บทที่ 25 ปลดล็อกร้านค้า

บทที่ 25 ปลดล็อกร้านค้า

พวกเธอรีบเร่งค้นหาหอพัก ทั้งสามคนเริ่มเก็บข้าวของกันอย่างเงียบเชียบ

หนิงอีเหว่ยพบถุงอิเกียใบใหญ่สีฟ้าใต้เตียง แววตาของเธอเป็นประกายขณะโยนทุกอย่างที่พอจะใช้การได้ลงไป

สมุดบันทึก ชามข้าวสเตนเลส และขนมปังกรอบห่อเล็กที่ยังไม่หมดอายุ

สวี่เคอว่างเข้าไปค้นในห้องน้ำ สภาพในนั้นเละเทะจากการที่เธอเตะประตูพังลงมา ของที่ใช้ได้จึงมีไม่มากนัก ได้แก่ กะละมังล้างหน้าใบเล็กสองใบ กระดาษชำระครึ่งแพ็ก และน้ำยาซักผ้าหนึ่งถัง

ส่วนเหวินไช่พบไอโอดีนครึ่งขวด เสื้อกั๊กขนเป็ดแบบเข้ารูปหนึ่งตัว ถุงเท้าคอตตอนเนื้อหนาห้าคู่ และรองเท้าสวมในบ้านผ้าฝ้ายที่ยังไม่ได้แกะห่ออีกหนึ่งคู่

สวี่เคอว่างส่องไฟฉายไปที่มุ้งของเตียงชั้นบน

เธอรีบปีนขึ้นไปแล้วฉีกมันลงมา

"ที่นี่มีโลชั่นทาผิวอีกหนึ่งกระปุกด้วย" เธอกล่าวพลางเปิดฝาขึ้นดม กลิ่นของมันยังปกติและไม่มีสิ่งแปลกปลอมผสมอยู่ "แล้วก็มีลิปสติกสองแท่ง"

แท่งหนึ่งผ่านการใช้งานมาแล้ว ส่วนอีกแท่งยังอยู่ในบรรจุภัณฑ์ ต่อให้สวี่เคอว่างจะใจกล้าแค่ไหนเธอก็ไม่คิดจะใช้ของเก่าของคนอื่น จึงเก็บมาเพียงแท่งที่ยังใหม่เท่านั้น

น่าเสียดายที่เครื่องนอนทั้งหมดเปื้อนเลือดจนหมดสิ้น พวกเธอพยายามค้นหาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะจำใจออกจากห้องไปเมื่อยืนยันได้แน่นอนแล้วว่าไม่มีอะไรใช้การได้อีก

ในตอนนั้น โถงทางเดินเหลือเพียงเสียงลมหวีดหวิวภายนอกหน้าต่าง ไร้ซึ่งสุ้มเสียงการต่อสู้ของผู้รอดชีวิตในห้องอื่น ไม่รู้ว่าพวกเขาถอยทัพไปแล้ว หรือต้องติดอยู่ที่นั่นไปตลอดกาล

พวกเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปสนใจเรื่องของคนอื่นอีก

หลังจากลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาถึงห้อง 608 สวี่เคอว่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตู "เซี่ยเย่ว พวกเรากลับมาแล้ว"

คนข้างในใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

"รหัสผ่าน!"

สวี่เคอว่างรีบตอบ "เซี่ยเย่ว แคลคูลัส 43"

เหวินไช่ต่อทันที "เซี่ยเย่ว สถิติ 36"

สิ้นเสียงของเธอ เสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นจากด้านใน

หนิงอีเหว่ยรีบพูดรัวเร็วในจังหวะที่ประตูเปิดออกพอดีว่า "เซี่ยเย่ว การบัญชีชั้นต้น 55!"

...

สาวงามผมลอนยาวมองเพื่อนทั้งสามคนด้วยสีหน้าที่มีรอยขีดดำพาดผ่าน

"ได้ยินแล้ว เลิกพูดเถอะ" เซี่ยเย่วขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางดึงทั้งสามคนเข้ามาข้างใน "บอกว่าได้ยินแล้วไง! ห้ามใช้รหัสนี้อีกเด็ดขาดเลยนะ!"

เมื่อเห็นว่าเธอยังดูร่าเริงและมีพลัง สวี่เคอว่างและคนอื่นๆ ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ในทางกลับกัน สภาพของทั้งสามคนดูไม่ได้เลย คนหนึ่งเนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือดในมือถือพลั่วเหล็ก คนหนึ่งสะพายถุงกระสอบสีฟ้าไว้บนบ่าดูเหมือนสาวบ้านนอกเข้ากรุง และอีกคนก็พึมพำอะไรบางอย่างพลางถือกะละมังใส่ของเหลวสีดำส่งกลิ่นเหม็นเน่าลึกลับ

เซี่ยเย่วกลืนน้ำลาย "พวกเธอ... ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ไม่เป็นไร" สวี่เคอว่างตอบพลางปักพลั่วลงในกระถางต้นไม้และเฝ้ามองกิ่งก้านของมันที่เติบโตอย่างรวดเร็ว "พวกเราสบายดีมาก เดี๋ยวจะให้ดูของที่ได้มา"

ทันทีที่พูดจบ เสียงกลไกของระบบก็ดังขึ้นข้างหูของเธอ

[ขอแสดงความยินดี คุณปฏิบัติภารกิจกวาดล้างสำเร็จลุล่วง ขณะนี้กำลังดำเนินการมอบค่าตอบแทน:]

[อาชีพผู้ถูกปลุกพลัง: ไม่มี]

[ทักษะ: ไม่มี]

[พลังชีวิต: 30 (20+10)]

[พลังโจมตี: 18 (10+8)]

[พลังป้องกัน: 10 (5+5)]

[ความคล่องแคล่ว: 18 (12+6)]

[พลังวิญญาณ: 25 (17+8)]

[โชคมหาศาลชะตายืนยาว: การรอดพ้นจากหายนะครั้งใหญ่ย่อมนำมาซึ่งวาสนาในภายหลัง คราวหน้าลองใช้สมองให้มากขึ้นเพื่อคว้าชัยชนะ พลังชีวิต +10]

[พลั่วเหล็กอำมหิต: คุณและพลั่วคู่ใจสร้างความหวาดกลัวในใจมอนสเตอร์ คราวหน้าก็อย่าได้ปรานี พลังโจมตี +8]

[ขัดเกลาด้วยความยากลำบาก: ข้าเห็นว่าเจ้ามีกระดูกที่พิเศษและเหมาะกับการถูกทุบตี การเสียเปรียบคือวาสนา จงพยายามต่อไป พลังป้องกัน +5]

[ว่องไวดุจกระต่าย: คุณมีความเร็วเหนือกว่าสาวกหมาป่าที่ทรงพลัง แต่ระวังจะลื่นล้มด้วยล่ะ ความคล่องแคล่ว +6]

[กำจัดสาวกระดับ 1: 8 แต้ม * 8]

[กำจัดสาวกระดับ 2: 10 แต้ม * 20]

[กำจัดสาวกระดับ 3: 2 แต้ม * 6]

[แต้มรวมปัจจุบัน: 36 (34+2)]

[การจัดสรรทรัพยากร:]

[บัตรเติมไฟฟ้า * 3 (วัน)]

[บัตรเติมน้ำ (น้ำใช้) * 3 (วัน)]

[น้ำดื่มบรรจุขวด * 4]

[เนื้อสัตว์ที่กินได้ (แบบสุ่มชนิด) 500 กรัม]

[อาหารกระป๋องที่กินได้ (สุ่ม) * 3]

[ขนมปังโฮลวีต * 5 ห่อ]

[ผลไม้แห้งเกรดพรีเมียม * 1]

[อาวุธของคุณดูเหมือนจะเติบโตขึ้น]

[ชื่อเสียงในหมู่นักศึกษา 15, พลังข่มขวัญมอนสเตอร์ 10 เมื่อคุณโจมตี จะมีโอกาส 1% ที่จะเกิดผลลัพธ์การฆ่าในทันที]

สวี่เคอว่างเดาะลิ้น รางวัลภารกิจครั้งนี้เข้มข้นกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก

ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดดช่วยบรรเทาความเจ็บปวดตามร่างกายไปได้มาก เธอหยิบพลั่วเหล็กที่ขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมมาถือและรู้สึกเบาราวกับไม่ได้ถืออะไรเลย

พลั่วเหล็กในตอนนี้มีขนาดใหญ่กว่าศีรษะของเธอเสียอีก

ด้ามพลั่วเองก็พัฒนาจนมีฟังก์ชันยืดหดได้ เมื่อหดสั้นที่สุดจะยาวเท่ากับท่อนแขนของเธอ และเมื่อยืดออกไปจนสุดจะยาวได้ถึง 1.5 เมตร ทำให้มันกลายเป็นอาวุธที่เหมาะทั้งการต่อสู้ระยะประชิดและระยะไกล ซึ่งสร้างความพึงพอใจให้เธอเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นรางวัลที่มากมายขนาดนี้ เธอจึงรู้สึกผิดต่อเซี่ยเย่วขึ้นมาเล็กน้อย

เพราะเพื่อนของเธอพลาดโอกาสที่จะเติบโตไปในครั้งนี้

"หลังจากที่พวกเธอไป มีคนสามกลุ่มแยกกันมาที่นี่" เซี่ยเย่วบ่นอุบ "พวกเขาพยายามย่องเข้ามาสะเดาะกลอนประตู แต่ฉันไอออกไปสองสามทีข้างใน พวกเขาก็รีบวิ่งหนีไปเลย ฝีมือก็ไม่มีแต่ยังจะโลภอีก"

ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นมีรอยยิ้ม "เราต้องเชื่อฟังเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงถูกบุกรุกไปแล้ว คนพวกนั้นมีอุปกรณ์ด้วยนะ พวกเขาสอดแผ่นโลหะผ่านช่องประตูเพื่อปลดล็อก โชคดีที่เราเพิ่มแม่กุญแจข้างในไว้อีกสองตัว"

นักศึกษาสาวปกติจะสะเดาะกลอนเป็นอย่างนั้นหรือ? แล้วจะมีอุปกรณ์เฉพาะทางขนาดนั้นได้อย่างไร?

สวี่เคอว่างรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"รางวัลของพวกเราแจกจ่ายมาแล้ว และแผงข้อมูลส่วนตัวก็ปลดล็อกแล้วด้วย" หนิงอีเหว่ยและเหวินไช่กล่าวด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข "นี่คือรางวัลที่พวกเราได้รับ"

กระเป๋ามิติเป็นรางวัลคงที่ที่ทุกคนได้รับ

เมื่อรวมทรัพยากรทั้งหมดเข้าด้วยกัน พวกเธอได้รับน้ำแร่เพียง 10 ขวดจากภารกิจวันนี้ ดังนั้นปริมาณน้ำยังคงค่อนข้างน้อย

บัตรน้ำและบัตรไฟเพียงพอสำหรับการใช้งานอย่างละ 9 วัน

ทว่าด้านอาหารกลับอุดมสมบูรณ์มาก ไม่เพียงแต่มีอาหารกระป๋องแปดกระป๋องเท่านั้น แต่ยังมีผลไม้แห้งสองถุง ผักอบแห้งถุงใหญ่สองถุง ขนมปัง 15 ห่อ เนื้อวัวหนึ่งปอนด์ และเนื้อหมูอีกหนึ่งปอนด์

พวกเธอไม่ได้กินเนื้อสดมาหลายวันแล้ว เมื่อได้เห็นเนื้อเหล่านั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"เราไม่มีตู้เย็น และการเอาไปวางไว้นอกหน้าต่างก็ไม่เหมาะเท่าไหร่ งั้นคืนนี้เรากินกันสักครึ่งหนึ่งเลยดีไหม" สวี่เคอว่างเสนอ "ส่วนที่เหลือเอาไปวางไว้ที่ขอบหน้าต่างห้องน้ำ ก็น่าจะอยู่ได้จนถึงพรุ่งนี้"

เซี่ยเย่วหูตก "พวกเรานี่มันนักศึกษาสาวผู้ยากไร้จริงๆ ตอนนั้นน่าจะช่วยกันลงเงินซื้อตู้เย็นเล็กๆ มาไว้ในห้องเนอะ"

"คิดอะไรอยู่น่ะ" เหวินไช่หัวเราะ "ต่อให้มีเงินซื้อ อาจารย์คุมหอเขาก็มีสิทธิ์ยึดอยู่ดี เธอซื้อมาเขาก็ยึดไป ผ่านไปสี่ปีเธอคงล้มละลาย ส่วนป้าคุมหอกลายเป็นเจ้าแม่เครื่องใช้ไฟฟ้าแน่ๆ"

"เอาละๆ รีบไปอาบน้ำกันเถอะ ฉันอยากกินเนื้อวัวจะแย่แล้ว!" เซี่ยเย่วโบกมือ "ฤดูใบไม้ผลิแห่งการดูแลสุขภาพของฉันมาถึงแล้ว!"

ในขณะที่ห้อง 608 กำลังเต็มไปด้วยความรื่นเริง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง

[ขอแสดงความยินดี ผู้รอดชีวิตทุกคนในเซฟเฮาส์นี้ได้ปลดล็อกแผงข้อมูลส่วนตัวแล้ว ขณะนี้ร้านค้าเซฟเฮาส์ได้รับการปลดล็อก ผู้รอดชีวิตสามารถใช้แต้มเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของที่จำเป็นในร้านค้าได้]

[เนื่องจากเซฟเฮาส์นี้เป็นหนึ่งในห้าแห่งแรกที่ปลดล็อกร้านค้าได้สำเร็จในระนาบนี้ จึงขอมอบรางวัลไข่เซอร์ไพรส์แบบสุ่ม 4 ฟอง]

[ระบบรักษาความปลอดภัยของเซฟเฮาส์ได้รับการปลดล็อกแล้ว และสามารถอัปเกรดได้โดยใช้แต้ม]

[ผู้รอดชีวิตทุกคนในเซฟเฮาส์นี้ได้รับสิทธิ์ในการจัดตั้งทีมตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หัวหน้าทีมและสมาชิกทีมสามารถจัดสรรรางวัลที่ได้รับตามสัดส่วนที่กำหนดไว้ได้]