ตอนที่ 64 : ฐานตงกว่าน (ตอนที่ 1)

ตอนที่ 64 : ฐานตงกว่าน (ตอนที่ 1)

พับ พับ  พับ~

ในย่านวิลล่าแห่งหนึ่ง

เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วท้องฟ้าและพื้นดิน เฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางลำหนึ่งลอยตัวอยู่สูงจากพื้นประมาณ 50 เมตร

มันบินวนเวียนในพื้นที่นี้อย่างต่อเนื่องมาเกือบ 5 นาทีแล้วและดูเหมือนจะยังไม่พบเป้าหมาย มันจึงเริ่มไต่ระดับขึ้นไปอีกครั้งและบินไปยังทิศทางอื่น

เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นก็คือฉินจิ้นและทีมของเขา

การเดินทางจากโรงเรียนการบินนั้นราบรื่นดี พวกเขาใช้เวลาเพียง 10 กว่านาทีก็มาถึงที่หมายแรก

แต่เมื่อมาถึง พวกเขากลับไม่พบร่องรอยของเฮลิคอปเตอร์เลยแม้แต่น้อย

หลังจากค้นหาไปรอบๆ และยืนยันแล้วว่าไม่มีเฮลิคอปเตอร์อยู่ที่นั่น พวกเขาก็ขีดชื่อสถานที่นี้ออกจากรายการและค้นหาที่อื่นต่อไป

หลังจากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้าไปที่สถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่ง

ตามข้อมูลที่ได้มาก่อนหน้านี้ สถานีโทรทัศน์แห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองหยางเฉิงและปกติจะมีเฮลิคอปเตอร์สำหรับทำข่าวจอดอยู่บนดาดฟ้า

เป้าหมายต่อไปของพวกเขาอยู่ที่นี่ มันห่างออกไปประมาณ 70 กิโลเมตร

....

เมืองตงกว่าน (ขอแก้จากชื่อเมือง ตงกวน เป็น ตงกว่าน นะครับ)

ภายใต้กำแพงสูงที่ถูกสร้างขึ้นใหม่มีอาคารจำนวนหนึ่งตั้งอยู่ข้างใน

อาคารที่สูงใหญ่เหล่านี้หากมองดูก็จะพอเดาได้ว่ามันเป็นอาคารของโรงเรียนมาก่อน

นอกจากอาคารแล้ว ก็ยังมีพื้นที่โล่งกว้างมากมายอยู่ภายใน

แต่พื้นที่โล่งกว้างเหล่านั้นกลับเต็มไปด้วยเต็นท์และเพิงไม้จำนวนมาก พวกมันกระจายอยู่ทั่วทุกมุมภายใต้กำแพงไม่ว่าจะเป็นตามสนามฟุตบอล สนามบาสเกตบอลหรือที่อื่นๆ ก็ตาม

และด้วยกำแพงที่ล้อมรอบเอาไว้มันก็พอจะเรียกได้ว่าเป็นฐานผู้รอดชีวิตแห่งหนึ่งแล้ว!

ในขณะนี้ เวลาใกล้จะเที่ยงวันแล้วและหากมองเข้าไปก็จะสามารถเห็นคนจำนวนมากเดินอยู่ข้างในและจากทิศทางที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไป ดูเหมือนว่าพวกเขาทุกคนกำลังไปที่อาคารแห่งหนึ่งในกำแพง

คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในนั้นมีผิวที่ซีดเซียว ดวงตาหมองคล้ำดูไร้ชีวิตชีวาและเสื้อผ้าของพวกเขาก็สกปรกและขาดรุ่งริ่ง เหมือนผู้ลี้ภัย

ไม่สิ พวกเขาสามารถถูกเรียกว่าเป็นผู้ลี้ภัยได้จริงๆ

เพราะนี่คือแหล่งรวมพลของผู้รอดชีวิตในเมืองตงกว่าน!

"กังจือ ตื่นได้แล้ว! พวกเขากำลังแจกข้าวต้มแล้ว รีบไปต่อแถวกันเถอะ! ถ้าไปช้ามันจะหมดเอานะ!"

เสียงชายวัยกลางคนทุ้มๆ ดังขึ้นในเต็นท์แห่งหนึ่ง

ภายในเต็นท์นี้มีชายสองคน คนหนึ่งแก่กว่า อายุประมาณสามสิบหรือสี่สิบปีและมีอีกคนที่ดูอายุน้อยกว่า ดูเหมือนเขาจะเพิ่งยี่สิบต้นๆ เท่านั้น

พวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพี่เฉินและน้องชายของเขา ผู้ที่เคยผ่านอำเภอหลงเหมินมาก่อนหน้านี้!

แต่เมื่อพิจารณาจากสีหน้าและรูปร่างของพวกเขาแล้ว พวกเขาดูโทรมกว่าก่อนหน้านี้มากและแม้แต่ดวงตาที่เคยมีชีวิตชีวาของพี่เฉินก็หมองลงไปมากเช่นกัน

"พี่ พวกเราไม่ไปได้ไหม!? ข้าวต้มแค่นั้นจะไปอิ่มอะไร? พวกเราก็ยังมีอาหารเหลืออยู่ไม่ใช่เหรอ?"

"ชู่วววว~ ! เบาเสียงไปเลยนะ!"

ชายที่ถูกเรียกว่าพี่เฉิน เมื่อได้ยินคำพูดของน้องชายก็รีบเข้าไปเอามือปิดปากอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาก็กวาดมองไปรอบๆ ราวกับว่าเขากำลังกังวลว่าคำพูดเหล่านั้นจะถูกคนอื่นได้ยิน

พี่เฉินสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง

และดูเหมือนเขาจะคิดว่าคำพูดของน้องชายน่าจะไม่ถูกใครได้ยินเข้า หลังจากนั้นเขาก็เช็ดเหงื่อเย็นที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากออกและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขาหันหน้าไปมองน้องชาย พลางลดเสียงลงและพูดว่า

"ให้ตายสิ! นายอยากตายหรือไง!! ฉันบอกนายไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าพูดถึงเรื่องพวกนั้น! แต่นายก็ยังพูดออกมา! ถ้าหากฉันได้ยินนายพูดมันออกมาอีกก็อย่าโทษว่าฉันใจร้ายละกัน!"

"โอเค โอเค ผมรู้แล้วๆ แต่ข้าวต้มที่พวกเขาแจกมันจืดเกินไป กินก็ไม่อิ่มเลย เฮ้อ การมาที่นี่มันเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดจริงๆ ถ้าพวกเราอยู่บ้านกันมันก็คงจะดีกว่า"

น้องชายของพี่เฉินมีชื่อว่ากังจือ

จนถึงตอนนี้กังจือก็ยังไม่หยุดบ่นออกมา

พี่เฉินไม่ได้ตอบคำพูดของอีกฝ่าย แต่เขากลับลุกขึ้นมา

ก่อนจะค้นหาของในเต็นท์อยู่ครู่หนึ่งและเขาก็พบกล่องอาหารที่ไม่ได้ล้างมานาน แต่กลับไม่เห็นคราบสกปรกใดๆ แล้วเขาก็เดินออกจากเต็นท์ไป

ก่อนจากไป เขาก็ยังเหลือบมองกังจือน้องชายของเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังว่า

"ฉันจะไปเอาข้าวต้ม นายก็ควรจะไปด้วยเหมือนกัน มีอะไรให้กินบ้างก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรให้กินเลย!"

หลังจากพูดแล้ว เขาก็ส่ายหน้าและถอนหายใจ ก่อนจะหันหลังและเดินไปยังทิศทางที่คนส่วนใหญ่กำลังไป

พี่เฉินเองก็ทำอะไรไม่ถูก

วันนั้น เขาพาน้องชายและเพื่อนบ้านคนอื่นๆ หนีออกมาและหลังจากพบกับความยากลำบากมากมาย ในที่สุดพวกเขาก็สามารถมาถึงเมืองตงกว่านที่เป็นเป้าหมายได้และในที่สุดพวกเขาก็พบพื้นที่รวมพลผู้รอดชีวิตแห่งนี้

เดิมที พวกเขาตื่นเต้นและคิดว่าพวกเขาได้พบกับสวนเอเดนแล้ว

หลังจากผ่านการตรวจสอบของพื้นที่รวมพลอย่างตื่นเต้นและได้เข้ามาข้างใน

พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าสถานการณ์ภายในนั้นแตกต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก

ที่นี่ไม่มีอาหารร้อนๆ แสนอร่อยและไม่มีสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยที่สะดวกสบายเลย

สถานที่รวมพลแห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนมัธยมมาก่อน มันตั้งอยู่ในส่วนที่ค่อนข้างห่างไกลของเมืองตงกว่านและถูกจัดตั้งขึ้นเป็นที่หลบภัยโดยเจ้าหน้าที่ของทางการบางคนและกลุ่มบริษัทขนาดใหญ่

เจ้าหน้าที่ที่มาหลบภัยอยู่ที่นี่ก็ไม่คาดคิดว่าจะมีใครเผยแพร่ข่าวการมีอยู่ของที่นี่ออกไปก่อนที่สัญญาณอินเทอร์เน็ตจะถูกตัดขาด ทำให้คนจำนวนมากเห็นมันก่อนจะแพร่กระจายข่าวแบบปากต่อปากกัน จนในที่สุดฝูงชนผู้รอดชีวิตก็เข้ามาจนเต็มพื้นที่

พี่เฉินและคนอื่นๆ ก็ถือว่ามาถึงแบบไม่ช้าหรือเร็วเกินไป

คนที่เป็นเจ้าหน้าที่ที่มาหลบภัยอยู่ในนี้พวกเขาจะมีห้องพักเป็นของตัวเอง

แต่สำหรับคนอื่นๆ พวกเขาจะไม่ได้รับห้องพักเป็นของตัวเองแต่พวกเขาจะสามารถอยู่อาศัยตามห้องเรียนในอาคารต่างๆ ได้

ส่วนผู้รอดชีวิตกลุ่มแรกสุดที่มาถึง พวกเขาสามารถเข้าไปในโรงยิมเพื่อกางเต็นท์และอาศัยในนั้นได้

แต่สำหรับคนที่มาหลังจากนั้น พวกเขาทำได้เพียงตั้งเต็นท์ในที่โล่งแจ้งเท่านั้น

แม้ว่าตำแหน่งของพี่เฉินและคนอื่นๆ จะอยู่ในที่โล่งแจ้ง แต่ก็อยู่ตรงกลางระหว่างอาคารและกำแพง ดังนั้นอย่างน้อยพื้นที่ตรงนี้ก็ไม่มีเสียงดังมากเกินไปในตอนกลางคืน

และเนื่องจากการที่มีมนุษย์จำนวนมากเกินไปในสถานที่รวมพลแห่งนี้และจากการนับดูคร่าวๆ พวกเขาพูดกันว่ามีผู้คนที่อาศัยอยู่ในนี้มากกว่าแปดพันคน!

ดังนั้นกลิ่นเนื้อมนุษย์ที่ถูกปล่อยออกมาจากผู้รอดชีวิตจำนวนมากขนาดนี้จึงเพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของซอมบี้จากสถานที่ที่ไกลออกไปให้เข้ามาที่นี่!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสถานที่แห่งนี้ถูกรบกวนโดยซอมบี้จำนวนมากทุกคืน

ในเวลากลางวันนั้นยังถือว่าดี แต่ทุกวันหลังจากพระอาทิตย์ตก มันจะมีซอมบี้จำนวนมากที่พยายามปีนข้ามกำแพงเข้ามา

และกำแพงที่สูงเพียงสี่เมตรนั้นต้านทานพวกมันไม่ได้เลย

ดังนั้นทุกคืน เจ้าหน้าที่ที่อยู่ภายในกำแพงก็จะต้องต่อสู้กับซอมบี้

พวกเขากำลังต่อต้านการรุกรานของซอมบี้ด้วยมีดยาว แท่งเหล็กและแม้แต่อาวุธใดๆ ก็ตามที่พวกเขาหาได้

พวกเขามีคนเพียงสองหรือสามร้อยคนที่คอยเฝ้ากำแพง แต่จำนวนคนที่พวกเขาต้องปกป้องนั้นมีเกือบหมื่น!

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่มีปืน ข่าวลือนั้นบอกกันว่าในตอนแรกพวกเขามีมันเยอะมาก

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นซอมบี้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด จากเดิมที่พวกเขาพึ่งพาอำนาจการยิงเพื่อต่อต้านฝูงซอมบี้ อำนาจการยิงของพวกเขานั้นก็ค่อยๆ ถดถอยลงเพราะกระสุนที่ถูกใช้ไปไม่มีทางนำเข้ามาเติมได้

มีข่าวลือที่ว่ากองทัพของทางการที่เหลืออยู่เดิมทีพวกเขาได้นำกระสุนมาให้ถึงสามคันรถ

แต่หลังจากใช้ไปกว่าครึ่งเดือน พวกมันก็เหลือไม่มากนักและบางส่วนก็ต้องสำรองไว้สำหรับการออกไปหาอาหารในตอนกลางวัน

การต่อสู้กับซอมบี้แบบนี้ทุกคืน ทำให้เสียงการต่อสู้ดังขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากที่คนในเต็นท์ที่อยู่ใกล้กำแพงจะนอนหลับได้

ตำแหน่งของพี่เฉินซึ่งอยู่ใกล้กับด้านในมากกว่า ถือเป็นตำแหน่งที่หลายคนอิจฉาเพราะอย่างน้อยพวกเขาก็สามารถนอนหลับได้บ้างในตอนกลางคืน

ส่วนเรื่องอาหาร

ตามที่ผู้ที่มาถึงก่อนหน้าพูด ที่นี่เคยมีอาหารจำนวนมากและพวกเขาสามารถกินได้ทั้งเนื้อและผัก

เพียงแต่ต่อมามีคนอพยพมาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และคนระดับสูงก็ไม่สามารถรับมือกับปริมาณเสบียงที่ต้องใช้ในแต่ละวันได้

แม้ว่าพวกเขาจะจัดคนออกไปหาอาหารข้างนอกทุกวันก็ตาม

แต่ปริมาณที่ได้กลับมาก็ยังมีจำกัด

ผลของการที่คนหลายร้อยคนต้องมาเลี้ยงดูคนหลายพันคนก็เป็นเช่นนี้

เมืองตงกว่านนั้นมีประชากรจำนวนมาก ดังนั้นจำนวนซอมบี้ก็น่าสะพรึงกลัวมากเช่นกัน

ทีมที่ออกไปหาอาหารมักจะถูกซอมบี้จำนวนมหาศาลโจมตีเมื่อพวกเขาเข้าไปตามอาคารและคนจำนวนมากก็ได้เสียสละชีวิตของพวกเขาไปแล้ว

และในตอนนี้ก็ยังมีการพูดกันว่าเจ้าหน้าที่ที่กำลังทำงานอยู่ที่นี่ก็ไม่พอใจมากเช่นกัน เพราะพวกเขาต้องทำงานหนักกันทุกวัน แต่พวกเขากลับไม่ได้รับคำชมที่ดีเลย แถมยังถูกผู้รอดชีวิตด่าทอและบ่นทุกวัน

ผลลัพธ์ของสถานการณ์เหล่านี้ก็คือความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่ายก็เริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

ผู้รอดชีวิตก็หวังว่าพวกเขาจะได้รับอาหารและสภาพแวดล้อมการอยู่อาศัยที่ดีขึ้น

ฝ่ายเจ้าหน้าที่ก็หวังว่าพวกผู้รอดชีวิตจะสามารถลุกขึ้นมาแล้วช่วยพวกเขาต่อต้านซอมบี้และทำงานอื่นๆ บ้าง

ตัวอย่างเช่น การเพิ่มความสูงและความหนาของกำแพง

หรือเข้าร่วมทีมค้นหาอาหาร

แต่ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่กลับเย้ยหยันให้เรื่องแบบนี้

พวกเขารู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ควรจะเป็นหน้าที่ของอีกฝ่าย

และมีเพียงคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เต็มใจลุกขึ้นมาช่วยเหลือ

คนที่ลุกขึ้นมาช่วยเหลือเหล่านี้ก็มักจะถูกคนอื่นเมินเฉยและคิดว่าพวกเขาโง่ที่ยอมเสียแรงกายและไปเสี่ยงอันตรายข้างนอก

การออกไปข้างนอกก็เท่ากับเป็นการเสี่ยงชีวิต

แต่การอยู่ในสถานที่หลบภัยและนอนหลับไปวันๆ เพื่อรออาหารฟรีนั้นคือทางเลือกที่ดีกว่า

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ของทางการจำนวนมากก็มาหลบภัยกันอยู่ที่นี่และมันก็เป็นหน้าที่ของพวกเขาที่จะดูแลประชาชนทุกคน

เพราะท้ายที่สุด ภัยพิบัติก็เกิดขึ้นแล้วและพวกเขาก็ควรที่จะช่วยเหลือคนที่ตกเป็นเหยื่อไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้นพื้นที่รวมพลเมืองตงกว่านจึงกำลังพัฒนาไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความขัดแย้งเช่นนี้