ตอนที่ 8: เผชิญหน้ากับหน่วยที่สอง (2)

ซุยฟงหัวหน้าหน่วยที่สองแห่ง13หน่วยพิทักษ์และผู้บัญชาการหน่วยลับได้ตามเฝ้าดูโกโจ ซาโตรุอยู่อย่างลับๆมานานแล้ว. เธอคิดอยู่เพียงอย่างเดียวว่า.

‘ไม่ชอบหมอนี่เลย’

สิ่งที่ทำให้เธอไม่ชอบใจก็คือท่าทียียวนของเขา. ทุกคำพูดที่เขาพูดออกมามีความโอหังซ่อนอยู่. ทุกอย่างนั่นมันทำให้เธอนึกถึงชายคนนึง.

‘เจ้าบ้าคิสุเกะ’

เกือบจะถึง60ปีแล้วที่เขาได้หนีจากเซเรเทย์ไปพร้อมกับท่านหญิงของนาง. ขนาดผ่านไปแล้ว60ปีเธอก็ยังอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความโมโหเมื่อนึกถึง.

‘ตั้งสติก่อน’

เธอรีบตัดสินใจว่าจะไม่สู้กับชายคนนี้ทันที. เธอไม่ใช่บอดี้การ์ดตัวน้อยที่คอยติดตามเจ้าหญิงเมื่อแต่ก่อนอีกแล้ว. ด้วยฐานะของเธอในตอนนี้เธอจะเอาอารมณ์เข้ามายุ่งกับงานไม่ได้.

‘งานนี้ควรจะเป็นบททดสอบให้พวกหน้าใหม่. จะพูดว่าพวกมันสอบตกก็ไม่ได้เพราะเราก็ถูกจับได้พร้อมๆกหัน. ให้พวกหน้าใหม่ลองสู้ดีไหมนะ?’

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง. ภารกิจนี้จะเข้าการต่อสู้ได้ก็ต่อเมื่อเป้าหมายทำตัวเป็นภัยคุกคาม. เสียดายที่พวกเขายังเก็บข้อมูลไม่พอว่าชายคนนี้จะเป็นภัยหรือไม่.

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเธอลงมือผิดพลาดไป มันก็จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นแทน.

‘ถ้าภารกิจเราล้มเหลวตั้งแต่ครั้งแรกนี่ล่ะก็ หัวหน้าฆ่าเราตายแหง’

โกโจรู้สึกว่าคนที่อยู่รอบๆไม่ได้แสดงทีท่าเร่งรีบอะไร เลยเข้าใจว่าพวกเขาคงแค่มาตามดูเท่านั้น.

‘อา~! ให้ตายสิ, อย่าบอกนะว่าเราเข้าใจผิดไป?!’

ไอ้ฉากที่ผู้ชายเดินเข้าตรอกมืดๆแล้วตะโกนเรียกพวกที่แอบย่องตามมา จากนั้นก็อัดจนน่วมแบบเท่ๆที่เห็นตลอดในหนัง เขารีบเกินไปหรือเปล่านะ?

สถานการณ์กลับกลายเป็นอึดอัดขึ้นมาแทน. ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง.

โกโจเกาหัวแล้วพูดขึ้นมา “เอางี้เป็นไง, พวกเราทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นไง? พวกนายก็ทำเหมือนที่ทำมาตลอด ส่วนผมก็จะทำเหมือนว่ามองไม่เห็นแล้วกัน. ตกลงไหม?”

พอมองไปที่โกโจด้วยสีหน้าฉุนเฉียว ซุยฟงก็เริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง คนเรามันจะน่าต่อยขนาดนี้ได้ยังไงกัน.

แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ทหารของเธอคนหนึ่งอดไม่ไหวพุ่งเข้าไปข้างหลังของโกโจด้วยก้าวพริบตาเสียแล้ว.

แม้เขาจะดูเร็วมากๆ, แต่สำหรับเธอแล้ว ทหารคนนั้นช้ามากเสียจนเธอเห็นทุกอย่างได้ชัดเจน.

‘เจ้าโง่นั่น’

เธอสบถออกมาก่อนจะรีบเข้าไปห้ามไว้ แต่เธอก็หยุดฝีเท้าไว้เพราะเห็นว่าโกโจกำลังจะทำอะไร. เขายิ้มให้เนือยๆก่อนจะก้าวไปข้างๆสองก้าวหลบการโจมตีนั้น.

ทหารคนนั้นถูกอัดเข้าที่ท้องเต็มๆ.

แค่ไม่กี่วินาที ทหารระดับสูงของเธอก็ถูกวิญญาณหน้าใหม่นี่อัดร่วงไปโดยไม่ได้สวนเลยแม้แต่น้อย.

“แกหยุดมันได้ยังไง?” ซุยฟงถามด้วยความตกใจ.

การเคลื่อนไหวของเขาไม่ได้เร็วอะไรเลย. จริงๆแล้วเขาก็แค่เร็วกว่าคนธรรมดานิดเดียวเท่านั้น แต่ทหารของเธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย.

โกโจยิ้มให้แล้วเปิดผ้าปิดตาออก เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำเงินสุกสกาวเหมือนอัญมณี.

“แค่เห็นก็ง่ายแล้ว.”

“แก-!”

เธอกัดฟันก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณให้อีกสี่คนโจมตีแต่ไม่ให้ถึงตาย.

โกโจยักไหล่ตอบแล้วเอาผ้าปิดตาลง.

‘ผมไม่ได้โกหกนะ’

ในโลกของเขานั้น สมาชิกในตระกูลโกโจทุกคนสามารถใช้ไร้ขอบเขตได้. แต่คนที่ใช้ไร้ขอบเขตไปพร้อมกับริคุกันคือคนที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง.

ไร้ขอบเขตนั้นหากจะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือพลังควบคุมมิติและกาลเวลา.

ส่วนริคุกันนั้นก็คือหนึ่งในพลังที่เยี่ยมที่สุดที่จะทำให้ผู้ใช้สามารถล่วงรู้ความจริงส่วนหนึ่ง เสมือนกับว่าเวลาผ่านไปแล้วหนึ่งนาทีในหัวของเขา.

นี่คือพลังที่แข็งแกร่งมากๆ เพราะแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็สามารถทำให้ผลลัพธ์แปรเปลี่ยนได้เลย.

“ฮ่าๆ. พวกนี้ใจร้อนจังเลยนะ.”

ในโลกปัจจุบันของเขานี้, โลกที่มีเพียงแต่เขาเท่านั้นที่เห็น, สีทุกสีค่อยๆจางหายไปจนเหลือเพียงแต่ขาวกับดำเท่านั้น.

บางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นพลังที่ประหลาด แต่นั่นไม่จริงเลย.

“โหหห! เยี่ยมไปเลยนะเนี่ย.”

โกโจหัวเราะออกมาขณะที่มองทุกคนกระโดดเข้ามาใส่เขาราวกับว่าทุกอย่างช้าลง.

พวกนั้นโดดเข้ามาตรงๆเลยทำให้รู้สึกตลก.

ร่างใหม่ของเขาในตอนนี้แกร่งกว่าร่างเดิมมากๆ. เขาจึงสามารถใช้พลังได้มากกว่าที่เคยทำได้.

‘ถ้ามีไร้ขอบเขต ชั้นก็คงไม่ต้องหลบเลยล่ะนะ’

ขณะที่ค่อยๆคิดว่าจะหาทางเอาไร้ขอบเขตกลับมายังไง เขาก็เริ่มขยับตัว.

---

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมานั้นซุยฟงไม่สามารถเข้าใจได้เลย.

ในอดีตนั้น เธอได้ตามรับใช้องค์หญิงโยรุอิจิและได้เห็นการเติบโตของนางจากเหมือนคนอื่นๆไปเป็นคนที่เร็วที่สุดเท่าที่เคยมีมา. จนท่านถึงกับได้สมญานามว่า “เทพพริบตา”.

ในฐานะหัวหน้าของหน่วยลับคนปัจจุบันแล้ว, เธอเชี่ยวชาญด้านการใช้ก้าวพริบตาและเคยเห็นวิชาความเร็วมาแล้วทุกอย่าง.

ถ้าชายคนนี้เร็วมากล่ะก็ อาจพูดได้ว่าเขาล่องหนไปได้เลย.

เพียงแต่ว่า.

‘เจ้านี่ช้ามาก’

เขาไม่ได้เร็วไปกว่าทหารของเธอเลย แล้วก็ไม่ได้ใช้วิถีมารด้วย. แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครแตะตัวเขาได้เลยแม้แต่คนเดียว.

มันเหมือนกับว่าเขามองเห็นอนาคตได้. แต่ละก้าวของเขานั้นสามารถหลบเลี่ยงการโจมตีหรือแม้แต่สวนกลับได้อย่างสมบูรณ์แบบ. เขาถึงขนาดทำให้พวกทหารขัดขากันเองได้เลย.

แม้แต่เรื่องพลังเอง เขาก็ไม่ได้แสดงให้เห็นมากนัก กลับกันเขากลับใช้พลังอย่างน้อยที่สุดตลอดเลย.

ที่งงที่สุดเหรอ? เขาทำทุกอย่างนั่นในขณะที่มีผ้าปิดตาอยู่ยังไงล่ะ.