ตอนที่ 86 : หัวใจเต้นแรง

ตอนที่ 86 : หัวใจเต้นแรง

ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังสัมผัสกัน

ความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของจ้าวหลิง

มันไม่เหมือนกับการรุกของจ้าวหลิงก่อนหน้านี้เพราะครั้งนี้ฉินจิ้นเป็นฝ่ายนำแทน

ความรู้สึกอันยอดเยี่ยมที่อธิบายไม่ได้เกิดขึ้นพร้อมกันในหัวใจของทั้งสอง

ฉินจิ้นก็ปล่อยตัวลิ้มรสความนุ่มนวลและความอบอุ่นระหว่างริมฝีปากของเธอกับเขา

ลิ้นของพวกเขาพัวพันกันไปมา ต่างคนต่างจมดิ่งอยู่ในความรู้สึกที่อ่อนโยนและไม่สามารถปลดปล่อยได้

พวกเขาทั้งคู่เมามายไปกับมัน

เวลาผ่านไปนาน

ไม่รู้ว่าเป็นหนึ่งนาที

หรือสิบนาที

แต่พวกเขาทั้งคู่ต่างก็ลืมเลือนกาลเวลาไปแล้ว

จนในที่สุด จ้าวหลิงก็เป็นฝ่ายที่หายใจไม่ออกก่อนและเป็นฝ่ายที่ถอยจากการต่อสู้ด้วยลิ้นนี้ก่อน

เธอหอบหายใจเบาๆ กอดเขาแน่นและซบหน้าลงบนไหล่ของเขา ลิ้มรสความเร่าร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่

ฉินจิ้นรู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ปล่อยมือ เขายังคงโอบกอดคนตรงหน้าไว้ในอ้อมแขน

พวกเขายังคงเพลิดเพลินกับช่วงเวลานี้

หลังจากนั้นไม่นาน จ้าวหลิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นก่อน

"คุณฉินคะ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันคะ?"

เธอถามและเผยให้เห็นความประหม่าเล็กน้อย ซึ่งแสดงออกถึงความคาดหวังในใจของเธอ

เขายังคงเพลิดเพลินกับความสงบนี้ แต่ฉินจิ้นก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไรหลังจากได้ยินคำถามนี้

จะพูดว่าเขาไม่ชอบ?

นั่นจะต้องเป็นการโกหกอย่างแน่นอน

เขาเพิ่งจูบเธอเสร็จ

แต่จะพูดว่าเขารักเธอแล้วงั้นเหรอ?

นั่นดูเหมือนจะปลอมไปหน่อย

แม้ว่าเขาจะรู้จักจ้าวหลิงมาพักหนึ่งแล้ว แต่เขาก็คิดว่าเธอเป็นเพียงเพื่อนร่วมงานและลูกน้องของเขาเท่านั้น เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องความรักและความรู้สึกแบบนี้เลย

การจะพูดว่าตกหลุมรักเธอทันทีนั้นมันจะต้องเป็นการโกหกอย่างแน่นอน หรืออย่างมากก็แค่เป็นการกระตุ้นของฮอร์โมนในร่างกายเท่านั้น

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด

"เอ่อ เรื่องนี้ค่อนข้างกะทันหัน"

"ในชีวิตของฉัน (รวมถึงชาติที่แล้ว) นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาสารภาพรักกับฉันแบบนี้และฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงเหมือนกัน"

เขามองดวงตาที่สวยงามของเธอและดูเหมือนจะเห็นร่องรอยของความผิดหวังปรากฏขึ้นในดวงตาคู่นั้น

แต่เขาก็ยังคงพูดส่วนที่เหลือต่อ

"แต่"

"ฉันก็สัมผัสได้ถึงความรักที่ร้อนแรงที่เธอแสดงออกมาเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจน"

"มันรู้สึกดีมาก"

"ฉันเองก็ไม่อยากโกหกเธอ"

"และฉันก็ยอมรับว่าหัวใจของฉันก็หวั่นไหวเหมือนกัน"

ความผิดหวังในดวงตาที่สวยงามของเธอหายไป มุมหางตาของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อยและความหวานก็เอ่อล้นออกมาอีกครั้ง

ทั้งสองกอดกันแน่นอีกครั้ง

ฉินจิ้นลูบผมของเธอเบาๆ ด้วยมือขวา สูดกลิ่นหอมจางๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอและเขาก็เข้าใจว่าทำไมจ้าวหลิงถึงชอบดมกลิ่นบนตัวเขา

ดูเหมือนเธอจะติดมันงอมแงมจริงๆ

"ดังนั้นขอเวลาฉันหน่อยนะ"

หลังจากพูดแล้ว เขาก็สัมผัสได้ถึงคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาที่สั่นเล็กน้อย แล้วกอดเขาแน่นขึ้นราวกับว่าเธอแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะละลายตัวเองรวมเข้ากับร่างกายของเขา

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว

แต่จ้าวหลิงก็เป็นฝ่ายผลักเขาออกมาก่อน เธอจ้องมองฉินจิ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ร่างกายของเธอทั้งตัวเปล่งประกายความงดงามที่น่าหลงใหล

เธอพูดอย่างนึกสนุกว่า "โอเคค่ะ ฉันจะไม่บังคับคุณให้ตัดสินใจอะไร เพราะตอนนี้ฉันพอใจและพอใจมากๆ แล้วที่ได้ทำแบบนี้เป็นครั้งคราว ตราบใดที่ประธานฉินไม่รังเกียจฉัน"

"ฉันเองก็เป็นคนมีเหตุผลมากพอและรู้ว่าฉันไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่น"

"ดังนั้นคุณจะยังคงเป็นประธานฉินและฉันก็ยังคงเป็นลูกน้องของคุณเช่นเดิมค่ะ"

"และ"

"ฮิฮิ"

"ประธานฉินชอบก้นของฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ?"

เมื่อมองฉินจิ้นที่ดูเขินอายเล็กน้อยขณะดึงมือขวาออก เธอก็หัวเราะเบาๆ

ฉินจิ้นถูกจับได้แล้ว แม้ว่าเขาจะหน้าหนาแค่ไหน แต่เขาก็ยังรู้สึกเขินเล็กน้อยอยู่ดี

เพราะขณะที่กอดกัน มือขวาของเขาก็ได้เลื่อนไปที่ก้นที่งอนงามของเธออย่างเป็นธรรมชาติและหลังจากสัมผัสความนุ่มนวลนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเค้นคลึงมันเล็กน้อย

สวรรค์และโลกยังเป็นพยาน

เขาก็คือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง

และนี่คือเรื่องธรรมชาติ

ไม่มีใครสามารถต้านทานเรื่องพวกนี้ได้

เขาดึงฝ่ามือกลับอย่างเสียใจเล็กน้อย

ชั่วขณะหนึ่ง เขาก็ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

ในขณะนี้ เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีกที่เหมาะสมดี

เมื่อเห็นความเขินอายของเขา จ้าวหลิงก็ไม่ลืมที่จะแกล้งเขาต่อไป

"แต่ถ้าท่านประธานฉินอยากจะจับมันต่อ"

"ก็ได้นะคะ"

พูดแล้ว เธอก็เผยสีหน้าขวยเขินออกมาและคำพูดที่เธอเปล่งออกมา เมื่อประกอบกับรอยยิ้มที่น่ารักนั้น มันก็ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากทำอะไรแปลกๆ

ฉินจิ้นพูดไม่ออก

เขาถูกแกล้งเข้าแล้วจริงๆ

ขณะที่เขากำลังเตรียมที่จะลงมือและทำให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าผลที่ตามมาของการแกล้งเขาจะร้ายแรงขนาดไหน

แต่ก่อนที่เขาจะได้ลงมือจริงๆ

จ้าวหลิงก็ได้ยิ้มเล็กน้อยแล้วพุ่งไปที่ประตู เธอถือผ้าเช็ดตัวจากเมื่อครู่นี้ไว้ในมือและพูดกับเขาผู้ที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นว่า

"ประธานฉินคะ ฉันแค่ล้อเล่นค่ะ ฉันกลับไปทำงานก่อนนะคะ ฉันจะซักผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าของคุณให้สะอาดแล้วจะส่งกลับมาให้นะคะ จากนี้ไป ก็ทิ้งเสื้อผ้าที่สกปรกแล้วให้ฉันจัดการได้เลยนะคะ ถือซะว่าเป็นรางวัลที่คุณให้ฉันได้เติมเต็มความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของฉันนะคะ"

"ลาก่อนนะคะ~"

หลังจากพูดแล้ว จ้าวหลิงก็ยิ้มและเดินออกจากโรงยิมไป

ทิ้งฉินจิ้นยืนอยู่กับที่และทำอะไรไม่ถูก

กลิ่นหอมที่จ้าวหลิงทิ้งไว้เมื่อเธอเดินผ่านไปยังคงอบอวลอยู่รอบๆ จมูกของเขา

น่าเสียดายที่เธอวิ่งหนีไปแล้ว

เขาถูกแกล้งจริงๆ

แต่ก็ดูเหมือนจะสนุกดี

ไม่ใช่ว่าเขาไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้จริงๆ เพราะด้วยพละกำลังของเขา ไม่ต้องพูดถึงการวิ่งหนีออกไปเลย แม้จะอยู่ห่างกันสิบเมตร เขาก็สามารถวิ่งไปจับเธอกลับมาได้ในพริบตา

แต่เขายอมปล่อยให้เธอจากไปเอง

ทั้งสองคนจำเป็นต้องสงบสติอารมณ์ของกันและกัน

ไม่อย่างนั้น ฉากเมื่อครู่นี้คงจะต้องแตกต่างออกไปอย่างแน่นอน

เขาไม่ปฏิเสธความชอบและการสารภาพของจ้าวหลิง

ส่วนสูงและรูปร่างหน้าตาของเธอก็ไม่เลวเลย แถมเธอในเวลาปกติจะมีออร่าของผู้หญิงแกร่งด้วยซ้ำและเธอยังมีรูปร่างที่น่าทึ่งซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้านั้นอีก ซึ่งเขาก็เพิ่งได้สัมผัสมันด้วยตัวเองเมื่อครู่นี้ด้วย

การที่มีสมบัติที่ถูกซ่อนอยู่เช่นนี้มาหลงใหลเขา มันก็ไม่น่าจะเป็นการขาดทุนใช่ไหม?

นี่ก็เป็นวันสิ้นโลกแล้ว อนาคตของทุกคนไม่แน่นอน เขาเองก็ควรทำสิ่งที่เขาต้องการทำ เพื่อไม่ให้เหลือความเสียใจใดๆ

ขอแค่มันไม่ทำร้ายคนที่เขาใส่ใจก็พอแล้ว

นั่นคือหลักการของเขา

เขาโหดเหี้ยมต่อศัตรู แต่กับคนที่เขาใส่ใจ ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังต้องดูแลอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

ในขณะนี้ จ้าวหลิงสามารถถือได้ว่าเป็นคนที่เขาใส่ใจด้วยครึ่งหนึ่งแล้ว

แต่อีกครึ่งหนึ่งนั้น เขายังคงต้องสังเกตุและตัดสินใจอีกครั้งในอนาคต

เขาไม่ปฎิเสธการรุกของจ้าวหลิง

และเขาเองก็เพิ่งจะได้ลิ้มรสสาวงามคนนี้

เพียงแต่ความเร็วที่เกิดขึ้นนั้นมันเร็วเกินไป

การแยกกันอยู่ก็คงเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับทั้งสองฝ่ายที่จะคิดทบทวนเรื่องต่างๆ ให้ดีเช่นกัน

ฉินจิ้นถอนหายใจยาว

ความรู้สึกที่ยังคงค้างอยู่ในมือขวาของเขาดูเหมือนจะยังคงอยู่

ถ้าจะถามว่าแล้วในชาติที่แล้วเขามีคนอื่นที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาไหม?

ความจริงแล้วมันก็มีอยู่...เพียงแต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะได้พบกับเธออีกในชาตินี้หรือไม่

แล้วถ้าเขาเจอเธอล่ะ?

เขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้นอกจากการปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามชะตากรรมแบบที่มันควรจะเป็น?

ในชาติที่แล้ว พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่สามารถฝากฝังชีวิตซึ่งกันและกันได้ อีกฝ่ายถึงกับเคยช่วยชีวิตของเขาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้มีโอกาสพูดถึงการขยับความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งไปกว่านั้น เขาก็ได้ย้อนเวลากลับมาแล้ว

มันจึงเป็นอีกความเสียใจของเขาที่ติดมาจากชาติที่แล้วด้วย

แปะ แปะ — —

ฉินจิ้นยืดหลังและข้อต่อของเขาจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ

เมื่อครู่นี้เขาควบคุมแรงของเขาได้ดีทีเดียวและโชคดีที่เขาไม่ได้ทำร้ายจ้าวหลิง

ในอนาคต เขาจะต้องเพิ่มการฝึกฝนและการควบคุมแรงของเขาด้วย หากพวกเขาทั้งสองคนสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปได้ในอนาคต

และทำเรื่องแบบเมื่อครู่อีกครั้ง

เขาจะต้องห้ามทำร้ายเธอโดยไม่ได้ตั้งใจโดยเด็ดขาด

นี่ก็เป็นอีกปัญหาของการมีพลังมากเกินไป

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงอุปสรรคสำหรับเขากับคนธรรมดาเท่านั้น

ดังนั้นเมื่อครู่นี้ เขาเองก็มีความกังวลนี้อยู่และเขาก็เบรกมันได้ทันเวลาและหลังจากนี้เขาก็จะสังเกตว่าคนๆ นี้โอเคหรือไม่และเธอจะปรับตัวเข้ากับความแข็งแกร่งของเขาได้อย่างสมบูรณ์ก่อนที่จะไปสู่ขั้นต่อไปไหม

ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องยุติลงชั่วคราวตรงนี้และเขาก็ยังมีงานอื่นๆ ที่ต้องทำด้วย

ภารกิจการออกช่วยเหลือก็ดำเนินมาเป็นเวลา 3 วันแล้วและวันนี้ก็เป็นวันสุดท้าย ผู้รอดชีวิตในฐานที่ลงทะเบียนขอการช่วยเหลือก็ได้ใช้สิทธิของตัวเองกันไปเป็นส่วนใหญ่แล้ว ส่วนหนึ่งก็มีความสุข แต่ส่วนหนึ่งก็เศร้า

หลังจากได้ผลลัพธ์ ผู้ที่ยังมีชีวิตก็จะดำเนินชีวิตต่อไปและผู้ที่เสียชีวิตไปแล้วก็จะสามารถอยู่ได้แค่ในความทรงจำเท่านั้น

ฉินจิ้นออกจากโรงยิมของเขา

เมื่อคืนหลี่ซู่ได้พูดว่าอีกฝ่ายมีไอเดียบางอย่างเกี่ยวกับการป้องกันฐานที่จะเสนอให้เขาดูในวันนี้ ดังนั้นเขาจึงจะไปดูมัน

มันเป็นโอกาสที่ดีที่จะดูว่าเจ้าของกลุ่มเอาชีวิตรอดจะนำความประหลาดใจอะไรมาให้เขาได้อีกบ้าง