ตอนที่ 509 : อาวุธของฐาน 1

ตอนที่ 509 : อาวุธของฐาน 1

อาคารต่างๆ ในฐานย่อยสร้างเสร็จมาหลายเดือนแล้ว

แม้ว่าในตอนแรกตามแผนที่วางไว้ อาคารส่วนใหญ่จะถูกใช้เป็นโกดัง

แต่แน่นอนว่าในแผนก็ต้องมีอาคารสำหรับการผลิตอยู่ด้วย

ในฐานหลักตงฮุยอดีตผู้จัดการโรงงานที่คุ้นเคยกับงานการผลิตทั้งหมดเป็นอย่างดี ก็ทำงานของตัวเองได้อย่างไร้ที่ติ จนฉินจิ้นต้องชื่นชมอยู่ตลอด

พอฐานย่อยสร้างเสร็จ เขาจึงได้รับมอบหมายให้ดูแลโรงงานผลิตของทางฝั่งนี้ด้วย

ฐานย่อยย่อมมีพื้นที่กว้างขวางกว่าและสามารถผลิตสิ่งของต่างๆ ได้มากกว่า

เครื่องจักรกล เครื่องกลึง รวมถึงอุปกรณ์ที่มีความละเอียดสูงอื่นๆ ที่หามาได้ก่อนหน้านี้ หลายชิ้นก็ถูกนำมาเก็บไว้ที่นี่

ตอนนี้บุคลากรหลักของฐานส่วนใหญ่ก็ดำรงตำแหน่งบริหารในฝ่ายต่างๆ ส่วนบุคลากรระดับ 3 ในฐานย่อย นอกจากผู้เชี่ยวชาญบางส่วนแล้ว ส่วนใหญ่ก็ทำได้แค่งานขันน็อตกับเชื่อมแผ่นเหล็กอยู่ที่นี่

แต่อย่าได้ดูถูกงานสายการผลิตพวกนี้เชียว เพราะนี่คืองานที่บุคลากรระดับ 1 และ 2 ข้างนอกต่างอิจฉาตาร้อนอยากได้เป็นอย่างมาก

เพราะเมื่อเทียบกับการต้องขุดอุโมงค์ หรือใช้แรงงานสร้างแนวป้องกันแล้ว งานในร่มพวกนี้ไม่เพียงแต่ไม่ต้องใช้แรงกายมากแต่ยังได้นั่งตากพัดลม ตากแอร์อีก

ตอนนี้ฉินจิ้นก็มาที่โรงงานแห่งหนึ่งในนี้ โดยมีตงฮุย หัวหน้าฝ่ายผลิตเดินตามหลัง เพื่อคอยรายงานเรื่องต่างๆ

“สารเคมีและวัตถุดิบสำหรับทำกระสุนของฐานเรายังพอไหม? แล้วจะผลิตได้อีกนานแค่ไหน?”

ฉินจิ้นเดินนำหน้าไปขณะเอามือไขว้หลังแล้วถามตงฮุยที่อยู่ข้างๆ

อีกฝ่ายก็รู้ข้อมูลพวกนี้ดีอยู่แล้ว จึงตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ตอนนี้วัตถุดิบพวกนี้ยังมีเหลือเฟือครับ คาดว่าน่าจะผลิตต่อไปได้อีก 3-4 เดือนสบายๆ พวกเราสามารถผลิตระเบิดและกระสุนอานุภาพสูงได้อีกเพียบเลยครับ!”

สามสี่เดือน

งั้นก็น่าจะผ่านพ้นภัยแล้งครั้งนี้ไปได้

อย่างน้อยการผลิตและพัฒนาของฐานก็จะไม่ต้องหยุดชะงักลงเพราะภัยแล้ง

และเมื่อภัยแล้งจบลง พวกเขาก็จะสามารถออกไปหาวัตถุดิบจากข้างนอกกลับมาผลิตต่อได้อีกครั้ง

ทรัพยากรดีๆ ส่วนใหญ่ในเมืองกว่างหยวนล้วนถูกพวกเขากวาดมาจนเกือบหมดแล้ว ดังนั้นหลังจากนี้พวกเขาก็ต้องหันไปมองที่เมืองที่อยู่ห่างออกไป

และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้ฉินจิ้นยอมช่วยผู้รอดชีวิตรอบนอกมากขึ้น

เพราะหลังภัยพิบัติผ่านพ้นไป มันก็จะเป็นช่วงเวลาแห่งการพัฒนาครั้งใหญ่ของฐาน!

“ตอนทำระเบิดก็ระวังหน่อย ขั้นตอนอันตรายบางอย่างให้หุ่นยนต์ทำจะดีกว่า ฉันไม่อยากได้ยินข่าวอุบัติเหตุในฐาน!”

“อีกอย่าง แยกขั้นตอนย่อยๆ ออกมาให้มากกว่านี้ ต่อไปก็โยนงานพวกนี้ให้คนในเขตที่พักอาศัยขนาดเล็กทำแทน ส่วนฐานหลักของเราจะเน้นแปรรูปและประกอบส่วนที่สำคัญ”

ฉินจิ้นเดินไปสั่งงานตงฮุยไปและปล่อยให้อีกฝ่ายไปจัดการต่อเอง

เขาต้องการถือโอกาสในช่วงภัยแล้งนี้ปลดปล่อยศักยภาพการผลิตของฐานลวี่หยวนออกมา เขาต้องการเปลี่ยนทรัพยากรมหาศาลที่ถูกกักตุนไว้ให้กลายเป็นอาวุธพร้อมใช้งาน

เพราะยังไงซะมันก็ดีกว่าการเอามากองไว้เฉยๆ ให้รกที่

ตงฮุยย่อมไม่มีความเห็นคัดค้านอะไร เขาจดคำสั่งของผู้นำลงสมุดพกทีละข้อ

ไม่นาน พวกเขาก็เดินดูโรงงานผลิตในฐานย่อยจนทั่ว

จากนั้นพวกเขาก็เดินไปโรงงานผลิตระเบิดโดยเฉพาะ

โรงงานนี้ตั้งอยู่ที่มุมสุดขอบของฐานย่อย มันถูกเสริมความแข็งแกร่งด้วยคอนกรีตเสริมเหล็กพิเศษ แม้จะมองจากภายนอกมันก็แทบจะมองไม่ออกเลยว่ามันเป็นสถานที่สำหรับผลิตวัตถุอันตราย

จะมีก็แค่บุคลากรหลักและคนในฐานย่อยที่เข้าออกบ่อยๆ เท่านั้นถึงจะรู้ว่า ข้างในนี้มีการผลิตของที่อันตรายถึงชีวิตอยู่ตลอดเวลา!

หลังจากผ่านการตรวจสอบที่หน้าประตูแล้ว ทั้งสองก็เดินเข้าไปในสถานที่ที่คนนอกแทบไม่เคยสังเกตเห็นแห่งนี้

ไม่นาน พวกเขาก็เข้ามาถึงห้องหนึ่งที่ชั้นล่าง

“ท่านประธานครับ ตรงนี้เป็นจุดประกอบลูกธนูระเบิด ตอนนี้พวกเราผลิตลูกธนูระเบิดได้ประมาณ 73,000 กว่าดอกแล้ว ส่วนกำลังการผลิตก็อยู่ที่ประมาณวันละ 1,500 ดอกและเราก็กำลังหาทางเร่งการผลิตให้มากกว่านี้อยู่ครับ”

ฉินจิ้นพยักหน้าและไม่พูดอะไร เขาเดินลึกเข้าไปข้างในต่อ

เขาไม่ได้มาที่นี่ครั้งแรก แต่ครั้งก่อนการผลิตยังไม่ได้รวดเร็วถึงขนาดนี้และสต็อกลูกธนูระเบิดก็ยังไม่ได้เยอะ

ลูกธนูระเบิดนั้นถูกเปิดตัวครั้งแรกในเหตุการณ์ทำลายแก๊งเถียนหง

จากตอนนั้นถึงตอนนี้มันก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว การที่พวกเขาสามารถกักตุนไว้ได้เยอะขนาดนี้ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

เมื่อเดินต่อไปในโรงงานผลิตวัตถุอันตราย เผลอแป๊บเดียวพวกเขาก็มาถึงส่วนลึกของโรงงาน

พวกเขามาหยุดอยู่ที่ประตูหนาบานหนึ่ง ตงฮุยรูดบัตรเปิดประตูแล้วแนะนำต่อทันที

“ตรงนี้เป็นโซนประกอบระเบิด TNT ครับ ถึงจะอันตรายหน่อย แต่สารตัวนี้ก็ค่อนข้างเสถียรครับ แต่ถึงอย่างนั้นกระบวนการผลิตก็ยังคงมีความเสี่ยงอยู่ดี ดังนั้นเราจึงใช้วิธีแยกการประกอบ เพื่อพยายามลดความผิดพลาดให้เหลือน้อยที่สุด จนถึงตอนนี้ผลลัพธ์ก็ถือว่าน่าพอใจเลยทีเดียวครับ”

สมกับเป็นตงฮุย ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคและการบริหารโรงงานขนาดใหญ่ในอดีต อีกฝ่ายถึงขั้นสามารถแยกขั้นตอนการผสมสารเคมีออกเป็นส่วนๆ เพื่อให้เกิดความปลอดภัยมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

หรืออย่างน้อยจนถึงตอนนี้ฉินจิ้นก็ยังไม่เคยได้ยินข่าวอุบัติเหตุในฐานเลย

“ดีมาก ระวังตัวต่อไป ของพวกนี้ก็เหมือนกับดาบสองคม ถ้าใช้ได้ดีมันก็จะเป็นอาวุธไม้ตายของเรา แต่ถ้าใช้ไม่ดีเรานั่นแหละที่จะได้ขึ้นสวรรค์กันก่อน”

เขาตบไหล่ตงฮุยอย่างชื่นชม

“ฮ่าๆ แน่นอนครับ ผมเองก็ยังไม่อยากตาย”

ตงฮุยพูดติดตลกอย่างหาได้ยาก ด็อกเตอร์จากสาขาเคมีที่ควบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายผลิตคนนี้ ปกติแล้วเวลาทำงานจะเคร่งขรึมมากและไม่เคยยิ้มให้ลูกน้องเลย

มีก็แค่ต่อหน้าผู้นำ ครอบครัวและผู้จัดการคนอื่นๆ เท่านั้น เขาถึงจะยอมถอดหน้ากากเคร่งขรึมออกแล้วพูดคุยด้วยตัวตนที่แท้จริง

ซึ่งก็ช่วยไม่ได้ เขาต้องดูแลคนงานในฝ่ายผลิตจำนวนมาก ถ้ามัวแต่ตีซี้เล่นหัวกับทุกคน พอสนิทกันมันก็จะเกิดความหย่อนยานและหากวันไหนที่พวกเขาเผลอเรอจนเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา มันก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที

ผู้จัดการคนอื่นๆ ก็มักจะใช้วิธีนี้เว้นระยะห่างกับลูกน้องเช่นกัน เพื่อไม่ให้พวกเขาสนิทสนมกันจนเกินไป

“ตอนนี้เราผลิตระเบิด TNT ได้หลายขนาดเลยครับ ฝ่ายวิจัยเองก็ได้ให้คำแนะนำในการออกแบบมาเยอะเลยทีเดียว หลังจากสร้างตัวทดลองขึ้นมา ตอนนี้พวกเราก็ทำระเบิด TNT ตั้งแต่รุ่นเล็กสุดที่มีขนาด 50 กรัม, 100 กรัม,300 กรัม, 500 กรัม, 1 กิโลกรัม, 10 กิโลกรัม, 100 กิโลกรัม.... ไปจนถึงขนาดที่หนักที่สุดคือ 10 ตัน! ได้แล้วครับ”

พูดถึงตรงนี้ แม้แต่คนสุขุมอย่างตงฮุย ก็ยังหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

“รุ่นขนาด 10 ตันนี่เรียกได้ว่าเป็นระเบิดขนาดยักษ์ได้เลยครับ! ถ้าทิ้งจากอากาศลงไปแม้แต่ลูกเดียว สิ่งมีชีวิตในรัศมีสองกิโลเมตรยังไงก็ตายเรียบ! หรือต่อให้เกินระยะนี้ออกไปถ้าไม่ตายคาที่ อวัยวะภายในก็ต้องบอบช้ำหนัก จนอยู่ได้ไม่นานแน่ มันเป็นอาวุธมหาประลัยอย่างไม่ต้องสงสัยเลยครับ!”

นักเคมีทุกคนมักจะชอบลองคำนวณอานุภาพของสารเคมีที่ตัวเองสร้างขึ้น ซึ่งตงฮุยเองก็ทำเช่นกัน

ดังนั้นทุกครั้งที่เขานึกถึงอาวุธที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง ได้ตกลงใส่หัวของศัตรูหรือซอมบี้ เขาก็จะรู้สึกทั้งหวาดกลัวและตื่นเต้นทุกครั้ง

การทำลายล้าง

มักทำให้คนรู้สึกหนาวสะท้านอยู่เสมอ