บทที่ 419 เย่หลิง ขอบใจนะ

"พี่ใหญ่ พวกท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ ดีจริง ดีจริงๆ"

เมื่อเจ้าอ้วนน้อยเห็นพวกซูจื่อโม่ ดวงตาก็เป็นประกาย รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามา ชุดคลุมเต๋าตัวโคร่งไม่อาจปิดบังไขมันที่สั่นกระเพื่อมน้อยๆ บนร่างได้เลย

พวกเขาทั้งหกคนเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัย แม้จะมีเรื่องให้ตกใจบ้างแต่ก็ไร้ภยันตราย ย่อมรู้สึกยินดีเป็นธรรมดา

เฟิงม่านม่านประสานมือกล่าวว่า "ของในตำหนักปรุงยานี้ สำนักเชียนเฮ่อจะไม่ขอแตะต้อง พวกเราจะลองเข้าไปดูข้างใน เผื่อว่าจะมีตั๋วแลกเงินหรือตำราโบราณหลงเหลืออยู่บ้าง"

"อื้ม" ถังอวี้พยักหน้า

เหลิ่งโหรวกล่าวลาพวกซูจื่อโม่

เดิมทีผู้ฝึกตนของสำนักสุสานและสำนักหุ่นเชิดที่เข้ามาในหุบเขาก็มีไม่มากนัก ตอนนี้เหลือรอดเพียงสองสามคน เจ้าอ้วนน้อยและสือเจียนต่างก็ตามผู้นำของสำนักตนเองแยกย้ายกันไป มุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของโบราณสถาน เพื่อค้นหาของวิเศษและวาสนา

ในขณะนั้นเอง ไม่ไกลนักก็มีเงาร่างสีดำสายหนึ่งวูบผ่าน ราวกับภูตผีปีศาจ เข้ามาอยู่ข้างกายซูจื่อโม่เงียบๆ โดยไม่ดึงดูดความสนใจของผู้ใด!

เย่หลิงกลับมาแล้ว!

ในปากของเย่หลิง คาบของสิ่งหนึ่งที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดูคล้ายลูกบอลเนื้อ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเสียดแทงจมูก ซูจื่อโม่เพียงกวาดตามองแวบหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ได้ใส่ใจ

แต่ทันใดนั้น ดูเหมือนซูจื่อโม่จะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันขวับกลับไปเพ่งมอง หางตาถึงกับกระตุกถี่ยิบ!

หัวของจูเยี่ยน!

บริเวณลำคอนั้นมีรอยฉีกขาดจากกรงเล็บอย่างชัดเจน บนใบหน้าบอดไปข้างหนึ่ง เย่หลิงคาบส่วนคอที่ขาดสะบั้น หิ้วกลับมาดื้อๆ เช่นนี้เลย!

"เอ๊ะ นี่เย่หลิงไม่ใช่หรือ?"

ถังอวี้ได้กลิ่นคาวเลือด จึงหันกลับไปมอง ก็เห็นเย่หลิงคาบก้อนเลือดชุ่มโชกยืนอยู่ข้างกายซูจื่อโม่พอดี

"อื้ม" ซูจื่อโม่ขานรับคำหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรมากความ

ถังอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จู่ๆ นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดูเหมือนเย่หลิงจะหายตัวไปช่วงหนึ่ง หลังจากที่จูเยี่ยนปรากฏตัว...

แต่ในตอนนั้น ความสนใจของทุกคนล้วนถูกดึงดูดไปที่จูเยี่ยน ต่างพยายามหนีเอาชีวิตรอดกันสุดชีวิต จึงไม่มีใครสังเกตเลยว่าเย่หลิงยังติดตามอยู่ในกลุ่มหรือไม่

ถังอวี้เองก็จำไม่ได้แล้ว

ไม่ว่านางจะพยายามนึกย้อนกลับไปอย่างไร ช่วงเวลานั้น ตัวตนของเย่หลิงก็ว่างเปล่าขาวโพลน ราวกับหายวับไปในอากาศเฉยๆ ถังอวี้ถามอย่างลังเลว่า

"สหายเต๋าซู เย่หลิงติดตามอยู่ข้างกายพวกเราตลอดเลยหรือ?"

"ใช่ ติดตามมาตลอดนั่นแหละ" ซูจื่อโม่พยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย

"แล้วนั่นคืออะไรน่ะ?" ถังอวี้ชี้ไปที่ก้อนเลือดในปากของเย่หลิง แล้วถามด้วยความสงสัย

ซูจื่อโม่ตอบแบบคลุมเครือว่า "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยระหว่างทางที่วิ่งมา คงไปกัดฉีกมาจากซากศพสายพันธุ์โบราณสักตัวกระมัง"

จูเยี่ยนในยามนี้ใบหน้าเละเทะ เลือดเนื้อปนเป ศีรษะถูกย้อมด้วยเลือดจนแดงฉาน ถังอวี้ไหนเลยจะดูออก

ถังอวี้ถามไปสองประโยค ในใจยิ่งงุนงงสงสัย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อคิดหาเหตุผลไม่ได้ ก็พักเรื่องนี้ไว้ชั่วคราว

หลังจากถังอวี้จากไป ซูจื่อโม่ก็หันไปมองเย่หลิง กดเสียงต่ำถามว่า "เจ้าคาบหัวนี่กลับมาทำไม? ทำไมไม่กินข้างนอกให้หมด?"

"งี๊ดๆ~"

เย่หลิงวางหัวของจูเยี่ยนลง ยื่นกรงเล็บออกมา ชี้ไปที่หัวของจูเยี่ยน แล้วชี้ไปที่ซูจื่อโม่

หากคนอื่นมาเห็น ย่อมไม่เข้าใจความหมายของเย่หลิงแน่นอน

แต่ซูจื่อโม่ดูออก จึงขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าจะบอกว่า ของสิ่งนี้ให้ข้ากินหรือ?"

เย่หลิงพยักหน้า แล้วเลียริมฝีปาก ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนจะยังตัดใจไม่ลงอยู่บ้าง

ซูจื่อโม่ยิ้ม ส่ายหน้ากล่าวว่า "เจ้ากินเถอะ หลายปีมานี้ เจ้าก็ไม่ได้กินของดีๆ อะไรเลย"

แม้ซูจื่อโม่จะฝึกฝนวิถีอสูร และเคยดื่มเลือดกินเนื้อสดๆ ในเทือกเขาชางหลางเพื่อความอยู่รอด แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ เมื่อเห็นหัวที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ซูจื่อโม่ก็ไม่มีความอยากอาหารเลยจริงๆ

เย่หลิงเห็นซูจื่อโม่ไม่กิน ก็เอาหัวมาถูไถเขาอีกครั้ง จากนั้นจึงยื่นกรงเล็บข้างหนึ่งออกมา เจาะรูกลมๆ บนกระหม่อมของจูเยี่ยนอย่างเบามือ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ภายในปากรูนี้ ก็เริ่มมีของเหลวสีขาวขุ่นหนืดไหลเอ่อออกมา ส่งกลิ่นหอมเข้มข้น ชวนให้น้ำลายสอ!

"นี่คือ..."

ซูจื่อโม่กระพริบตา นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ลางๆ

ไขสมองจูเยี่ยน!

ในตำราโบราณของยอดเขาไร้ตัวตน ท้ายบทที่กล่าวถึงจูเยี่ยน มีประโยคหนึ่งเขียนไว้ว่า

'มียอดคนยุคโบราณ นำไขสมองของมันมากิน ยกย่องชื่นชมว่า: กลิ่นหอมอบอวลในปาก รสชาติซึมซาบไม่รู้ลืม!'

การที่ทำให้ยอดคนยุคโบราณกล่าวคำวิจารณ์เช่นนี้ออกมาได้ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความอร่อยล้ำของไขสมองจูเยี่ยน

เย่หลิงแลบลิ้นออกมา เลียไขสมองที่ไหลล้นออกมาจนเกลี้ยง บนใบหน้าถึงกับเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

สักพักใหญ่ เย่หลิงก็ประคองหัวจูเยี่ยนขึ้นมาอีกครั้ง ยื่นส่งให้ซูจื่อโม่ ทำท่าบอกให้เขาดูดกินจากปากรูนี้

เย่หลิงมีความคล้ายมนุษย์มากขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าบรรลุถึงขั้นสร้างฐานสูงสุดแล้ว พร้อมที่จะควบแน่นแก่นในเผ่าพันธุ์อสูร ผลัดเปลี่ยนกระดูกเส้นเอ็น และกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ทุกเมื่อ!

ซูจื่อโม่รู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ก็ยังส่ายหน้า ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เจ้ากินเถอะ ข้ากินของแบบนี้ไม่ลงหรอก"

เย่หลิงทำท่าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เอียงคอมองซูจื่อโม่ แววตาแฝงความสงสัยเล็กน้อย

ดูเหมือนมันจะไม่เข้าใจว่า ของอร่อยล้ำเลิศในโลกหล้าเช่นนี้ จะมีคนไม่ชอบได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าซูจื่อโม่ไม่สนใจจริงๆ เย่หลิงจึงประคองหัวจูเยี่ยนขึ้น จ่อปากที่รูกระหม่อม แล้วดูดกินคำโต

เสียงดังจ๊วบจ๊าบ เพียงสามห้าอึกก็ดูดไขสมองจูเยี่ยนจนเกลี้ยง!

หลังจากจัดการเสร็จ เย่หลิงก็เลียริมฝีปากอย่างยังไม่จุใจ

"งี๊ดๆ~"

เย่หลิงร้องเรียกอีกครั้ง หางแกว่งไกว อ้อมมาอยู่ตรงหน้าซูจื่อโม่ด้วยความคล่องแคล่ว

ซูจื่อโม่เพ่งตามอง บนปลายเงี่ยงที่หาง มีวัตถุทรงกลมรีสีเขียวมรกตเสียบอยู่ ขนาดเท่ากำปั้น ภายในผิวหุ้มบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเอาไว้

"นี่คือ... ดีงูโกวเชอ?"

ซูจื่อโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง จึงลองหยั่งเชิงถามดู

เย่หลิงพยักหน้า ยื่นดีงูมาตรงหน้าซูจื่อโม่ ทำท่าบอกให้เขากินลงไป

หากจะบอกว่า ไขสมองจูเยี่ยนคืออาหารรสเลิศที่หาได้ยากในโลกหล้า ดีงูโกวเชอนี้ ก็เรียกได้ว่าเป็นสมุนไพรหายากในโลกหล้าเช่นกัน!

คนธรรมดากลืนกินน้ำดีงูโกวเชอเพียงหยดเดียว ก็เพียงพอให้ร่างกายแข็งแรง ไร้โรคภัยไข้เจ็บไปนับร้อยปี

ผู้ฝึกเซียนเมื่อกลืนกินลงไป ความสามารถในการต้านพิษของร่างกายจะเพิ่มขึ้นมหาศาล สามารถต้านทานพิษร้ายแรงส่วนใหญ่ได้!

ซูจื่อโม่ขยี้หัวเย่หลิง กล่าวเสียงเบาว่า "เย่หลิง เจ้ากินเถอะ ตอนนี้ข้าก็นับว่าร่างกายต้านทานร้อยพิษได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้"

เย่หลิงเงียบลง

ชั่วอึดใจต่อมา ดวงตาของเย่หลิงก็เป็นประกาย จู่ๆ ก็เงยหน้าไปทางทิศที่เสี่ยวหนิงอยู่ แล้วร้องงี๊ดๆ สองสามครั้ง

"เจ้าหมายความว่า ให้เอาดีงูนี้ให้เสี่ยวหนิงกินหรือ?" ซูจื่อโม่ถาม

เย่หลิงพยักหน้า ส่งเสียงร้องพลางทำท่าทำทางประกอบ

ซูจื่อโม่เข้าใจแล้ว เย่หลิงกำลังบอกว่า คราวก่อนที่เสี่ยวหนิงถูกพิษ เป็นเพราะมันปกป้องไม่ดี ดีงูเม็ดนี้ ถือเป็นของขวัญขอโทษที่มันมอบให้เสี่ยวหนิง กินดีงูแล้ว ต่อไปเสี่ยวหนิงก็จะไม่ต้องกลัวพิษอีก

ซูจื่อโม่นิ่งเงียบ ต้องรู้ว่า ไม่ว่าจะเป็นไขสมองจูเยี่ยน หรือดีงูโกวเชอ ของสองสิ่งนี้ ล้วนเป็นของล้ำค่าที่สุดในตัวจูเยี่ยนและโกวเชอ!

หลังจากเย่หลิงเอาออกมาได้ สิ่งที่นึกถึงไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นเขาและเสี่ยวหนิง

อยากแบ่งปันของอร่อยกับเขา อยากช่วยปรับปรุงร่างกายให้เสี่ยวหนิง

มีเพียงการมองว่าเขาและเสี่ยวหนิงเป็นคนที่สนิทที่สุด เย่หลิงจึงจะมีการกระทำเช่นนี้!

ซูจื่อโม่ก้าวเข้าไปโอบกอดรอบคอของเย่หลิง ตบหลังมันเบาๆ แล้วกล่าวเสียงอ่อนโยนว่า

"เย่หลิง ขอบใจนะ"

-สองสิงห์:ผู้แปล-