้อ เก็บตราประทับมังกรขดกลับเข้าไปในถุงเก็บของ
กระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม จมลึกลงไปในเศษอิฐและฝุ่นดิน แต่กลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ
ถูกตราประทับมังกรขดทุบเต็มแรง ตัวกระถางก็ยังคงสภาพเดิม เต็มไปด้วยรอยร้าว ไม่ได้พังทลายลงมา และไม่ได้แตกเป็นเศษเหล็กแต่อย่างใด
การทุบของตราประทับมังกรขดในครั้งนี้ ต่อให้เป็นอาวุธวิญญาณระดับสุดยอดก็ยังต้องหักสะบั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น จากปฏิกิริยาของตราประทับมังกรขด การปะทะกันของทั้งสองฝ่าย ดูเหมือนว่าตราประทับมังกรขดจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
"แข็งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" หลี่จื่อเยว่เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง
ซูจื่อโม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เดินเข้าไปใช้ฝ่ามือทาบลงบนกระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยม ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไปสายหนึ่ง
กระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง
ไม่ว่ากระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมใบนี้จะเป็นสมบัติวิเศษอะไรในอดีต แต่เมื่อเสียหายจนมีสภาพเช่นนี้ ในภายภาคหน้าคงทำได้แค่เอาไว้ใช้ทุบคนเท่านั้น
ซูจื่อโม่หิ้วกระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมขึ้นมา แล้วเก็บเข้าไปในถุงเก็บของ
เมื่อหิ้วกระถางสัมฤทธิ์ทรงสี่เหลี่ยมขึ้นมาจากกองเศษอิฐและฝุ่นดิน พื้นดินก็ยุบตัวลงไปอีกส่วนหนึ่ง จมูกของซูจื่อโม่ขยับเล็กน้อย ร้องอุทานเบาๆ ว่า
"หือ?"
"มีอะไรหรือ?"
เสวียนอี้เห็นสีหน้าของซูจื่อโม่ผิดปกติ จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
"ใต้ดิน..."
ซูจื่อโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำเสียงเบา
เสวียนอี้และคนอื่นๆ ไม่ได้กลิ่น แต่เขาฝึกฝนคัมภีร์ลับสิบสองราชันอสูรมหาแดนทุรกันดารมาตลอดทั้งปี ประสาทสัมผัสทั้งห้านั้นเฉียบคมยิ่งกว่าสัตว์ดุร้ายสายเลือดบริสุทธิ์ในระดับเดียวกันเสียอีก!
ที่ใต้พื้นดินนี้ ซูจื่อโม่ได้กลิ่นหอมของสมุนไพรจางๆ ลอยมาแตะจมูก
"แปลกจริง ใต้ดินจะมีกลิ่นสมุนไพรวิญญาณได้อย่างไร?"
ซูจื่อโม่หรี่ตาลง คิดในใจว่า "หรือว่าใต้ดินของเขตหวงห้ามแห่งนี้ จะมีอีกโลกหนึ่งซ่อนอยู่?"
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจของซูจื่อโม่ก็ตัดสินใจได้ กระทืบเท้าลงไปอย่างแรง!
โครม!
พื้นดินสั่นสะเทือน เศษหินดินทรายยุบตัวลงไปนับไม่ถ้วน ซูจื่อโม่กระโดดหลบไปด้านข้าง บนพื้นดินที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ ปรากฏรอยแยกขนาดใหญ่ ยาวกว่าสิบจั้ง!
ขั้นบันไดหินปรากฏขึ้นเรียงราย ลาดลงสู่ใต้ดิน
"นี่..."
เสวียนอี้และพวกอีกสามคนมีสีหน้าประหลาดใจ อ้าปากค้าง
เมื่อรอยแยกนี้ปรากฏขึ้น กลิ่นสมุนไพรที่ลอยออกมาจากด้านในก็ยิ่งชัดเจนขึ้น!
ซูจื่อโม่เอียงหูฟัง ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงหันหน้าไปมองเสวียนอี้และพวกอีกสามคน กล่าวว่า
"ไป ลงไปดูกัน"
"ระวังตัวด้วยนะ ข้างล่างนี้มีอะไรอยู่ ไม่มีใครรู้เลย" หลี่จื่อเยว่มีสีหน้ากังวล
"ไม่มีอะไร" ซูจื่อโม่ส่ายหน้า
ด้านบนเกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้ ด้านล่างยังคงเงียบสงัด ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ กลับมา น่าจะไม่มีอันตรายอะไร
ซูจื่อโม่และพวกทั้งสี่คนเดินตามขั้นบันไดหินลงไปเรื่อยๆ ผ่านไปเนิ่นนาน ถึงได้ลงมาถึงพื้นราบ มองกวาดสายตาออกไป
เบื้องหน้า เรียกได้ว่าเป็นวังใต้ดินขนาดมหึมา!
เสาหินต้นแล้วต้นเล่า ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า บนเสาเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งกาลเวลา จัดเรียงตามลำดับที่ลึกลับพิสดาร ค้ำยันวังใต้ดินอันกว้างใหญ่นี้เอาไว้!
วังแห่งนี้กว้างขวางและสูงใหญ่มาก ใต้ดินห่างจากพื้นดินหลายสิบจั้ง ต่อให้จินตันเจินเหรินเหาะเหินเดินอากาศ ก็ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด
ยิ่งไปกว่านั้น ภายในถ้ำใต้ดินแห่งนี้ อากาศสดชื่น อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพร ไม่มีกลิ่นอับชื้นใดๆ เห็นได้ชัดว่ามีช่องระบายอากาศอื่นอยู่
เมื่อเทียบกับซากปรักหักพังด้านนอกที่วังเวงน่ากลัว เต็มไปด้วยภูตผีปีศาจ สถานที่แห่งนี้นับได้ว่าเป็นแดนสุขาวดีเลยทีเดียว
คิดไม่ถึงว่า มหันตภัยเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน เมืองหลวงจักรพรรดิกลายเป็นซากปรักหักพัง แต่วังใต้ดินแห่งนี้กลับยังคงสภาพสมบูรณ์เอาไว้ได้
สถานที่แห่งนี้ถึงกับกันเอาไอวิญญาณร้ายออกไปได้ด้วย!
เมื่อไม่มีไอวิญญาณร้ายล้อมรอบ สีหน้าของเสวียนอี้และพวกอีกสามคนก็ดูดีขึ้นมาก เริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา
ซูจื่อโม่และพวกทั้งสี่คนเดินหน้าต่อไป
กลิ่นหอมของสมุนไพรที่อบอวลอยู่ในอากาศเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เสวียนอี้และพวกอีกสามคนก็ยังได้กลิ่น!
"หอมจังเลย!"
"ดูท่าทาง สถานที่แห่งนี้จะไม่มีผู้บุกรุกเข้ามา บางทีอาจจะมีสมุนไพรวิญญาณหลงเหลืออยู่จริงๆ ก็ได้!"
เสวียนอี้และคนอื่นๆ รู้สึกกระปรี้กระเปร่า รีบเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า
ผ่านไปไม่นาน ซูจื่อโม่และพวกทั้งสี่คนก็ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง หยุดยืนนิ่ง อ้าปากค้างเล็กน้อย แววตาเผยให้เห็นความตื่นตะลึงอย่างที่สุด!
เบื้องหน้า ถึงกับเป็นแปลงสมุนไพรวิญญาณอันงดงามตระการตา แบ่งเป็นแปลงย่อยๆ ปลูกสมุนไพรวิญญาณนานาชนิด เจริญงอกงามเป็นอย่างดี พลังวิญญาณพุ่งปะทะจมูก แสงเทพส่องประกายวูบวาบ
สมุนไพรวิญญาณมากมายพลิ้วไหว ส่งกลิ่นหอมอบอวล
ต่อให้ไม่รู้เรื่องวิถีแห่งการปรุงยาเลยแม้แต่น้อย ก็ยังพอมองออกว่า สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ล้วนเติบโตเต็มที่แล้ว อย่างน้อยๆ ก็มีอายุหลายพันหรือเป็นหมื่นปี!
บุปผาพิรุณโปรย, เห็ดหลินจือเมฆม่วง, โสมโลหิต, หญ้าเฉียนหยวน ที่จำเป็นสำหรับยาโอสถข้ามด่านเคราะห์ มีครบทุกอย่าง!
ยิ่งไปกว่านั้น โสมโลหิตในแปลงสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้ ไม่ใช่พันปี แต่เป็นหมื่นปี!
ดูจากลักษณะของโสมโลหิตต้นนี้ เริ่มจะเติบโตจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แขนขาเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างลางๆ
หากผ่านไปอีกสักหมื่นปี โสมโลหิตต้นนี้คงจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว!
ไม่ใช่แค่สมุนไพรวิญญาณสี่ชนิดนี้เท่านั้น แม้แต่วัตถุดิบหายากอย่างไผ่อัคคีแดง, หญ้าจันทราชาด, ผลเพลิงอัคคี ก็ล้วนมีอยู่ในนั้น
ซูจื่อโม่และพวกต่างดีใจจนเนื้อเต้น
มูลค่าของแปลงสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้ ไม่อาจประเมินค่าได้!
เมื่อเข้ามาใกล้ พลังวิญญาณหนาแน่น กลิ่นยารุนแรง แทบจะจับตัวเป็นก้อน เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าไปเบาๆ เสวียนอี้และพวกอีกสามคนก็รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บในร่างกายดีขึ้นมาก
แม้ที่นี่จะเป็นวังใต้ดิน แต่เหนือแปลงสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้ กลับมีแสงจันทร์นวลสาดส่องลงมา เลือนรางลึกลับ อบอวลด้วยกลิ่นหอม
ซูจื่อโม่แหงนหน้าขึ้นมองเล็กน้อย เห็นว่าที่ยอดของวัง มีอัญมณีผลึกแก้วหลากสีสันฝังอยู่ สามารถหักเหแสงจากภายนอกเข้ามา ตกกระทบลงบนแปลงสมุนไพรแห่งนี้พอดี
จากด้านนอก มองไม่เห็นตัวตนของวังใต้ดิน เห็นเพียงซากปรักหักพัง
แต่จากภายในวังแห่งนี้ ผ่านผลึกแก้วเหล่านี้ กลับสามารถมองเห็นทุกสิ่งภายนอกได้อย่างชัดเจน!
การออกแบบเช่นนี้ ช่างวิจิตรบรรจงราวกับเทพสร้าง น่าทึ่งจริงๆ
และด้วยวิธีการเช่นนี้เอง ถึงทำให้แปลงสมุนไพรวิญญาณแห่งนี้ถูกฝังอยู่ใต้ดินมานับหมื่นปี โดยไม่เหี่ยวเฉา และไม่มีผู้ฝึกเซียนที่มาสำรวจพบเห็น
ซูจื่อโม่เดินวนรอบแปลงสมุนไพรหนึ่งรอบ สายตาไปหยุดอยู่ที่แปลงสมุนไพรใจกลางสุด ค่อยๆ เพ่งมอง
แปลงสมุนไพรนี้มีพื้นที่ไม่น้อย แต่กลับมีสมุนไพรวิญญาณเพียงต้นเดียว
สมุนไพรวิญญาณต้นนี้มีสีแดงฉานทั้งต้น สดใสราวกับจะหยดออกมา พลิ้วไหวเบาๆ ที่ยอดของมันมีผลไม้สีเขียวอมแดงลูกหนึ่ง ขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารก
"นี่คืออะไรหรือ?" หลี่จื่อเยว่สังเกตเห็นผลวิเศษนี้เช่นกัน จึงถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
"นี่น่าจะเป็นผลจู" นัยน์ตาของซูจื่อโม่ฉายแววยินดี กล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำว่าผลจู ดวงตาของเสวียนอี้และพวกอีกสามคนก็เบิกกว้างกลมโต
ผลจู หนึ่งในของวิเศษที่มีชื่อเสียงที่สุดในฟ้าดิน เพราะมันใช้เวลาห้าพันปีออกดอก ห้าพันปีออกผล จึงถูกเรียกว่าผลจูหมื่นปี
จินตันเจินเหรินกินเข้าไป พลังวิญญาณจะพุ่งสูงขึ้น สามารถเลื่อนระดับย่อยได้ทันทีหนึ่งระดับ!
เช่นเดียวกับซูจื่อโม่ แม้ในตอนนี้จะเพิ่งก้าวเข้าสู่วิถีแห่งแก่นโอสถ แต่หากกินผลจูนี้เข้าไป ก็สามารถเลื่อนขึ้นเป็นขั้นแก่นทองระดับกลางได้ในทันที!
นี่ยังไม่หมดแค่นั้น
ผลจูเป็นของบำรุงชั้นยอดสำหรับจินตันเจินเหริน มีประโยชน์มหาศาล สามารถเปลี่ยนแปลงร่างกายเนื้อหนัง เผาผลาญสิ่งสกปรกในร่างกาย และเพิ่มอายุขัยได้อย่างมาก!
แน่นอนว่า นี่สำหรับจินตันเจินเหรินเท่านั้น
หากเป็นคนธรรมดา หรือภิกษุรากฐานกินผลจูเข้าไป เพียงพริบตาเดียว ก็จะถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน!
-สองสิงห์:ผู้แปล-