บทที่ 400 ส่งพวกเจ้าไปพบยมบาล

ซูจื่อโม่เอ่ยถามว่า "ก่อนหน้านี้เหตุใดจึงไม่เห็นคนของสำนักพิษ?"

"สำนักพิษเพิ่งเข้ามาในเมืองเสวียนเทียนเมื่อสองสามวันก่อน คาดว่าคงมาเพื่อซากปรักหักพังสำนักตานฉือเช่นกัน"

ถังอวี้เหลือบมองซูจื่อโม่แวบหนึ่ง กล่าวว่า "แม้สำนักพิษจะมากันเพียงร้อยกว่าคน แต่ผู้ฝึกตนสำนักพิษล้วนมีพิษร้ายทั่วร่าง เชี่ยวชาญการสังหารข้ามระดับขั้น แม้แต่สำนักใหญ่อย่างวังแก้วผลึกหรือสำนักตี้ซา ก็ยังไม่อยากไปตอแยพวกเขา"

คำพูดประโยคนี้ของถังอวี้ แท้จริงแล้วต้องการเตือนสติซูจื่อโม่ ว่าอย่าได้ไปล่วงเกินสำนักพิษอีก เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาแทรกซ้อนที่อาจนำมาซึ่งหายนะถึงแก่ชีวิต

ซูจื่อโม่ยิ้มบางๆ ไม่ได้เอ่ยปาก

ถังอวี้เห็นว่าซูจื่อโม่ดูเหมือนจะไม่ฟัง จึงกล่าวอีกว่า "ครั้งนี้ความจริงแล้วเป็นสำนักพิษที่เสียหายหนัก ไม่เพียงสูญเสียยอดฝีมือไปหนึ่งคน เสี่ยวหนิงก็ยังปลอดภัยไร้กังวล

สำนักพิษเพลี่ยงพล้ำไปแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมมีความหวาดระแวง ช่วงเวลาต่อจากนี้ขอเพียงพวกเราเพิ่มการป้องกันให้แน่นหนา สำนักพิษย่อมไม่กล้าบุกมาฆ่าฟันถึงหน้าประตูอย่างบุ่มบ่ามแน่นอน"

หยุดไปครู่หนึ่ง ถังอวี้กล่าวต่อว่า "อีกอย่าง ต่อให้เจ้าบุกไปถึงที่ ฆ่าผู้ฝึกตนสำนักพิษได้สองสามคน แล้วหนีออกมาได้อย่างปลอดภัยแล้วจะอย่างไร?"

"ก็แค่ความสะใจชั่วครู่ยาม แต่กลับสร้างความแค้นฝังลึกที่ไม่อาจคลี่คลายกับสำนักพิษ

ต่อจากนี้ไป เจ้าจะต้องระแวดระวังการแก้แค้นจากสำนักพิษตลอดเวลา กินไม่ได้นอนไม่หลับ มันได้ไม่คุ้มเสีย"

"อืม"

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซูจื่อโม่จึงพยักหน้า กล่าวว่า "ท่านพูดมีเหตุผล"

เมื่อเห็นซูจื่อโม่ยอมรับฟังในที่สุด ถังอวี้จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก วางใจลงได้ ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส

ซูจื่อโม่แววตาไหววูบ ถามต่อว่า "เจ็ดมรณะสำนักพิษคืออะไร?"

"เจ็ดมรณะสำนักพิษ หมายถึงอาวุธลับหรือพิษร้ายแรงเจ็ดชนิดของสำนักพิษที่มีอานุภาพมหาศาล

สำหรับผู้ฝึกปราณและผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐานของสำนักพิษ จะสามารถใช้ได้เพียงสองชนิดในเจ็ดมรณะ

นั่นคือ หนามไล่ล่าหัวใจและพิษศพเน่าม่วงคราม"

"พิษศพเน่าม่วงครามเป็นผงละเอียดสีม่วงคราม ผู้ที่สัมผัสโดนล้วนยากจะหนี..."

ถังอวี้ชำเลืองมองซูเสี่ยวหนิงที่อยู่ข้างๆ ทันใดนั้นก็พูดต่อไม่ออก

ตรงหน้ามีคนผู้หนึ่ง ที่ร่างกายได้รับพิษศพเน่าม่วงคราม แต่กลับรอดชีวิตมาได้!

ถังอวี้รู้ดีว่า ในตัวของซูเสี่ยวหนิงย่อมมีความลับบางอย่าง แต่นางฉลาดเฉลียวพอที่จะไม่เลือกเอ่ยปากถามไถ่

"หนามไล่ล่าหัวใจ?"

ซูจื่อโม่เผยสีหน้าครุ่นคิดรำลึกความหลัง ถามว่า "ใช่เข็มกล้าสีน้ำเงินที่เล็กละเอียดดั่งขนวัวหรือไม่?"

"ถูกต้อง!"

ถังอวี้พยักหน้า กล่าวว่า "ความน่ากลัวของหนามไล่ล่าหัวใจ ไม่ได้อยู่ที่พิษร้ายที่เคลือบอยู่บนเข็ม แต่อยู่ที่ตัวมันเอง"

"ตัวมันเอง?" ซูจื่อโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถังอวี้อธิบายว่า "หนามไล่ล่าหัวใจเล็กละเอียดดั่งขนวัว เมื่อฝังเข้าไปในร่างกายแล้ว จะไหลเวียนไปตามกระแสเลือด ไหลผ่านจุดต่างๆ ทั่วร่าง จนสุดท้ายจะเจาะทะลวงหัวใจ! ต่อให้แก้พิษบนหนามไล่ล่าหัวใจได้ ก็ไร้ประโยชน์ หนามไล่ล่าหัวใจ ทุกเข็มทิ่มแทงใจ สุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี"

ซูจื่อโม่พยักหน้า

มิน่าล่ะ วันนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับเข็มสีน้ำเงินชนิดนี้ ซูจื่อโม่ถึงรู้สึกใจสั่นสะท้าน

อาการใจสั่นนี้ ไม่ได้มาจากพิษร้ายบนหนามไล่ล่าหัวใจ แต่มาจากตัวหนามไล่ล่าหัวใจเอง

เพียงครู่เดียว ซูเสี่ยวหนิงทางด้านนั้นก็หลับสนิทไปอีกครั้ง ใบหน้าแดงปลั่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าอาการดีขึ้นเรื่อยๆ

"คุณชายถัง ท่านช่วยดูแลเสี่ยวหนิงแทนข้าสักครู่ ข้าจะออกไปเดินเล่นเสียหน่อย"

"ได้"

ถังอวี้พยักหน้า ไม่ได้คิดมากอะไร กำชับให้ซูจื่อโม่ระวังตัว อย่าได้เดินไปไกลนัก

ตอนที่ซูจื่อโม่เดินออกจากสำนักตานหยาง เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี

ยืนอยู่ที่มุมถนนของเขตเหนือ ซูจื่อโม่สีหน้าไร้อารมณ์ แหงนหน้ามองดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ ไม่เกรงกลัวแสงแดดที่สาดส่องจ้า ในดวงตากลับแผ่ซ่านไอเย็นยะเยือกออกมา

"สำนักพิษ"

ซูจื่อโม่ขยับริมฝีปากเบาๆ เอ่ยออกมาสองคำ

ซูจื่อโม่เดินไปตามถนนสายยาวของเมืองเสวียนเทียน มุ่งหน้าลงทิศใต้

...

เขตใต้ เดิมทีมีสำนักหุ่นเชิดและสำนักสุสานซึ่งเป็นสองในห้าสำนักวิถีรองดูแลรักษาการณ์

เมื่อสองสามวันก่อน สำนักพิษได้เข้ามาในเมืองเสวียนเทียน และยึดครองพื้นที่ส่วนหนึ่งในเขตใต้อย่างแข็งกร้าว

เดิมที พื้นที่แห่งนี้ยังมีหญ้ารกชัฏเขียวขจี แต่หลังจากสำนักพิษเข้ามาตั้งรกราก เพียงสองสามวัน พงหญ้าทั้งหมดก็แห้งเหี่ยว สิ้นไร้พลังชีวิต!

ภายในอาณาบริเวณนี้ แผ่กลิ่นอายวังเวงและรกร้าง ดูเหมือนว่านอกจากคนของสำนักพิษแล้ว ก็ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอื่นใด แม้แต่แมลงและมดปลวกก็ยังหายไปจนหมดสิ้น

เที่ยงวันนี้ ณ สถานที่แห่งนี้มีผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเขียวผู้หนึ่งเดินเข้ามา หน้าตาหมดจดเกลี้ยงเกลา มือข้างหนึ่งไพล่หลัง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของบัณฑิตคงแก่เรียน

"เอ๊ะ คนผู้นั้นดูคุ้นตาอยู่นะ"

"ดูเหมือนจะเป็นคนแซ่ซูคนนั้นในศึกนองเลือดถนนสายยาว"

"ใช่ เขาจริงๆ ด้วย!"

"แปลกจริง เขามาทำอะไรในถิ่นของสำนักพิษ?"

ไกลออกไป มีผู้ฝึกตนจำนวนหนึ่งสังเกตเห็นซูจื่อโม่

เพราะในอาณาเขตของสำนักพิษนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่สวมชุดคลุมยาวสีเขียว ซึ่งดูแปลกแยกจากการแต่งกายของคนสำนักพิษอย่างสิ้นเชิง มันจึงดูโดดเด่นสะดุดตาเกินไป

ไม่นานนัก ภายใต้การจ้องมองของฝูงชน ซูจื่อโม่ก็มาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์ของสำนักพิษ

สองข้างประตูมีผู้ฝึกตนสำนักพิษสองคนยืนเฝ้าอยู่ ใบหน้าเหลืองซีดเซียว มองดูซูจื่อโม่ที่เดินเข้ามาด้วยแววตาดูแคลน

ในสายตาของทั้งสองคน ซูจื่อโม่ดูอ่อนแอไร้ทางสู้ ไม่มีแรงคุกคามแม้แต่น้อย

อีกทั้งที่เอวของซูจื่อโม่ก็ไม่ได้ห้อยป้ายประจำสำนัก หมายความว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนจากสำนักใหญ่อะไรแน่นอน

"มาทำอะไร?"

ผู้ฝึกตนสำนักพิษทางซ้ายเลิกคิ้วถาม

ซูจื่อโม่ยิ้มบางๆ ชี้ไปด้านในคฤหาสน์ ถามย้อนว่า "ที่นี่คือสำนักพิษใช่หรือไม่?"

"ใช่แล้วจะทำไม"

อีกคนหนึ่งแค่นหัวเราะ

ซูจื่อโม่ไม่ตอบ ถามต่อว่า "ตู้ไคอยู่ข้างในไหม?"

"สามหาว!"

"รนหาที่ตาย!"

ผู้ฝึกตนสำนักพิษทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไป ตวาดเสียงเกรี้ยว

ผู้ฝึกตนสำนักพิษทางซ้ายกล่าวเสียงเย็นว่า "นามกรของศิษย์พี่ตู้ ใช่ให้เจ้ามาเรียกขานได้ตามใจชอบหรือ?"

อีกคนหนึ่งแววตาลึกล้ำ กล่าวด้วยน้ำเสียงชั่วร้ายว่า

"เจ้าหนู เจ้าจงหาเหตุผลที่ข้าไม่ควรฆ่าเจ้ามาสักข้อ มิเช่นนั้น อีกเดี๋ยวข้าจะส่งเจ้าไปพบยมบาล!"

"ยมบาล?"

ซูจื่อโม่แสยะยิ้ม กล่าวว่า "ไยต้องรออีกเดี๋ยว ข้าจะส่งพวกเจ้าไปพบเขาเสียเดี๋ยวนี้!"

ซูจื่อโม่ก้าวเท้าไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็ยื่นฝ่ามือออกไป สะบัดหลังมือฟาดออก

ผัวะ! แขนของซูจื่อโม่ดุจงวงคชาสารเทพยดา ฟาดเข้าที่ศีรษะของผู้ฝึกตนทางขวาอย่างรุนแรง!

สมองของคนผู้นั้นระเบิดกระจุย ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ก็สิ้นใจตายคาที่!

ผู้ฝึกตนสำนักพิษทางซ้ายหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก ไหนเลยจะคาดคิดว่าซูจื่อโม่จะกล้าลงมือสังหารพวกมันในถิ่นของสำนักพิษเช่นนี้

"เจ้า..."

คนผู้นั้นเพิ่งจะอ้าปากเอ่ยคำว่า 'เจ้า' ออกมาคำเดียว ซูจื่อโม่ก็ประชิดตัวแล้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง ฝ่ามือตะปบลงบนกระหม่อมของคนผู้นั้น แล้วออกแรงกดลงไปอย่างรวดเร็ว!

โพละ!

ศีรษะของคนผู้นั้น ถึงกับถูกยัดลงไปในช่องอก ลำคอหักสะบั้น ยามล้มลงกระแทกพื้นก็ตายสนิทไปแล้ว

สังหารสองคนติดต่อกัน ซูจื่อโม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าสงบนิ่ง ยกเท้าก้าวข้ามเข้าไปในคฤหาสน์สำนักพิษ

ผู้ฝึกตนจำนวนมากที่เฝ้าดูอยู่ไกลๆ ต่างอ้าปากค้าง ชั่วขณะหนึ่งยังตั้งสติไม่ทัน

หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง จึงเกิดเสียงฮือฮาดังระงม!

"เกิดเรื่องแล้ว!"

ผู้ฝึกตนที่เห็นเหตุการณ์นี้ ในหัวสมองเหลือเพียงสามคำนี้เท่านั้น

แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่รู้ว่าซูจื่อโม่มีความแค้นอันใดกับสำนักพิษ

แต่พวกเขารู้ว่า ในเมืองเสวียนเทียน เกรงว่ากำลังจะเกิดเรื่องใหญ่ที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นขึ้นอีกแล้ว!

ผู้ฝึกตนจำนวนมากสบตากัน ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาแยกย้ายกันวิ่งออกไป

อีกไม่นาน ทั่วทั้งเมืองเสวียนเทียนจะต้องได้รับรู้เรื่องนี้!

-สองสิงห์:ผู้แปล-