ตอนที่ 83 : คนเลว?

ตอนที่ 83 : คนเลว?

ในตอนเช้า

ภายในยิมส่วนตัวบนอาคารสำนักงาน

ร่างกำยำเปลือยอกที่สวมเพียงกางเกงกีฬา กำลังโหนบาร์ด้วยมือเดียว

ไม่ต้องสงสัยเลยเพราะคนๆ นี้ก็คือฉินจิ้นผู้นำของฐานลวี่หยวน

ในตอนนี้มีแอ่งน้ำเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นบนพื้น

นั่นเป็นเหงื่อของเขาจากเม็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามไหล่และแผ่นหลัง ผ่านมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กและไหลลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก

"991...992...993...994...."

เสียงพึมพำหลุดออกจากริมฝีปากของเขา

"...1000"

หลังจากนับถึงหนึ่งพัน ราวกับว่าเขาบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาก็คลายมือขวาที่แดงก่ำและกระโดดลงสู่พื้น

"ฮู่ววว—"

เสียงหายใจหนักๆ ดังออกมา ร่างกายของเขาทั้งตัวแดงก่ำ ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะกลืนกินใครก็ได้ทุกเมื่อ

นับตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึง สภาพร่างกายของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลังจากสร้างยิมแห่งนี้เมื่อไม่นานมานี้ เขาก็มาที่นี่บ่อยๆ และบางครั้งก็ถึงกับออกกำลังกายหลายครั้งต่อวัน

ในตอนนี้ เขาไม่สามารถบอกได้ว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาไปถึงระดับใดแล้ว

เพราะอุปกรณ์ออกกำลังกายส่วนใหญ่ไม่สามารถตอบสนองความต้องการในการฝึกความแข็งแกร่งของเขาได้อีกต่อไป แม้จะตั้งค่าไว้สูงสุดแล้ว แต่เขาก็ยังสามารถเล่นพวกมันได้อย่างง่ายดาย

ดังนั้น โปรแกรมการออกกำลังกายของเขาจึงต้องถูกชดเชยด้วยการเพิ่มจำนวนครั้งแทนการเพิ่มน้ำหนัก

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเขาได้ห่างไกลจากร่างกายของมนุษย์ธรรมดาทั่วไปไปมากแล้ว

เขามีความรู้สึกเป็นอิสระอย่างเต็มที่

และไม่รู้ว่าจะอธิบายได้อย่างไรดี

มันราวกับว่าตัวเขาในอดีตต้องคอยสวมเสื้อผ้าที่ทำมาจากเหล็กและตะกั่วที่จะคอยถ่วงร่างกายของเขาไว้

แต่ตอนนี้เขาก็ได้ถอดมันออกมาในที่สุด

เขาสามารถกระโดดได้สูงเท่ากับตึก 2 ชั้นแล้ว

และเมื่อจดจ่อสมาธิ เขายังสามารถมองเห็นวิถีกระสุนได้อย่างคร่าวๆ!

การสังเกตการณ์และการรับรู้ของเขาเฉียบคมกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า

หากมีใครจ้องมองเขาจากระยะร้อยเมตร แม้จะไม่มีการสบตา แต่เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงสายตานั้นอย่างคลุมเครือ

ทั้งตัวของเขาดูเหมือนได้สลัดเสื้อผ้าที่คอยถ่วงเขาออกไป

เขาสัมผัสกับธรรมชาติได้ดีขึ้น

เขาเข้าใจว่านี่อาจจะเป็นการวิวัฒนาการแบบรอบด้าน

ในชาติที่แล้วเขาวิวัฒนาการด้านขาเพียงอย่างเดียว แต่ในตอนนี้หลังจากปรับตัวเข้ากับร่างกายใหม่นี้ได้ เขาก็เริ่มชินกับระดับความแข็งแกร่งของเขาที่มากขึ้น

ตัวเขาในปัจจุบันสามารถเอาชนะตัวเขาเองในชาติที่สิบคนพร้อมกันได้!

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเทียบกับคนที่กลับชาติมาเกินในนิยายได้

แต่เขาก็อาจถือได้ว่าเป็นผู้รู้อนาคตคนหนึ่งได้?

แต่ถึงยังไง การทำตัวให้เรียบง่ายเข้าไว้ก็ดีกว่า

เพราะเขาไม่มีสูตรโกง ดังนั้นเขาจึงต้องพยายามรักษาความปลอดภัยของตัวเองให้ดี

.....

หลังจากออกกำลังกายเสร็จ ฉินจิ้นก็สัมผัสความรู้สึกตื่นเต้นในร่างกายอย่างละเอียด

เขารู้สึกสบายมาก

มันเป็นเพราะโดพามีนที่กำลังหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง

ช่วงหลังๆ มานี้ เขาต้องเริ่มระมัดระวังการเคลื่อนไหวของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างแรงกระแทกมากเกินไป เพราะน้ำหนักตัวของเขาได้เกิน 120 กิโลกรัมไปแล้ว!

ถูกต้อง 120 กิโลกรัม!

ร่างกายในปัจจุบันของเขาที่สูงประมาณ 1.8 เมตร กลับมีน้ำหนักเท่ากับผู้ชายโตเต็มวัยสองคน แต่เขาก็ไม่ได้ดูอ้วนหรือบวมเลยแม้แต่น้อย

ตอนสวมเสื้อผ้า เขายังดูผอมเกินไปด้วยซ้ำ

ดังนั้นจึงสามารถลองจินตนาการดูได้เลยว่า

พลังและแรงระเบิดที่น่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเขานั้นมากขนาดไหน!

และเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อความหนาแน่นของกระดูกและความหนาแน่นของกล้ามเนื้อได้ไปถึงระดับที่น่าตกใจแล้วเท่านั้น

แม้ว่าเขาจะยังห่างไกลจากความสามารถในการงอเหล็กด้วยมือเปล่าได้ แต่เขาก็ต้องใส่ใจกับการเคลื่อนไหวในเวลาปกติของเขา เพื่อจะได้ไม่เผลอไปทำร้ายใครเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ

เพราะต้องไม่ลืมว่าเขานั้นมีนิสัยชอบตบไหล่ของคนอื่นบ่อยๆ...

หลังจากออกกำลังกายเสร็จแล้ว เขาก็หยิบผ้าขนหนูข้างๆ มาเช็ดเหงื่อออกจากร่างกาย

ช่วงนี้ เสื้อผ้าของเขามักจะหายไปหลังจากออกกำลังกายในยิมส่วนตัวของเขา ทำให้เขามีเสื้อผ้าที่พอดีตัวน้อยลงไปเรื่อยๆ เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครที่เอาไปซักแล้วไม่ได้นำกลับมาคืน เขาจึงคิดที่จะให้ผู้จัดการสักคนหนึ่งมาจัดการเรื่องนี้ให้เขาในภายหลัง

ตอนนี้ก็เดือนพฤศจิกายนแล้ว

ฝนกรดในความทรงจำของเขากำลังจะมาถึงในอีกประมาณสองวัน

วันนี้ก็น่าจะเป็นวันสุดท้ายของการออกช่วยเหลือด้วยเฮลิคอปเตอร์แล้ว

เกือบทุกคนที่ได้ลงทะเบียนและออกไปในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาก็พบญาติและเพื่อนฝูงจำนวนมาก ซึ่งถือว่ามันได้บรรลุผลตามความปรารถนาของพวกเขาแล้ว

หลังจากที่สองสามคนสุดท้ายออกไปและกลับมาในวันนี้ แผนการช่วยเหลือนี้ก็จะหยุดลงชั่วคราว

จากนั้นเขาก็จะต้องขนย้ายเฮลิคอปเตอร์ทั้งหมดไปยังคลังเพื่อเก็บรักษาพวกมัน เพื่อไม่ให้พวกมันเสียหายจากฝนกรด เพราะหากพวกมันเสียหายเพราะฝนกรดขึ้นมาจริงๆ เขาก็คงจะร้องไห้จนอยากตายจริงๆ

เมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้ว เขาก็สวมเสื้อผ้าลำลองตามปกติของเขา

ซึ่งเป็นเพียงเสื้อยืดออกกำลังกายตัวหนึ่งเท่านั้น

แม้ว่าอากาศจะหนาวเย็นมากแล้ว แต่เขาก็สวมเพียงเสื้อแจ็คเก็ตบางๆ ทับลงไป เพราะด้วยร่างกายที่แข็งแรงของเขา ความหนาวเย็นเพียงเล็กน้อยนี้ไม่สามารถทะลวงเข้ามาในร่างกายของเขาได้เลย

เขาปิดไฟในยิม ก่อนจะผลักประตูยิมของเขาออกและลมเย็นๆ ก็พัดมาจากทางเดิน ทำให้เขารู้สึกสดชื่น

เขาก้าวเท้าไปทางบันไดและเตรียมที่จะไปดูเรือนกระจกสำหรับเพาะปลูก

ในตอนเช้าตรู่ หลังจากออกกำลังกายเสร็จ มันก็คงจะดีที่จะไปเด็ดแตงโมและผลไม้สดๆ มาลิ้มรสสักหน่อย

หลังจากที่เขาก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว

ทันใดนั้น

ความรู้สึกแปลกๆ ก็ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกในใจของเขา

มันคือความรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังถูกจ้องมอง

มันไม่ใช่สัญญาณเตือนที่บ่งบอกถึงอันตราย ไม่มีแม้แต่ความอาฆาตพยาบาท

แต่มันมาจากใครกัน?

มีคนแอบจ้องมองเขาอยู่ภายในฐาน

หรืออาจจะเป็นกลุ่มที่ก่อปัญหาแล้วรอดมาได้ก่อนจะซ่อนตัวตั้งแต่นั้นมา?

น่าสนใจ

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาก็เย็นชาลง

ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะขอดูหน่อยละกันว่าคนโง่คนนั้นคือใครถึงได้กล้าทำแบบนี้!

เขายังคงเดินไปทางบันไดโดยไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาและเมื่อเขาเข้าใกล้บันได เขาก็ออกแรงที่ขาอย่างรวดเร็ว หลบเข้าไปในห้องหนึ่งที่เปิดประตูอยู่ข้างๆ

เขารักษาความเงียบและกลั้นหายใจไว้

เขาจดจ่อสมาธิไปที่ทางเดินข้างนอก เพื่อดูว่ามีใครกำลังสอดแนมเขาอยู่หรือไม่

สิบวินาทีผ่านไป

สามสิบวินาทีผ่านไป

หนึ่งนาทีผ่านไป

ขณะที่เขากำลังเริ่มหมดความอดทนเล็กน้อยและเริ่มสงสัยว่าเขาคิดผิดไปหรือเปล่า

แต่จู่ๆ เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินข้างนอก!

แกร๊ก

มันคือเสียงประตูเปิด

ฉินจิ้นคาดว่าประตูโรงยิมของเขาน่าจะถูกเปิดแล้ว

แต่เขาก็ยังสงสัยเล็กน้อย

ถ้ามีคนอยากก่อปัญหาจริงๆ อีกฝ่ายก็ควรจะไปที่ออฟฟิศของเขาที่อยู่ข้างโรงยิมของเขาแทนไม่ใช่เหรอ?

เพราะในนั้นมีเอกสารลับต่างๆ ของฐานลวี่หยวนอยู่! (แม้ว่าจะไม่ใช่เอกสารลับสุดยอดก็ตาม)

แล้วอีกฝ่ายมาโรงยิมของเขาทำไม?

ด้วยความสงสัย เขาจึงรออีกครึ่งนาที โดยวางแผนที่จะจับ "คนร้าย" คนนั้นให้ได้คาหนังคาเขาหลังจากเขาลงมือ!

เขาต้องการจะจับให้ได้คาหนังคาเขา ก็เพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ปฏิเสธไม่ได้แม้จะอยากปฏิเสธก็ตาม!

ครึ่งนาทีผ่านไปในพริบตา

หลังจากได้ยินเสียงประตูเปิด เสียงฝีเท้านั้นก็ดูเหมือนจะเข้าไปในโรงยิมและหลังจากนั้นมันก็ยากที่จะได้ยินอย่างชัดเจนแล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนั้น เขาก็จะเข้าไปดูแทน!

ฉินจิ้นวางแผนที่จะจับอีกฝ่ายให้ได้และดูว่าอีกฝ่ายนั้นกำลังต้องการทำอะไรกันแน่!

เขาเดินออกจากห้องที่เขาซ่อนตัวอยู่พร้อมกับเดินให้เบาที่สุดและรีบเดินเข้าไปใกล้กับยิมของเขา

เขาต้องการจะดูให้ชัดเจนว่าใครกันแน่ที่กำลังซ่อนตัวอยู่และกล้าดียังไงถึงกล้าวางแผนร้ายใต้จมูกของเขา!

ในพริบตา

เขาก็มาถึงประตูโรงยิมแล้ว

แน่นอนว่าประตูบานนั้นกำลังถูกแง้มอยู่ ราวกับว่ามันถูกงัดเข้าไปแล้ว

เขาค่อยๆ เข้าใกล้ประตูที่แง้มอยู่

และมองเข้าไปข้างในผ่านช่องของประตู

เนื่องจากไฟข้างในไม่ได้เปิดอยู่ มันจึงมีเพียงแสงสลัวๆ เท่านั้น

แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำหรับเขาในการมองเห็นคนที่อยู่ข้างใน!

อะไรกัน!?

คนๆ นั้นคือ!?