ตอนที่ 79 : กระดาษโน้ต

ตอนที่ 79 : กระดาษโน้ต

ภายในฐานลวี่หยวน

หลายคนมองดูเฮลิคอปเตอร์ไต่ระดับและบินลับหายไปจากสายตา

พวกมันแบกความหวังของคนหลายคนไว้

เมื่อเห็นพวกมันจากไป ฉินจิ้นก็ไม่ได้ยืนรออยู่ที่เดิมอีกต่อไป

ตอนนี้ปฏิบัติการก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว

ดังนั้น สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือการรอผลลัพธ์เท่านั้น

...

เมืองเซินเจิ้น

บนถนนสายหนึ่งใกล้กับเขตชานเมือง

เวลาประมาณ 7 โมงกว่าๆ แสงแดดก็เพิ่งจะเริ่มส่องสว่างลงบนผืนดิน

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน หญ้าและวัชพืชอื่นๆ ที่อ่อนนุ่มก็ได้งอกขึ้นจากทั่วทุกพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นตามรอยร้าวในอาคารหรือรอยแตกบนถนน

บางทีอาจเป็นเพราะพวกมันได้รับสารอาหารจากสายฝนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา

วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส

มันจึงไม่มีซอมบี้ให้เห็นบนท้องถนนเลยแม้แต่ตัวเดียว

พวกมันน่าจะไปแอบซ่อนตัวอยู่ตามอาคารต่างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงแสงแดดจากดวงอาทิตย์

ทันใดนั้น

เสียงการตัดอากาศก็ดังสะท้อนไปทั่วท้องฟ้า

และเสียงนั้นก็ดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

มันคือเสียงของเฮลิคอปเตอร์!

มันเหมือนกับก้อนหินที่ถูกโยนลงน้ำ

ถนนที่เงียบสงัดพลันเดือดพล่านขึ้นมาทันที ซอมบี้ทุกตัวที่เคยหลบแดดอยู่ก็โผล่ออกมาจากอาคารต่างๆ แล้วมองไปยังทิศทางของเฮลิคอปเตอร์!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเฮลิคอปเตอร์ลำนี้เป็นหนึ่งในลำที่มาจากฐานลวี่หยวน!

นี่คือเฮลิคอปเตอร์ขนาดเล็กที่มีซุนเสี่ยวหู่เป็นนักบินและมีเกาเฉียงนั่งอยู่ด้านข้าง!

เฮลิคอปเตอร์ลำนี้มีขีดความสามารถในการบรรทุกน้ำหนักได้จริงกว่า 400 กิโลกรัมและมีระยะบิน 600 กิโลเมตร

จุดหมายแรกของพวกเขาอยู่ห่างจากฐานลวี่หยวนไม่ถึง 300 กิโลเมตรและเมื่อรวมกับเชื้อเพลิงสำรองอีก 100 กิโลกรัม พวกเขาจึงไม่มีแรงกดดันจากระยะทางที่ไกลนี้เลย

ซุนเสี่ยวหู่และเกาเฉียงน้ำหนักรวมกันประมาณ 150 กิโลกรัม อาวุธและอาหารบนเครื่องมีน้ำหนักประมาณ 20 กิโลกรัม เมื่อรวมกับเชื้อเพลิงสำรอง 100 กิโลกรัม พวกเขาจึงยังสามารถบรรทุกน้ำหนักได้อีกประมาณ 150 กิโลกรัม

หรือก็คือน้ำหนักของคนประมาณสองคน

เนื่องจากในระหว่างการบินพวกเขาก็จะต้องใช้น้ำมันไปเรื่อยๆ ซึ่งนั่นจะทำให้น้ำหนักสูงสุดที่พวกเขาจะบรรทุกได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

เกาเฉียงเป็นทั้งผู้ลงทะเบียนร้องขอการช่วยเหลือและยังเป็นสมาชิกทีมต่อสู้ ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองน้ำหนักเพื่อนำคนอื่นมาเพิ่ม

เขาเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกที่ลงทะเบียนนอกจากหวังหยาง ดังนั้นเขาจึงเป็นหนึ่งในคนแรกๆ ที่ได้ออกมา

น้องชายของเขาเปิดร้านซ่อมโทรศัพท์มือถืออยู่ที่นี่

มันเป็นสถานที่ที่ใกล้กับขอบเมืองเซินเจิ้น ค่าเช่ามันจึงไม่สูงนักดังนั้นน้องชายของเขาจึงอาศัยและทำงานเลี้ยงชีพอยู่ที่นี่

ตามการคาดการณ์ของเกาเฉียง ในคืนแห่งการกลายพันธุ์ น้องชายของเขาน่าจะยังอยู่ที่ร้านและกำลังเฝ้าร้านอยู่

ส่วนตอนนี้อีกฝ่ายจะเป็นอย่างไร เขาเองก็ไม่กล้าคิดเท่าไหร่

แต่ในเมื่อเขามาแล้ว เขาก็ควรลงไปหาอีกฝ่าย!

เขาจะต้องเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ไม่ว่ามันจะเป็นอย่างไรก็ตาม!

ด้วยความคิดนี้ เขาก็ตะโกนเสียงดังบอกซุนเสี่ยวหู่ ผู้ที่กำลังบังคับเฮลิคอปเตอร์อยู่ว่า

"เสี่ยวหู่ เรามาถึงแล้ว! ร้านของน้องชายฉันอยู่ข้างล่าง บินตรงไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร! แล้วหาที่โล่งๆ แถวนั้นแล้วปล่อยฉันลงจากเครื่องได้เลย จากนั้นก็ช่วยล่อซอมบี้ออกไปให้หน่อย! ฉันจะใช้เวลาสักพัก แต่ไม่เกินครึ่งชั่วโมงแน่นอน ถ้าฉันหาเขาไม่เจอ ฉันจะเรียกนายผ่านทางวิทยุสื่อสารแล้วขึ้นเครื่องที่จุดเดิม!"

ซุนเสี่ยวหู่ทำท่าโอเค

จากนั้นเขาก็ขยับคันบังคับและเฮลิคอปเตอร์ก็บินไปทางพื้นที่โล่งข้างหน้า

ซอมบี้นับไม่ถ้วนยื่นแขนออกมาพยายามจะคว้าเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่ด้านบน แต่ความเร็วของทั้งสองนั้นแตกต่างกันมากเกินไป พวกมันจึงถูกทิ้งไว้ข้างหลังในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

หลังจากเฮลิคอปเตอร์มาถึงพื้นที่โล่ง มันก็ลดความสูงลงอย่างรวดเร็ว เกาเฉียงที่เตรียมพร้อมมานานแล้ว เมื่อเห็นว่าความสูงอยู่ห่างจากพื้นเพียงประมาณ 1 เมตร เขาก็กระโดดลงไปทันที!

เขากลิ้งลงบนพื้นเพื่อลดแรงกระแทก แล้วรีบลุกขึ้นยืน ทำท่าโอเคให้ซุนเสี่ยวหู่บนเฮลิคอปเตอร์แล้วรีบวิ่งหนีออกจากตรงนั้นทันที

เพราะสถานการณ์ของเขาคงจะแย่หากมีซอมบี้ถูกดึงดูดด้วยเสียงเฮลิคอปเตอร์เข้ามาตอนนี้

เมื่อเห็นเกาเฉียงวิ่งไปแล้ว ซุนเสี่ยวหู่ก็ดึงเครื่องขึ้นและบินออกไปอย่างช้าๆ ในทิศทางตรงกันข้ามกับเกาเฉียง

เขาต้องการล่อซอมบี้ที่กำลังตามมาให้ออกห่างไปให้ได้มากที่สุด เพื่อสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยมากยิ่งขึ้นให้กับเกาเฉียง

ข้อเสียของเฮลิคอปเตอร์นั้นตราบใดที่ใช้มันอย่างฉลาด มันก็สามารถกลายเป็นข้อดีได้เช่นกัน

....

เกาเฉียงลงจากเครื่องบินและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว เมื่อฟังเสียงคำรามของเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่ข้างหลังเขาที่เบาลงเรื่อยๆ เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

จนถึงตอนนี้ ทุกอย่างก็ยังราบรื่น

ต่อไป ก็ขึ้นอยู่กับว่าเขาแล้วว่าจะหาน้องชายของเขาเจอได้อย่างไร

โดยไม่เสียเวลาอีก

หลังจากเฮลิคอปเตอร์ เกาเฉียงก็รีบวิ่งไปทางร้านของน้องชายของเขาในทันที

เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งก่อนหน้านี้และบางครั้งเขาก็มาช่วยน้องชายของเขาเฝ้าร้าน ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับที่นี่อยู่บ้าง เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเขาก็วิ่งไปได้ไกลถึงสองสามร้อยเมตร

ซอมบี้ที่อยู่ใกล้เคียงก็เพิ่งถูกเฮลิคอปเตอร์ล่อออกไป ดังนั้นถนนจึงค่อนข้างโล่งและปลอดภัยมาก

ข้างถนนทั้งสองฝั่งก็เต็มไปด้วย ร้านค้าเล็กๆ

ไม่นานเขาก็พบกับเป้าหมายของเขาอย่างรวดเร็วร้าน xxxx Repair

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาก็คือประตูเหล็กที่ยังคงปิดอยู่ โดยมีร่องรอยของกาลเวลาและรอยขีดข่วนที่ดูแล้วน่าจะเกิดจากซอมบี้ แต่นอกจากนั้นแล้วก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก

เกาเฉียงทั้งรู้สึกดีใจและกังวล

เขาดีใจที่ประตูของที่นี่ยังถูกปิดอยู่ มันเป็นไปได้สูงว่าน้องชายของเขาอาจเป็นคนปิดมัน ไม่อย่างนั้นมันก็อาจเป็นใครสักคนที่เข้ามาที่นี่ในคืนแห่งการกลายพันธุ์ที่เป็นคนปิดประตูและหลบอยู่ข้างใน

แต่นอกจากความดีใจแล้วมันก็ยังมีความกังวลอยู่ เพราะมันมีร่องรอยการขีดข่วนที่น่าสงสัยว่าน่าจะเกิดจากซอมบี้อยู่บนนั้นและอาจมีซอมบี้อยู่ข้างในด้วย

และเมื่อเขาเปิดประตูนี้ขึ้น เขาก็จะรู้ผลลัพธ์ของความเป็นความตายของน้องชายของเขาในทันที ดังนั้นในเวลาแบบนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องกังวลทั้งนั้น

เขาเดินไปที่ประตูเหล็ก ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วเอื้อมมือขวาออกไปเคาะแผ่นเหล็กเบาๆ ก่อนจะกระซิบเข้าไปข้างในว่า

"อาเฉิง! ฉันเอง! อาเฉิง! พี่มาช่วยนายแล้ว! เปิดประตูเร็ว!"

เขาเคาะต่อเนื่องเป็นเวลาห้าวินาทีและพูดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่มีเสียงจากข้างในตอบกลับมา

หัวใจของเกาเฉียงดิ่งลง

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา

เขาอดกลั้นความไม่สบายใจไว้

เขายังคงเคาะประตูเหล็กเบาๆ และเปลี่ยนวิธีพูดกับคนข้างในด้วยเพราะเขาเกรงว่าน้องชายของเขาอาจจะอยู่ข้างในจริงๆ แต่อีกฝ่ายไม่เชื่อว่าเขาจะมาจึงไม่กล้าตอบกลับ

ครึ่งนาทีผ่านไป

คำพูดมากมายก็ไร้ประโยชน์ ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครอยู่ข้างในจริงๆ

หัวใจของเขาเต้นแรง

เขาลูบกระเป๋าเสื้อ หยิบพวงกุญแจออกมาพวงหนึ่ง นี่คือกุญแจบ้านของเขา

แต่ด้วยความที่เขาเคยช่วยน้องชายเฝ้าร้านบ่อยๆ ดังนั้นเขาจึงมีกุญแจสำรองของประตูเหล็กนี้ด้วย!

เขาหงุดหงิดตัวเองที่เพิ่งนึกขึ้นได้ในตอนนี้ เขารีบค้นหากุญแจประตูเหล็กจากความทรงจำของเขา

หลังจากหาเจอ เขาก็เสียบมันเข้าไปในรูกุญแจตรงกลางแล้วค่อยๆ บิดและเสียงคลิกก็ดังขึ้น ซึ่งบ่งบอกว่าประตูได้ถูกปลดล็อคแล้ว

เขาระงับความตื่นเต้นแล้วนั่งยองๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงประตูเหล็กขึ้น

ในขณะเดียวกัน เขาก็ระวังอันตรายที่อาจมาจากภายในไปด้วย

แม้ว่าเขาจะตื่นเต้น แต่เขาก็ยังคงระมัดระวังตัวอย่างดีซึ่งนี่คือคุณสมบัติพื้นฐานของสมาชิกทีมต่อสู้

ประตูเหล็กถูกดึงขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างง่ายดายและเผยให้เห็นฉากภายใน

ห้องเล็กๆ ขนาดประมาณไม่ถึง 10 ตารางเมตร มันมีเคาน์เตอร์กระจกอยู่ด้านหน้า พร้อมเครื่องมือมากมายถูกวางอยู่บนนั้นและผนังทั้งสองข้างก็ปกคลุมด้วยโปสเตอร์โทรศัพท์มือถือรุ่นต่างๆ

มองแค่แวบเดียว เขาก็ไม่เห็นร่างของใครเลย

เกาเฉียงรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

แต่เขาก็ยังก้าวเข้าไปในร้าน

เขาเข้าไปยืนอยู่กลางร้าน เขาเคยมาที่นี่หลายครั้งก่อนหน้านี้ นี่คือที่ที่น้องชายของเขาอยู่บ่อยที่สุด

แต่น่าเสียดายที่น้องชายของเขาไม่อยู่ที่นี่

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้ว

ด้วยความผิดหวัง เขายังคงตรวจสอบสิ่งของต่างๆ ด้านใน สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของน้องชายของเขา เขากำลังคิดว่าจะนำพวกมันติดตัวไปด้วยดีหรือไม่

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เจอน้องชายของเขาอีก แต่การได้เห็นของที่ระลึกของอีกฝ่ายก็คงจะเป็นความทรงจำที่ดีใช่ไหม?

เขาเดินไปรอบๆ ร้านอย่างช้าๆ

และทันใดนั้นเอง

ดวงตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปที่เคาน์เตอร์กระจกเพียงตัวเดียวในร้าน!

เนื่องจากประตูเหล็กไม่ได้ถูกเปิดออกจนสุด แสงภายในจึงสลัวและเขาก็มองไม่เห็นมันจนกระทั่งเมื่อครู่นี้ ตอนนี้เมื่อเขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ มันกลับมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่มีตัวหนังสือถูกเขียนอยู่ด้วย!

ความคิดของเขาพลุ่งพล่าน เขารีบเปิดไฟฉายที่พกติดตัวมาแล้วหยิบกระดาษโน้ตนั้นขึ้นมาและตรวจสอบอย่างละเอียดทันที

เขาอ่านข้อความถูกเขียนไว้ว่า

ถึง พี่ชายและน้องสาว

ถ้าพวกคุณมาที่นี่ ผมเสียใจมากจริงๆ ผมได้ออกจากร้านมาสักพักแล้ว เพราะเมื่อเร็วๆ นี้พวกซอมบี้เข้ามาโจมตีตอนกลางคืนบ่อยขึ้น ผมกังวลว่าประตูเหล็กในร้านจะต้านทานพวกมันได้อีกไม่นาน ดังนั้นผมจึงตั้งใจจะอพยพไปพร้อมกับพี่หลงและคนอื่นๆ ในวันพรุ่งนี้

พี่หลงเป็นกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ผมเจอตอนออกไปข้างนอกในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ตอนแรกผมยังไม่ได้ตกลงเข้าร่วมกับพวกเขา แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าผมคงต้องเข้าร่วมกับพวกเขาแล้ว

ถ้าพวกคุณมาที่นี่ ได้โปรดอย่าห่วงผมเลย ผมอาจใช้ชีวิตได้ดีกับพี่หลงและคนอื่นๆ ผมยังได้ยินมาด้วยว่าพวกเขารู้จักสถานที่ที่ดีในกวางหยวนและพวกเขากำลังจะไปที่นั่น พี่ชายเองก็อยู่ในกวางหยวนด้วย บางทีผมอาจจะไปเจอพี่ชายที่นั่น

ถ้าพวกคุณมาที่นี่และเห็นโน้ตของผม พวกคุณสามารถเขียนสถานการณ์กับที่อยู่ทิ้งไว้ที่นี่ได้ ผมอาจจะกลับมาที่นี่ในอนาคตถ้าผมมีโอกาสและผมจะไปหาทันทีถ้าผมเห็นมัน!

ผมหวังว่าพวกเราสามพี่น้องจะรอดชีวิตไปได้จนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง!

ข้อความบนโน้ตไม่ได้มีมากนักและเกาเฉียงก็อ่านจบเกือบหมดแล้ว

และในบรรทัดสุดท้ายเขายังเขียนไว้ว่า

ไม่ต้องห่วง จากอาเฉิง

เกาเฉียงถือกระดาษโน้ตใบนั้นอย่างตื่นเต้นและน้ำตาไหลก็เอ่อล้นออกจากหางตาของเขา จนกระทั่งน้ำตาของเขาหนึ่งหยดได้ตกลงบนกระดาษโน้ตแผ่นนั้น

เขาสะดุ้งและรีบเช็ดมันทันที

เขาถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันไม่เสียหายอะไร

เขาเช็ดน้ำตาและถอนหายใจก่อนจะพูดว่า

"เฮ้อ อาเฉิง นายนี่มันโง่จริงๆ! ถ้านายรอฉันอีกสักสองสามวัน พี่ชายของนายก็อาจจะมารับนายแล้วก็ได้!"

เขาถอนหายใจอีกครั้ง

เขาสงบลงและหาปากกาและกระดาษในร้าน ก่อนจะรีบเขียนลงไป

เขาเขียนสถานการณ์ปัจจุบันของเขาแบบย่อๆ แล้วเขียนที่อยู่ของฐานลวี่หยวนลงไป เพื่อให้น้องชายและน้องสาวของเขาที่อาจมาที่นี่ในอนาคตได้เห็น

ฉินจิ้นได้ประกาศไว้แล้วว่าพวกเขาสามารถทิ้งที่อยู่ของฐานไว้ได้และฐานลวี่หยวนในปัจจุบันก็ไม่กลัวผู้รอดชีวิตที่จะมาเคาะประตูถึงหน้าบ้านของพวกเขา

ถ้ามีคนอื่นมาเห็นโน้ตแผ่นนี้และตามไปที่ฐานลวี่หยวน หากพวกเขาไม่ใช่ญาติหรือเพื่อนของคนภายในฐาน พวกเขาก็จะถูกเปิดเผยในทันที

มันก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเข้าร่วมฐานลวี่หยวนจากสิ่งนี้ เพราะพวกเขาจะต้องผ่านการตรวจสอบต่างๆ ก่อน

และยังมีแนวโน้มสูงที่จะถูกปฏิเสธด้วยซ้ำ

เกาเฉียงทิ้งโน้ตที่เขาเขียนไว้ในตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุดบนเคาน์เตอร์กระจกอีกครั้ง

เขามองโน้ตที่น้องชายเขียนไว้ ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาได้รับมาจากฐานออกมาก่อนจะถ่ายรูปโน้ตแผ่นนั้นไว้ แล้วก็วางมันกลับคืนที่เดิม

เขาเลือกที่จะไม่เอามันไป

เขาเลือกที่จะทิ้งมันไว้ที่นี่เพราะบางทีน้องสาวของเขาอาจจะมาเห็นมันในอนาคต

เขาเดินไปรอบๆ ร้านและหยิบเครื่องมือต่างๆ มา สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่น้องชายของเขาเคยใช้ซ่อมโทรศัพท์มือถือต่างๆ

เขาอยากเอามันกลับไปเป็นของที่ระลึก

เขาเดินออกจากร้านเล็กๆ และเหลือบมองดูภายในร้านอีกครั้งแล้วก็ค่อยๆ ปิดประตูเหล็กลง

แม้จะดูเหมือนว่าเขาได้ใช้เวลาไปนานมากในการทำทุกอย่างจนเสร็จ แต่จริงๆ แล้วเขาใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีเท่านั้น

ตอนนี้จึงถือว่าเร็วกว่าเวลาที่เขานัดกับเสี่ยวหู่ไว้มาก แต่เขาก็ตัดสินใจรีบกลับก่อนดีกว่า

เสี่ยวหู่นั้นยังต้องใช้เชื้อเพลิงในการบินเฮลิคอปเตอร์วนไปมา ดังนั้นการรีบกลับไปเติมน้ำมันให้เต็มโดยเร็วที่สุดแล้วไปยังจุดหมายอีกแห่งจึงดูมีประโยชน์มากกว่าการที่มานั่งเศร้าอยู่ที่นี่

เขาไม่คิดถึงสถานที่แห่งนี้อีกต่อไปแล้ว เขาวิ่งไปที่พื้นที่โล่งกว้างที่เขาใช้ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์และถือโอกาสวิทยุหาเสี่ยวหู่ทันที

โดยบอกให้อีกฝ่ายเตรียมพร้อมสำหรับการรับเขากลับขึ้นไปจากพื้นที่ลงจอดเดิมในอีก 8 นาที

ในเวลานี้ แสงแดดตอนเช้าสว่างกว่าตอนที่เขาเพิ่งมาถึงมาก

พอออกจากร้านเล็กๆ ที่ไม่มีคนดูแลแห่งนี้แล้ว

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งเมื่อไหร่