ตอนที่ 84 : ปริศนาถูกแก้ไขแล้ว!

ตอนที่ 84 : ปริศนาถูกแก้ไขแล้ว!

ผ่านช่องประตูนั้น ฉินจิ้นมองเห็นคนข้างในได้อย่างชัดเจน!

แม้จะมีแสงสลัวๆ แต่เขาก็ยังสามารถมองเห็นรูปร่างที่เพรียวบางของคนๆ นั้นที่หันหลังให้เขาได้

เป็นเธอจริงๆ หรือ?

ในขณะนี้ คนๆ นั้นกำลังหันหลังให้กับเขาและส่งเสียงวุ่นวายอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง

เขาไม่เสียเวลาอีกต่อไป เขาผลักประตูโรงยิมเปิดออกทันทีและเอื้อมมือไปกดสวิตช์ไฟข้างๆ

แกร๊ก—

โรงยิมก็สว่างจ้าด้วยแสงไฟทันที ทำลายความมืดมิดและส่องสว่างทุกสิ่งในนั้น

คนข้างในก็รีบหันมามองที่ประตูอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่ากำลังตกใจมากเพราะดูเหมือนไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาในเวลานี้และเห็นเธอแบบนี้

ฉินจิ้นจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าเขา สายตาของเขาเย็นชาเล็กน้อย ร่างกายของเขากระตุกพร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม เขาก็ถามเธอว่า

"ผู้จัดการจ้าวหลิง คุณคงจะต้องอธิบายให้ผมฟังหน่อยไหมว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่!?"

"แล้วก็เอาของที่ซ่อนอยู่ข้างหลังออกมา!"

ใช่แล้ว

หลังจากฉินจิ้นเดินออกไป คนที่ปรากฏตัวในโรงยิมก็ไม่ใช่ใครคนอื่นนอกจากจ้าวหลิง หนึ่งในผู้จัดการของฐานลวี่หยวน!

จ้าวหลิงตกตะลึง

เธอไม่คิดว่าหลังจากฉินจิ้นจากไปแล้วเขาจะกลับมาที่นี่อีก!

จะทำยังไงดี!?

เธอกระวนกระวาย

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของผู้นำ แต่เธอกลับไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดีในชั่วขณะนั้น

เธอเองก็เขินอายเกินกว่าที่จะเอาผ้าเช็ดเหงื่อที่ซ่อนอยู่ข้างหลังออกมา

มันน่าอายเกินไป!

ความคิดของเธอแล่นไปมาและไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเห็นอะไรไปแล้วบ้าง ใบหน้าของเธอแดงก่ำและทำได้เพียงเบี่ยงเบนประเด็นอย่างทำอะไรไม่ได้

"ท่านประธานฉินคะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พอดีฉันมีธุระจะมาหาคุณที่นี่ค่ะ ฉันก็เลยเข้ามาดูเผื่อว่าคุณจะกำลังออกกำลังกายอยู่ แต่ตอนที่ฉันกำลังจะออกไปท่านประธานก็เข้ามาพอดีทำฉันตกใจหมดเลยนะค่ะ"

ฉินจิ้นฟังข้อแก้ตัวของเธอและมองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ หน้าผากของเธอที่เปียกเหงื่อเล็กน้อยและยังมีมือของเธอที่พยายามปิดบังสิ่งที่อยู่ด้านหลังและไม่ยอมเอาออกมาอีก

เขาก็เย้ยหยันออกมา

เขาไม่มีทางถูกหลอกด้วยข้อแก้ตัวแบบนี้หรอก!

เขาตัดสินใจที่จะเปิดโปงจ้าวหลิงทันทีและทำลายสิ่งที่เธอพยายามโกหก ทำให้เธอเปิดเผยความลับทั้งหมดและกำจัดระเบิดเวลาที่อาจเป็นอันตรายต่อฐานนี้ออกไป!

บางทีหากจำเป็น เขาก็อาจจะต้องใช้วิธีบางอย่างด้วย?

เขาไม่รู้ว่าเธอมีผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นหรือไม่

เขาไม่แสดงอีกต่อไปและเตรียมที่จะชี้ให้เห็นถึงจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของจ้าวหลิงในสถานการณ์นี้ทันที

นั่นคือข้อมูลลับของฐานที่ซ่อนอยู่ข้างหลังเธอ!

ตราบใดที่เขาเอาออกมาได้ ข้อแก้ตัวทั้งหมดของเธอก็จะพังทลายลง!

ช่างเป็นสายลับที่เก่งอะไรแบบนี้!

คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะซ่อนตัวได้ดีขนาดนี้!

เขาพูดอย่างเย็นชาใส่ผู้จัดการฐานคนนี้ทันที

"ผู้จัดการจ้าว ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นก็เอาของที่อยู่ข้างหลังคุณออกมาสิ"

จ้าวหลิงตกใจ

เธอจะเอาของแบบนั้นออกมาได้อย่างไร!?

มันน่าอายสุดๆ ไปเลยนะ!

ใบหน้าของเธอดูไม่ดีทันทีและเหงื่อบนหน้าผากก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้น แม้ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นขนาดนี้ก็ยังหยุดเหงื่อของเธอไม่ได้ เธอพยายามต่อต้านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยการพูดว่า

"ประธานฉินคะ ฉันไม่เอาออกมาไม่ได้เหรอคะ? มันไม่ใช่ของสำคัญจริงๆ นะคะ"

มือที่อยู่ข้างหลังของเธอกำแน่นขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉินจิ้นก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของเขา

นี่น่าจะเป็นกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่จริงๆ ด้วย!

ฉัน ฉินเชอร์ล็อคจิ้น จับเธอได้แล้ว! *(ผู้แต่งพยายามเล่นมุข เชอร์ล็อคโฮล์มส์)

เขายิ้มเย้ยหยันอย่างผู้ชนะ มองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า

"ผู้จัดการจ้าว ผมขอแนะนำว่าอย่าดิ้นรนอย่างเปล่าประโยชน์เลยจะดีกว่า เอามันออกมาเถอะ ในเมื่อคุณทำเรื่องแบบนี้ คุณก็น่าจะรู้ว่าผลที่จะตามมาเป็นอย่างไร คุณกล้าทำ แต่ไม่กล้ายอมรับงั้นเหรอ?"

ผลที่ตามมา?

จ้าวหลิงมึนงงเล็กน้อย

การทำเรื่องน่าอายแบบนี้จะมีผลที่ตามมาด้วยอย่างงั้นเหรอ?

ถ้าถูกจับได้ เธอจะไม่ถูกหัวเราะจนตายหรอกเหรอ!?

เธอเป็นหนึ่งในผู้จัดการฐานที่สง่างาม แต่เธอกลับเป็นคนทำเรื่องแบบนี้แล้วเธอจะเผชิญหน้ากับคนอื่นได้อย่างไรหลังจากที่พวกเขารู้เรื่องนี้!?

เธอยังคงต่อต้านอีก

"ประธานฉินคะ คุณต้องการให้ฉันเอามันออกมาจริงๆ เหรอคะ?"

ฉินจิ้นยังคงกดดัน

"ใช่!"

"คุณแน่ใจนะคะว่าคุณต้องการ?"

"แน่ใจ!"

จ้าวหลิงไม่มีทางเลือกอีก ดูเหมือนว่าวันนี้เธอคงจะหนีไม่พ้นแล้ว ยังไงเธอก็ต้องตาย เพราะอย่างไรก็ตามนี่ก็คือวันสิ้นโลกแล้ว ถ้ามันถึงที่สุดแล้วจริงๆ เธอคงจะออกไปข้างนอกหากระสวยอวกาศสักลำแล้วบินหนีไปหลบอยู่บนดวงจันทร์เอา

"โอเคค่ะ"

เมื่อเห็นจ้าวหลิงยอมแพ้ในที่สุด ฉินจิ้นก็เผยรอยยิ้มที่โหดร้ายของผู้ชนะอีกครั้ง

เมื่อมีหลักฐานในมือแล้ว เธอจะยังพูดอะไรได้อีก

จ้าวหลิงยอมแพ้ในที่สุด

เธอเลิกต่อต้าน ดวงตาของเธอไม่กล้าสบตาฉินจิ้นอีกต่อไป เธอมองลงไปที่พื้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำเหมือนลูกแอปเปิ้ล ร่างกายของเธอบิดไปมาและยื่นมือออกมาจากข้างหลังอย่างไม่เต็มใจแล้วยื่นให้กับฉินจิ้น

ดวงตาของฉินจิ้นเปล่งประกายคมกริบ สายตาของเขามองไปที่มือของเธอทันที จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเพื่อป้องกันการต่อต้านที่ไม่คาดคิดที่อาจเกิดขึ้น หลังจากนั้นเขาก็มองหลักฐานความผิดของจ้าวหลิงที่กำลังถูกนำมาไว้ตรงหน้าของเขา

ผ้าเช็ดตัว!

เอ่อ

ผ้าเช็ดตัว!?

อะไรกันเนี่ย!?

ทำไมถึงเป็นผ้าเช็ดตัว!?

ฉินจิ้นตกตะลึง

ข้อมูลลับที่ฉันต้องการจะดูอยู่ไหน? อย่างน้อยเป็นอาวุธก็ยังดี?

แล้วนี่มันผ้าเช็ดตัว...นี่มันบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

เดี๋ยวก่อนนะ!

หรือนี่คือสิ่งที่จ้าวหลิงใช้ปกปิดมันหรือเปล่า!?

ต้องมีของอื่นซ่อนอยู่ใต้ผ้าเช็ดตัวแน่ๆ!

"วางผ้าเช็ดตัวลง! เอาของจริงข้างในออกมา! เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก!"

อะไรนะ?

จ้าวหลิงก็สับสนเช่นกัน

เธอถือแค่ผ้าเช็ดตัวที่เปียกชุ่มเหงื่อของเขาจริงๆ!

ประธานฉินเข้าใจผิดอะไรไปหรือเปล่า?

เธอไม่รู้จะตอบฉินจิ้นอย่างไรดีในวินาทีนั้น ในเมื่อถูกจับได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรที่เธอจะทำได้อีกแล้ว

เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับความจริงที่ว่าเธอเป็นสาววาย

เธอวางผ้าเช็ดตัวในมือขวาลงบนลู่วิ่งข้างๆ อย่างเบามือ ยกมือเปล่าที่ขาวสะอาดทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงให้ฉินจิ้นเห็น

ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับเขา ร่างกายเธอบิดไปมาและพูดด้วยเสียงที่เบาราวกับเสียงยุงว่า

"ประธานฉินคะ ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะที่มาแอบเอาผ้าเช็ดตัวของคุณไป ฉันไม่กล้าทำอีกแล้วค่ะ"

อะไรนะ?

ฉินจิ้นมองมือเปล่าของเธอและไม่มีอะไรเลยนอกจากผ้าเช็ดตัว เขาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

"ไม่จริง!? ทำไมถึงมีแค่ผ้าเช็ดตัว!? แล้วก่อนหน้านี้ที่เธอพยายามปิดบังล่ะ? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?"

เขาอดไม่ได้ที่จะถามต่อ ตอนนี้ถึงตาเขาแล้วที่จะไม่เข้าใจบ้าง จ้าวหลิงมาทำอะไรในโรงยิมของเขาและเรื่องผ้าเช็ดตัวของเขาอีก?

แต่ก็เป็นเธอที่แอบซ่อนตัวอยู่จริงๆ หรือแค่เขาเข้าใจผิดไปเอง?

แล้วเธอมาทำอะไรในโรงยิมของเขา?

จ้าวหลิงเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองผู้นำของเธอ ก่อนจะรีบก้มหน้าลงเหมือนขโมยที่ถูกจับได้ ดวงตาของเธอมองลงไปที่พื้น มือของเธอบีบชายเสื้อและด้วยใบหน้าที่แดงก่ำเธอก็พูดว่า

"ฉันแค่มาเอาเสื้อผ้าหรือผ้าเช็ดตัวของท่านประธานเท่านั้นค่ะ"

เธอเองก็เดาไว้แล้วว่าเรื่องที่เธอมักจะแอบเอาเสื้อผ้าของฉินจิ้นไปก่อนหน้านี้ก็คงปิดบังไม่ได้แล้ว ดังนั้นเธอจึงยอมรับทันที

ช่างมันเถอะจะตายก็ตายวันนี้แหละ ฉันไม่อยากเจอหน้าใครอีกแล้ว!

เอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัว??

บ้าจริง?

เดี๋ยวนะ??

ฉินจิ้นนึกขึ้นได้ทันทีถึงเรื่องเสื้อผ้าของเขาที่มักจะหายไปบ่อยๆ เมื่อเร็วๆ นี้ เขามองสาวสวยตรงหน้าและอดไม่ได้ที่จะถามต่อว่า

"เสื้อผ้าของฉันที่หายไปเมื่อเร็วๆ นี้ ถูกเธอเอาไปหมดเลยงั้นเหรอ?"

จ้าวหลิงแอบเหลือบมองผู้นำของตัวเอง ใบหน้าของเธอยิ่งแดงก่ำยิ่งขึ้น สิ่งที่เธอเคยทำไปก่อนหน้านี้ถูกเปิดเผยหมดแล้ว ในเมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็ทำได้เพียงสารภาพ

เธอพยักหน้าเบาๆ บ่งบอกถึงการยอมรับของเธอ

ฉินจิ้นตะโกนในใจว่า

ให้ตายสิ!

โจรที่ขโมยเสื้อผ้ากลับกลายเป็นจ้าวหลิงตรงหน้าเขา!

ปริศนาถูกแก้ไขแล้ว!