ตอนที่ 88 : การเตรียมพร้อมขั้นสุดท้าย

ตอนที่ 88 : การเตรียมพร้อมขั้นสุดท้าย

"ไม่! เราต้องหาวิธีแก้ไขปัญหาและเพิ่มอัตราการผลิตกระสุนที่ใช้ได้จริงต่อไป!"

เมื่อเผชิญหน้ากับอัตราการผลิตที่ออกมาแล้วใช้ไม่ได้ในตอนนี้ ฉินจิ้นก็ไม่สามารถยอมรับมันได้เลย

ดังนั้นเขาจึงพูดกดดันตงฮุยและคนอื่นๆ ทันที

"ไม่ต้องห่วงครับประธานฉิน พวกเราจะหาปัญหาให้เจอโดยเร็วที่สุดครับ ผมจะอุทิศชีวิตของผมเพื่อแก้ไขมันเองครับ! ถ้าผมทำไม่ได้ ผมยอมขอออกจากฐานไปเองครับ!"

ตงฮุยให้คำมั่นออกมา

"ไม่ต้องพูดแบบนั้นก็ได้ นายแค่ต้องทำให้เต็มที่ก็พอ ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้ตลอดเวลาและฉันก็จะพยายามสนับสนุนนายให้ได้มากที่สุด"

ฉินจิ้นตบไหล่ตงฮุยและหวังปินเพื่อให้กำลังใจพวกเขา

"ประธานฉิน วางใจได้เลยครับ!"

ตงฮุยและหวังปินพูดพร้อมกัน

อันที่จริง แม้จะไม่มีคำสั่งจากฉินจิ้นแต่ตงฮุยก็จะทำอย่างเต็มที่อยู่แล้ว

มันก็เป็นเพราะแผนการตามหาครอบครัวที่ทำให้เขาได้พบกับแม่ของเขาอีกครั้ง

แม้ว่าพ่อของเขาจะจากไปแล้ว แต่การที่สามารถพาแม่กลับมาได้ มันก็ทำให้เขารู้สึกว่าฉินจิ้นก็คือผู้มีพระคุณของเขา

อีกฝ่ายไม่ได้ลืมคำสัญญาที่ได้ให้ไว้เมื่อพวกเขาพบกันครั้งแรกที่โรงงานเคมี

อีกฝ่ายช่วยเขาตามหาครอบครัวจริงๆ

ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยอมพลีชีพเพื่อฐานและผู้นำของเขาได้อย่างไม่ลังเล

นี่คือคำมั่นสัญญาของลูกผู้ชาย

ไม่จำเป็นต้องมีสัญญาที่เป็นลายลักษณ์อักษร

ขอแค่ความตั้งใจและมั่นคงก็เพียงพอแล้ว

หวังปินเองก็ลงทะเบียนร้องขอการช่วยเหลือครอบครัวด้วยเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่พบครอบครัวของตัวเอง แต่อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวนี้ของฐานลวี่หยวนก็ทำให้เขารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่แห่งนี้มากยิ่งขึ้น

ฐานลวี่หยวนพร้อมที่จะโหดเหี้ยมกับคนภายนอก แต่ก็มีมนุษยธรรมกับคนข้างใน

และทุกคนก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่!

ฉินจิ้นยังคงพูดคุยกับพวกเขาเป็นเวลานาน

จนกระทั่งเวลาเกือบจะเที่ยง

เขาจึงบอกให้อีกฝ่ายยังคงพยายามแก้ไขปัญหากันต่อไปแล้วเขาจึงเดินกลับไปที่ออฟฟิศของเขา

เขามานั่งอยู่บนเก้าอี้

ประสานมือค้ำคางและครุ่นคิด

ตามความเร็วในการผลิตกระสุนในปัจจุบันที่ 1,000 ถึง 2,0000 นัดต่อวันนั้นถือว่าค่อนข้างช้ามาก

และนี่ยังเป็นเพียงการผลิตสำหรับกระสุนสองขนาดที่พบมากที่สุดในปืนพกและปืนกลมือเท่านั้น

ปืนพกและปืนกลมือนั้นมีกระสุนหลากหลายขนาด แต่ส่วนใหญ่ปืนที่เขายึดมาจากสถานีตำรวจจะเป็นรุ่นเดียวกันดังนั้นมันจึงสามารถใช้กระสุนร่วมกันได้

ส่วนกระสุนบางขนาดที่พบได้น้อยกว่า ซึ่งนั่นรวมถึงกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิงและกระสุนปืนลูกซอง เขายังไม่วางแผนที่จะผลิตพวกมันในตอนนี้

แต่เขาจะรอจนกว่าเขาจะมีกระสุนปืนพกและปืนกลมือเพียงพอก่อนที่จะพิจารณาผลิตอย่างอื่น

ตอนนี้เขาจึงยังคงเน้นไปที่การปรับปรุงอัตราการผลิตที่ใช้ได้จริงก่อน

ไม่อย่างนั้น ด้วยอัตราการสิ้นเปลืองวัตถุดิบแบบนี้มันจะทำให้วัตถุดิบในคลังของเขาหมดลงเสียก่อน

แม้ว่าเขาจะหาเพิ่มจากข้างนอกได้ แต่มันก็ไม่ใช่ทางออกระยะยาว

เขาทำได้เพียงหวังว่าตงฮุยและคนอื่นๆ จะพยายามทำงานอย่างหนักและแก้ไขปัญหาได้

หรือเขาอาจจะต้องคิดว่ามันจะพอมีวิธีใดบ้างที่เขาจะหาผู้มีความสามารถด้านการผลิตด้วยเครื่องจักรกลับมาจากภายนอกแทน

นี่ก็เป็นความผิดพลาดของเขาเช่นกัน เขาประเมินความยากของการผลิตกระสุนต่ำเกินไป ไม่อย่างนั้น เขาคงจะรับสมัครคนที่มีความสามารถที่เกี่ยวข้องตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

แต่สำหรับตอนนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกมากนัก

หลังจากจัดการกับเรื่องการผลิตกระสุนแล้ว เขาก็ยังคงคิดว่าเขาจะต้องทำอะไรต่อไป

หลังจากแผนการตามหาครอบครัวในวันนี้สิ้นสุดลง เฮลิคอปเตอร์ทั้งหมดจะต้องถูกนำไปเก็บอย่างดี อย่างน้อยก็เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบจากภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึง

และฐานของเขาก็จำเป็นต้องเตรียมพร้อมสำหรับการรับมือมันด้วย

...

หลังอาหารกลางวัน

ในห้องประชุมในอาคารสำนักงาน

ในตอนนี้มีคนมากมายอยู่ข้างใน

ยกเว้นสมาชิกทีมต่อสู้บางคนที่ยังคงออกไปช่วยเหลือครอบครัวและค้นหาเสบียงอยู่ข้างนอก

พ่อฉิน แม่ฉิน ลุงใหญ่ หวังหยาง จ้าวหลิงและบุคคลสำคัญคนอื่นๆ ของฐานส่วนใหญ่ก็มันกันจนครบแล้ว

ทุกคนค่อนข้างผ่อนคลาย พวกเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เพื่อรอฟังว่าผู้นำของพวกเขาที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานจะพูดอะไร

"ทุกคนน่าจะรู้ดีแล้วว่าการช่วยเหลือจะจบลงในวันนี้และไม่ว่ามันจะสำเร็จหรือไม่ แต่เราจะไม่มีการออกไปช่วยเหลืออีกในระยะเวลาอันใกล้นี้"

มองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนรับรู้แล้ว

ฉินจิ้นก็พูดต่อ

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เราจะต้องเก็บโลหะและแผงโซลาร์เซลล์ทั้งหมดในฐานที่อยู่กล้างแจ้งหรือคลุมพวกมันด้วยผ้าใบพลาสติกกันน้ำในคลังเก็บของของเราให้หมด"

"และเรายังต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับบ่อน้ำ ฉันไม่ต้องการให้มีอะไรเข้ามาปนเปื้อนในบ่อน้ำของเราซึ่งนั่นจะส่งผลกระทบต่อระบบปะปาในฐาน!”

"นอกจากนี้ ฉันยังต้องการให้สร้างหลังคาแบบง่ายๆ ในฐานของเรา โดยใช้ผ้าใบกันน้ำและวัสดุที่ทนต่อการกัดกร่อน เพื่อให้ยานพาหนะของเราสามารถจอดเก็บไว้ข้างในได้หากว่ามันไม่เพียงพอ ก็ให้ขับออกไปแล้วจอดไว้ในอาคารของโรงงานใกล้เคียงได้”

"ฉันรู้ว่าทุกคนคงจะอยากถามว่าทำไมพวกเราถึงต้องทำแบบนี้ แต่เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟังในภายหลัง ตอนนี้สิ่งที่จำเป็นที่สุดคือการทำตามคำสั่งของฉันไปก่อน!"

"แต่ถ้ามีคำถามอะไร ก็สามารถยกขึ้นมาถามตอนนี้ได้เลย เราจะได้พูดคุยกันให้เสร็จตั้งแต่ตอนนี้"

ทุกคนมองหน้ากัน

พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำสั่งที่แปลกประหลาดแบบนี้

พ่อฉินเป็นคนแรกที่พูด

"อาจิ้น ถ้าทำตามที่ลูกบอกมันก็ไม่มีปัญหา แต่การคลุมแผงโซลาร์เซลล์มันจะส่งผลกระทบต่อการผลิตไฟฟ้าของเราไหม?"

นี่เป็นคำถามที่ชัดเจนมาก พ่อฉินเพิ่งจะมารับผิดชอบด้านนี้เมื่อเร็วๆ นี้ เขาจึงยกคำถามนี้ขึ้นมา

"ผมรู้ว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการผลิตไฟฟ้า แต่มันจำเป็นต้องทำครับ ถ้าไฟฟ้าของเราไม่เพียงพอในระหว่างนี้ เราก็จะหันไปใช้เชื้อเพลิงเพื่อผลิตไฟฟ้าแทนชั่วคราว! ไม่นานมานี้พวกเรากักตุนเชื้อเพลิงได้หลายพันตันและเรายังมีเครื่องผลิตไฟฟ้าหลายรุ่น ซึ่งจะสามารถรับภาระนี้ได้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ ครับ"

ได้ยินลูกชายพูดดังนั้น พ่อฉินก็ไม่พูดอะไรอีก

คนอื่นๆ ก็ไม่ได้ยกคำถามเพิ่มเติมและออกจากห้องประชุมไปเพื่อไปทำงาน

ส่วนจ้าวหลิง ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอเดินอยู่ท้ายสุดของฝูงชนที่กำลังออกไป

และก่อนจะจากไป เธอก็แอบขยิบตาให้ฉินจิ้นหนึ่งครั้ง

ฉินจิ้นที่เห็นก็กลอกตาใส่เธอกลับ

....

ในตอนบ่าย

ภายในฐาน

ผู้จัดการทุกคนก็ได้เริ่มเตรียมการตามคำสั่งของฉินจิ้นแล้ว

ผ้าใบพลาสติกกันน้ำที่ซื้อไว้ล่วงหน้าในคลังเก็บของก็ถูกนำออกมาใช้

ภายใต้คำสั่งของผู้จัดการ พวกเขาก็เริ่มคลุมอาคารบางส่วนในฐาน

ยกเว้นพื้นที่เปิดโล่งบางส่วน อาคารส่วนใหญ่ในฐานจำเป็นต้องถูกคลุมด้วยผ้าใบ ดังนั้นงานนี้จึงไม่ใช่งานเล็กๆ เลย

นับตั้งแต่กำแพงฐานถูกสร้างสูงถึง 12.5 เมตรเมื่อไม่นานมานี้ คนงานก็ได้ถูกโยกไปทำงานอื่นอยู่พักหนึ่งแล้วต่อมาฐานก็จัดให้คนที่ว่างมาช่วยก่อสร้างเพิ่มความสูงต่อไป

จนในเวลานี้ ความสูงของมันก็แตะถึง 15 เมตรแล้ว!

หลังจากถึงความสูงนี้ พวกเขาก็หยุดเพิ่มความสูงชั่วคราวและเริ่มคลุมผ้าใบเพื่อป้องกันไม่ให้กำแพงที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่ได้รับผลกระทบในภายหลัง

ฐานลวี่หยวนมีพื้นที่ 30,000 ตารางเมตรและเกือบ 20,000 ตารางเมตรจำเป็นต้องถูกคลุมด้วยผ้าใบ ซึ่งจะต้องใช้เวลามาก

และระบบการระบายน้ำในฐานก็จำเป็นต้องเตรียมพร้อมอย่างละเอียด  ไม่อย่างนั้น น้ำที่สะสมอยู่จะไม่สามารถระบายออกไปได้ซึ่งนั่นก็จะเป็นปัญหาใหญ่เช่นกัน

การเตรียมการทั้งหมดคาดว่าจะต้องใช้เวลาหนึ่งหรือสองวันจึงจะเสร็จสิ้น

แนวคิดที่หลี่ซู่เสนอมาก็เริ่มถูกนำออกไปทำจริงแล้ว ตอนนี้พวกเขาได้ส่งคนออกไปข้างนอกและขุดหลุ่มล่วงหน้าไว้สำหรับลงเสาแล้ว

แต่ฉินจิ้นก็คิดว่าเขาควรรอจนกว่าฝนกรดจะผ่านไปแล้วค่อยจัดการมันให้เสร็จในภายหลัง

ดังนั้นด้วยการขุดหลุมล่วงหน้าไว้ในตอนนี้ หากมีความจำเป็นในอนาคตเขาก็เพียงแค่ลงเสาเหล็กลงไปและพันลวดเหล็กไว้รอบๆ มันก็จะสามารถใช้งานได้ทันที

....

ในตอนเย็น

เฮลิคอปเตอร์ลำสุดท้ายที่ออกไปค้นหาญาติในที่สุดก็กลับมา

และมันยังเป็นการประกาศการสิ้นสุดของแผนการนี้โดยสมบูรณ์ด้วย

ครั้งนี้ มีคนได้รับการช่วยเหลือมาทั้งหมด 9 คน

มีทั้งชาย หญิง คนแก่และเด็ก

จำนวนคนในฐานกำลังเข้าใกล้หลักร้อยอีกครั้ง!

ฉินจิ้นยังได้ไปพบปะกับคนเหล่านี้เป็นพิเศษและบอกพวกเขาเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่างของที่นี่และราคาที่ญาติและเพื่อนของพวกเขาต้องจ่ายเพื่อช่วยชีวิตพวกเขาไว้

หลังจากหักอาหารไป คนเหล่านี้จะไม่หิวตายแต่ก็จะไม่กินอิ่มเหมือนเมื่อก่อน

ตราบใดที่พวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปและรับใช้ฐานได้ดีและทำคุณประโยชน์ได้มากพอ

พวกเขาก็จะมีโอกาสที่จะได้รับการดูแลที่ดีขึ้นอีกครั้งในอนาคต

นี่เป็นวิธีที่ค่อนข้างยุติธรรมมากแล้ว

บางคนอาจจะคิดว่าเขาไม่มีความรู้สึกและไม่มีการยกเว้นให้ใครเลยแม้แต่กับญาติของตัวเอง

แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริง การให้ความช่วยเหลือนั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้รับด้วย

คนส่วนใหญ่ในฐานเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับฉินจิ้นมาก่อน การที่เขามอบโอกาสที่จะรอดชีวิตให้หรือแม้กระทั่งจัดหาที่พักที่ปลอดภัยให้ รวมถึงอาหารและน้ำดื่ม

ก็ถือว่าเป็นการกระทำที่เมตตามากพอแล้ว

แน่นอนว่าบางคนอาจจะคิดว่าเขาใจดี

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกเขานั้นเป็นเพียงเบี้ยที่สามารถเสียสละได้ทุกเมื่อ

ในวันสิ้นโลกที่ไม่มีมนุษย์ที่มีพลังพิเศษ แต่กลับมีอันตรายนับไม่ถ้วน

มีแค่เพียงการรวมตัวกันเท่านั้นจึงจะสามารถทำให้พวกเขาใช้ชีวิตที่ดีขึ้นได้