ตอนที่ 12 : การจัดการกับซอมบี้

ตอนที่ 12 : การจัดการกับซอมบี้

ตอนกลางคืน

เวลา 2 ทุ่มกว่า

ในห้องจัดเลี้ยงของโรงงานอาหารลวี่หยวน

ทุกคนยังคงอยู่ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ข้างนอกนั้นได้เปลี่ยนแปลงไปขนาดแล้ว

มนุษย์นับไม่ถ้วนเริ่มทยอยกลายพันธุ์

คนที่กลายพันธุ์ก่อนก็พุ่งเข้าหาคนรอบข้างทันทีและกัดฉีกกินเลือดเนื้ออย่างบ้าคลั่ง

และเมื่อพวกมันได้ยินเสียงของคนที่ตกใจข้างๆ พวกมันก็จะพุ่งเข้าไปหาเหยื่อรายใหม่ทันที

มนุษย์นับไม่ถ้วนต่างก็กำลังแช่อยู่ในหมอกสีม่วง ต่อให้ไม่กลายพันธุ์ก็จะถูกซอมบี้กัดแล้วจึงเริ่มกลายพันธุ์เป็นซอมบี้

ส่วนคนที่ทนต่อไวรัสในหมอกได้ ก็ต้องเผชิญกับการไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งของซอมบี้

ผู้โชคดีมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น

พวกเขาส่วนใหญ่ก็อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวและไม่ได้กลายพันธุ์ พวกเขาจึงยังไม่ได้เผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากซอมบี้

หลายคนก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้ว

เมื่อเห็นว่ามีเรื่องสนุก คนที่ไม่ได้คิดอะไรก็เปิดประตูออกไป ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่ห้วงของการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่นี้

ส่วนคนที่ระมัดระวังและอยู่แต่ในบ้านเพื่อรอดูสถานการณ์ก็ยังคงมีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป

นี่คือการคัดเลือกครั้งใหญ่ที่โลกเป็นผู้เริ่มต้น

จะอยู่หรือจะตาย

แทบไม่มีใครสามารถเลือกได้

นอกจากฉินจิ้นที่ได้กลับมาเกิดใหม่

แต่เขาก็พอจะมีสิทธิ์เลือกได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เนื่องจากการกลายพันธุ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก สื่อและเว็บไซต์ส่วนใหญ่จึงไม่ทันได้ตอบสนอง

พนักงานของบริษัทสื่อต่างๆ ส่วนใหญ่ก็ได้กลายพันธุ์เป็นซอมบี้ไปแล้วและทิ้งไว้เพียงเซิร์ฟเวอร์ที่เปื้อนเลือดที่ยังคงทำงานอยู่

ทางการก็ไม่ทันได้ตอบสนอง ในชั่วพริบตารัฐบาลก็ได้กลายเป็นอัมพาต รัฐบาลของแต่ละประเทศก็ล่มสลายในทันที

เรือดำน้ำในทะเลลึกก็ไม่มีโอกาสรอดเช่นกัน หมอกไม่เพียงแต่จะลอยขึ้นมาจากพื้นดิน แต่ในน้ำทะเลก็ยังมีไวรัสชนิดนี้อยู่อย่างไม่ทราบสาเหตุ

และด้วยระบบกรองน้ำและสร้างออกซิเจนในเรือ รวมถึงรอยรั่วต่างๆ ก็ทำให้ไวรัสสามารถแทรกซึมเข้าไปในตัวเรือได้อย่างเงียบๆ

ในเรือดำน้ำลำหนึ่งมีคนตั้งแต่หลายสิบถึงเกือบร้อยคน

ต่อให้ความน่าจะเป็นในการกลายพันธุ์จะน้อยลงเล็กน้อยเนื่องจากความเข้มข้นของไวรัส แต่ก็ยังมีคนไม่น้อยที่กลายพันธุ์และผลลัพธ์ก็คาดเดาได้ไม่ยาก สำหรับพื้นที่ปิดแบบนั้น

ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงจะได้อยู่ใต้กันทะเลลึกตลอดไป

การกลายพันธุ์ครั้งนี้เกิดขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งโลก

และมีคนน้อยมากที่สามารถหลบเลี่ยงมันได้

เวลาผ่านมาถึง 3 ทุ่ม

งานเลี้ยงของโรงงานก็ได้เริ่มเข้าสู่ช่วงจับรางวัลแล้ว

หลังจากที่พิธีกรพูดจบ อีกฝ่ายก็หยิบหมายเลขออกมาจากกล่องและเมื่อแสดงตัวเลขออกมา ผู้ที่ถูกรางวัลก็จะโห่ร้องด้วยความดีใจ

แต่ละคนก็ผลัดกันขึ้นไปรับรางวัลอย่างมีความสุข

และด้วยรางวัลที่มีเป็นจำนวนมากมันจึงแทบจะรับประกันได้เลยว่าทุกคนจะได้รับรางวัลอย่างทั่วถึง

และลูกบอลที่ถูกจับออกมาแล้วก็ยังสามารถถูกใส่กลับเข้าไปในกล่องได้อีก นั่นจึงทำให้บางคนถึงกับถูกรางวัลถึง 3 ครั้งแล้ว

ฉินจิ้นมองดูทุกอย่างอย่างเงียบๆ

บางครั้งเขาก็เปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อตรวจสอบกล้องวงจรปิด โทรศัพท์มือถือของเขาได้ติดตั้งแอปพลิเคชันที่สามารถเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดทั้งหมดของโรงงานได้ ดังนั้นเขาจึงสามารถเปิดแอปพลิเคชันเพื่อดูภาพจากกล้องทั้งหมดหรือกล้องตัวใดตัวหนึ่งได้ทุกเมื่อ

เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

เขาก็เริ่มเห็นเงาที่บ้าคลั่งและเปื้อนเลือดร่างหนึ่งวิ่งผ่านกำแพงโรงงานไป

นั่นทำให้เขารู้ว่าข้างนอกได้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นแล้ว

ชาติก่อนในวันนี้เขาเพิ่งจะเลิกงานและกลับถึงบ้าน นั่นทำให้เขาได้หลบอยู่ในห้องเช่าของตัวเองและหลบเลี่ยงการโจมตีในช่วงแรกไปได้

ในวิดีโอจากกล้องวงจรปิดเขาก็ยังพอมองเห็นหมอกสีม่วงจางๆ ลอยอยู่

ตอนนี้เขายังไม่สามารถออกไปเสี่ยงได้ ดังนั้นเขาจึงต้องให้ทุกคนอยู่ในนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

อีก 10 กว่านาทีผ่านไป

หลายคนก็ถูกรางวัลแล้ว

แต่ภายใต้การโจมตีของเงิน ทำให้ความสนใจของพวกเขายังอยู่ที่นี่

บางคนที่เล่นโทรศัพท์มือถือก็เริ่มที่จะพบแล้วว่าข้างนอกเกิดเรื่องที่ไม่ปกติขึ้น คนที่ออกมาพูดก็พูดเหมือนคนบ้าจนคนที่ฟังนั้นไม่รู้เรื่อง

ในตอนนี้เอง พิธีกรก็หยิบลูกบอลรางวัลออกมาอีกครั้งและตะโกนเสียงดังว่า

“หมายเลข 76 ขอแสดงความยินดีกับหมายเลข 76 ด้วยที่ถูกรางวัล นี่เป็นรางวัลใหญ่เป็นเงินสด 2,000 หยวน! ขอแสดงความยินดีกับผู้ที่ถูกรางวัลด้วย ขึ้นมารับรางวัลบนเวทีได้เลย!”

ทุกคนต่างก็มองไปรอบๆ ว่าใครคือผู้โชคดีคนนี้

นี่เป็นรางวัลหลักพันแล้ว ซึ่งเทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนหรือหลายวันเลยทีเดียว

มีแต่ประธานฉินเท่านั้นที่ใจกว้างได้ขนาดนี้

ผ่านไปสักพัก ก็ยังไม่มีใครขึ้นมารับรางวัล ทุกคนจึงสงสัยว่าใครถูกรางวัลและเริ่มพูดคุยกันเล็กน้อย

ฉินจิ้นก็ได้สติกลับมา

เขามองไปที่พนักงานรอบๆ

ในตอนนี้ พนักงานคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ฉันจำได้ว่าเสี่ยวโจวได้หมายเลข 76 เขาเคยให้ฉันดู เขาอยู่ที่ไหนแล้ว ทำไมถึงยังไม่ไปรับรางวัลอีก?”

“อ้อ! เป็นเสี่ยวโจวนี่เอง เมื่อกี้เขาบอกว่าเขาเวียนหัวไม่สบาย เลยไปนั่งฟุบอยู่ที่โต๊ะตรงเสานั่นไง เดี๋ยวฉันไปเรียกเขาเอง”

พนักงานอีกคนที่ดูเหมือนจะรู้จักเสี่ยวโจว ก็ลุกขึ้นยืนและกำลังจะเดินไปยังโต๊ะที่ถูกเสาบังอยู่ที่มุมห้อง

“หยุด—!!!”

เสียงตะโกนดังลั่นดังมาจากโต๊ะข้างหน้า!

ทุกคนต่างก็มองไปทางนั้น คนที่กำลังเดินไปก็หยุดฝีเท้าลงทันที

เป็นเจ้านายของพวกเขา

ฉินจิ้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาจริงจังและเดินไปยังมุมนั้นอย่างรวดเร็ว

ใต้เสื้อคลุมที่เขาสวมอยู่ตลอดเวลาก็ดูเหมือนจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ ในตอนนี้เขาใช้มือซ้ายกดมันไว้

นอกจากนี้ เพื่อนทหารและเพื่อนสนิทของเขา จงอวี่ หลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ ก็มีปฏิกิริยาที่รวดเร็วเช่นกัน พวกเขาเดินตามหลังฉินจิ้นไปทันที

พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานและผู้ช่วยของฉินจิ้นและพวกเขายังเป็นคนที่คอยติดตามฉินจิ้นมาสองสามเดือนแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงรู้งานเป็นอย่างดี

เมื่อฉินจิ้นเดินไปถึงมุมนั้นแล้ว บนโต๊ะตัวนั้นก็มีชายคนหนึ่งฟุบอยู่

แม้ว่าจะมองไม่เห็นใบหน้า แต่จากเสื้อผ้าก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายอายุยังไม่มากนัก

ถ้าเขาจำไม่ผิด เสี่ยวโจวคนนี้ชื่อโจวปิน อีกฝ่ายเป็นลูกศิษย์ของผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรของบริษัท

อีกฝ่ายนั้นเพิ่งจะเรียนจบมาไม่นาน แต่ก็ได้ติดตามอาจารย์มาเข้าร่วมกับบริษัทของเขา

ครอบครัวที่เสี่ยวโจวพามาก็คือแฟนสาวของเขา แม้ว่าบริษัทจะบอกว่าให้พาครอบครัวมาด้วย แต่บริษัทก็ได้บอกเพิ่มเติมไว้เช่นกันว่าหากครอบครัวไม่สะดวกมาก็สามารถพาเพื่อนมาแทนได้ ดังนั้นเสี่ยวโจวจึงไม่ได้พาพ่อแม่มา แต่เขาเลือกที่จะชวนแฟนสาวมาด้วยแทน

ส่วนหนึ่งก็เพราะเขาอยากจะอวดที่ทำงานให้กับแฟนสาวดู

แฟนสาวคนนี้เมื่อครู่ก็มัวแต่สนใจกับการจับรางวัล พอแฟนหนุ่มบอกว่าเขาไม่สบายและขอไปพักอยู่ข้างๆ เธอจึงไม่ได้สนใจอะไร

และเธอก็ไม่คาดคิดเลยว่าตอนนี้ร่างกายของอีกฝ่ายนั้นดูเหมือนจะไม่สบายจริงๆ จนทำให้เจ้านายของพวกเขาสนใจ

เดี๋ยวจะต้องส่งไปโรงพยาบาลหรือเปล่า น่าอายจริงๆ

หรือว่าในอนาคตฉันควรจะเปลี่ยนแฟนดี

เอาแบบที่ร่างกายแข็งแรงหน่อย

เสี่ยวโจวเอาแต่เรียนหนังสือทำวิจัย ร่างกายก็เลยอ่อนแอจนไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเธอได้เลย

จนทำให้เธอต้องออกไปหาเพื่อนชายคนอื่นๆ เป็นครั้งคราว

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเสี่ยวโจวทั้งนั้น!

ในตอนนี้เสี่ยวโจวก็ใช้สองมือรองศีรษะและฟุบอยู่บนโต๊ะโดยไม่ขยับไปไหน

ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเสียงเรียกจากภายนอกเลย

สีหน้าของฉินจิ้นก็เคร่งขรึมลง

นี่ไม่ถูกต้อง

แน่นอนว่า ด้วยเสียงเรียกของคนอื่นๆ

เสี่ยวโจวก็ดูเหมือนจะมีปฏิกิริยาขึ้นมาเล็กน้อย ร่างกายของเขาค่อยๆ ชักกระตุก เหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเป็นครั้งคราว

จากนั้น

เขาก็เงยหน้าขึ้น

และเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดขาวไร้สีเลือด!

เส้นเลือดสีดำอมเขียวก็กระจายไปทั่วใบหน้า รูม่านตาแทบจะหายไป เหลือไว้เพียงตาสีขาวและเส้นเลือดฝอยที่โป่งพอง น้ำลายก็ไหลยืดออกมาจากปากที่อ้ากว้าง

ทุกอย่างล้วนบอกว่าคนๆ นี้ไม่ปกติ!

ในตอนนี้เอง คนอื่นๆ ยังไม่กล้าที่จะคิดว่าเสี่ยวโจวนั้นเป็นซอมบี้

เพราะเรื่องแบบนี้มันแฟนตาซีเกินไป

คนส่วนใหญ่จึงคิดว่ามันเป็นแค่อาการของโรคลมบ้าหมูหรือโรคอื่นๆ กำเริบเท่านั้น

เสี่ยวโจวที่ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ก็ดูเหมือนจะเพิ่งเสร็จสิ้นการกลายพันธุ์ขั้นสุดท้าย

เขาค่อยๆ หยุดโซเซและสายตาของเขาก็มองไปที่ฉินจิ้นที่อยู่ข้างหน้าสุด

โฮก!!!

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก็อ้าปากพุ่งเข้าหาฉินจิ้นทันที!

จงอวี่และหลี่ปั๋วเหวินรวมถึงคนอื่นๆ แม้จะคาดการณ์ไว้บ้างแล้ว

แต่พวกเขาก็ไม่คาดคิดว่าเสี่ยวโจวจะพุ่งเข้าหาเจ้านายแบบนี้ ปฏิกิริยาของพวกเขาจึงตอบสนองไม่ทัน

ฉินจิ้นที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา จริงๆ แล้วไม่ได้ตื่นตระหนกเลย

เพราะเขาดูเหมือนจะเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว

หลังจากที่เสี่ยวโจวพุ่งเข้ามา เขาก็พุ่งตัวไปข้างหน้าก่อนจะขยับไปด้านข้างแล้วใช้ขาเตะเสี่ยวโจวจนล้มลงกับพื้น

จากนั้นเขาก็เข้าไปประชิดตัวเสี่ยวโจวอย่างรวดเร็วแล้วใช้ท่าล็อคแขนทั้งสองข้างก่อนจะดึงให้ข้อต่อกระดูกแขนหลุดออกจากกันแล้วจึงค่อยใช้เท้าเหยียบที่ต้นคอของอีกฝ่าย

เขาเหยียบต้นขอของเสี่ยวโจวไว้พร้อมกับเทน้ำหนักตัวของเขาลงไปทั้งหมด เพื่อป้องกันการขัดขืน

อีกฝ่ายเป็นแค่ซอมบี้ที่เพิ่งจะกลายพันธุ์

ความจริงแล้วเขาสามารถจัดการอีกฝ่ายโดยไม่ใช้มือเลยก็ยังได้

แต่การจับเป็นนั้นจะยุ่งยากขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น

ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

พวกเขาก็เห็นคนบ้าคลั่งคนหนึ่งถูกเจ้านายของพวกเขาจับกดลงกับพื้น

คนในงานต่างก็ตกตะลึง!

หลี่ปั๋วเหวินและคนอื่นๆ ก็รีบเข้ามา อยากจะช่วยฉินจิ้นจับเสี่ยวโจว

แต่พวกเขาก็ถูกฉินจิ้นยื่นมือห้ามไว้

เขาไม่สนใจว่าคนอื่นๆ ตอนนี้จะคิดยังไง แต่เขาสั่งออกไปว่า “หาเชือกที่หนาหน่อยมาให้ฉันเส้นหนึ่ง”

หลี่ปั๋วเหวินก็วิ่งไปเอาเชือกด้วยตัวเอง จากนั้นพวกเขาก็เห็นฉินจิ้นรับไปแล้วมัดตัวเสี่ยวโจวอย่างชำนาญ ตลอดกระบวนการนั้นฉินจิ้นสามารถหลบปากของเสี่ยวโจวได้อย่างคล่องแคล่ว หลังจากมัดเสร็จฉินจิ้นก็เอาตัวของเสี่ยวโจวไปมัดไว้กับเสารับน้ำหนักต้นหนึ่งที่ริมห้องจัดเลี้ยง

ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

โหดเกินไปแล้ว

ต่อให้เสี่ยวโจวป่วยแล้วจะพยายามทำร้ายคนอื่น ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลย

มัดไว้กับเสาทั้งๆ แบบนั้นโหดจริงๆ

ในตอนนี้เสี่ยวโจวก็ยังคงแยกเขี้ยวเคี้ยวฟันไม่หยุด

ดูราวกับว่าแขนที่ถูกดึงจนข้อต่อหลุดออกไปนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย แถมเขายังคงคำรามเสียงต่ำใส่คนที่อยู่ข้างหน้าอีก

เขาดูไม่มีร่องรอยของสติสัมปชัญญะแบบที่มนุษย์ควรมีเลยแม้แต่น้อย

และในตอนนี้ก็เริ่มมีคนที่เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น!

พวกเขาตัวสั่นเทา

ใบหน้าซีดขาว เหงื่อท่วมหัวและดวงตาเบิกกว้าง ขณะมองดูอดีตเพื่อนร่วมงานตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว

...ซอมบี้

ในยุคที่ผ่านการขัดเกลาจากสื่อบันเทิงและภาพยนตร์นับไม่ถ้วน

นอกจากผู้สูงอายุบางคนแล้ว คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็รู้แล้วว่าสิ่งนี้เหมือนอะไร!

“ซอม!—ซอมบี้!—ไม่—มันจะเป็นไปได้ยังไง!? ของในหนังแบบนี้ มันจะปรากฏขึ้นจริงๆ ได้ยังไง!? มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

มีคนกุมหัวสงสัยในชีวิต เขาดูราวกับจะรับเรื่องนี้ไม่ได้และพึมพำกับตัวเอง

“เสี่ยวโจว อย่าเล่นเลย นายกำลังแกล้งทำเป็นซอมบี้อยู่ใช่ไหม ฉันรู้นะว่านายต้องแสดงอยู่แน่ๆ ใช่ไหม? หยุดเถอะ แบบนี้น่าอายจะตาย อย่าเล่นแบบนี้เลย!”

หลี่เยียนแฟนสาวของเสี่ยวโจวก็ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อย

แต่ก็ไม่กล้าที่จะเดินเข้าไปจริงๆ และถามด้วยความหวัง

ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะเธอไม่อยากให้แฟนหนุ่มของตัวเองแสดงละครที่ไร้สาระแบบนี้

แม้ว่ามันจะดึงดูดสายตาของคนอื่นได้จริงๆ แต่เธอเองก็รู้สึกว่าในโอกาสแบบนี้มันดูโดดเด่นเกินไป

อีกด้านหนึ่งถ้าแฟนหนุ่มของเธอกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมาจริงๆ เธอในฐานะคนที่เขาพามาที่นี่ จะไม่ถูกตำรวจจับไปสอบสวนเหรอ?

แบบนั้นคงน่ารำคาญแย่

เพราะพรุ่งนี้เธอยังมีนัดกับคนอื่นอีก

ถ้ารู้แต่แรกว่าคืนนี้จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

เธอคงไม่ตอบตกลงมางานฉลองเปิดกิจการของบริษัทของเสี่ยวโจวเพื่อรางวัลกับอาหารมื้อใหญ่แล้ว

ซึ่งเธอก็เหมือนจะลืมไปแล้วว่าตอนที่เธอถูกรางวัลสองครั้งนั้นเธอดีใจขนาดไหน

แต่คำตอบที่ได้ก็ยังคงเป็นเสียงคำรามต่ำเช่นเดิม

คนส่วนใหญ่ก็เริ่มค่อยๆ ถอยหลังแล้ว

บางคนก็เริ่มอยากจะเปิดประตูแล้วออกไปจากสถานที่จัดงานนี้!

แต่น่าเสียดายที่พวกเขาพบว่าประตูถูกล็อกปิดตายไปแล้ว!

ในตอนนี้ก็มีพนักงานที่กล้าหาญไม่น้อยที่กำลังถ่ายรูปและวิดีโอและอยากจะโพสต์ลงโซเชียลหรือส่งไปยังสื่อต่างๆ

ในใจแม้จะกลัวเล็กน้อย แต่ร่างกายของพวกเขากลับซื่อสัตย์

เพราะการอวดลงโซเชียลนั้นสำคัญกว่า

“ประธานฉินจะทำยังไงดีครับ พวกเราจะจัดการกับเสี่ยวโจวยังไงดี!”

หลี่ปั๋วเหวินก็เริ่มมีปฏิกิริยาแล้ว เมื่อครู่พวกเขาช้ากว่าฉินจิ้นไปหนึ่งก้าว แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะพวกเขาตกใจกับเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เขากำลังขอคำสั่งต่อไปเพื่อจัดการกับเรื่องนี้ต่อ

นี่คือซอมบี้นะ!

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะจัดการยังไงต่อไป

เพราะนี่มันเกินขอบเขตของงานไปแล้ว

“ยังไม่ต้องทำอะไร รอไปก่อน พวกนายไปเฝ้าประตูใหญ่ไว้ ห้ามให้ใครออกไปแล้วก็คอยสังเกตในฝูงชนด้วยว่ามีใครมีอาการแปลกๆ ไหม เพราะฉันกังวลว่าจะมีคนกลายพันธุ์อีก!”

ฉินจิ้นหรี่ตาแล้วพูดกับพวกเขาทันที

แม้ว่าเขาจะเตรียมมาตรการป้องกันไว้ไม่น้อย แต่ในสถานที่จัดงานก็ยังคงมีคนกลายพันธุ์อยู่ดี

ซึ่งนี่ก็ไม่ถือว่าเกินความคาดหมายนัก

เขาเคยพิจารณาถึงความเป็นไปได้นี้แล้ว ดังนั้นการปล่อยให้คนอื่นๆ ค่อยๆ ยอมรับเรื่องนี้ล่วงหน้าก็ดีเหมือนกัน

แต่ตอนนี้เขาค่อนข้างจะกังวลเรื่องญาติของตัวเองมากกว่า

เขาได้แต่หวังว่าในหมู่พวกเขาจะไม่มีใครกลายพันธุ์

เมื่อสองสามวันก่อนเขาก็ได้กินข้าวกับญาติล่วงหน้าไว้แล้ว และแน่นอนว่าในตอนนั้นเขาก็ได้แอบผสมยาลงไปด้วยเช่นกัน

ตามหลักแล้วพวกเขาจึงน่าจะมีความสามารถในการต้านไวรัสมากกว่าคนอื่นๆ

แต่ก็ไม่มีใครพูดได้ว่าพวกเขาจะไม่กลายพันธุ์อย่างแน่นอน

ต่อให้เป็นตัวเขาเอง เขาก็ยังไม่กล้าที่จะรับประกันแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเขาจะไม่เป็นอะไร

เพราะการที่เขามาเกิดใหม่ก็เป็นหนึ่งในข้อพิสูจน์แล้วว่าทุกอย่างนั้นไม่แน่นอน

เสี่ยวโจวที่เป็นซอมบี้ก็ถูกมัดไว้ที่มุมหนึ่งของสถานที่จัดงาน

ส่วนคนอื่นๆ ก็พากันไปอยู่กันอีกฝั่งหนึ่ง

ตอนนี้ไม่มีใครสนใจที่จะเล่นเกมจับรางวัลอีกต่อไปแล้ว

หลังจากที่ผ่านเรื่องใหญ่แบบนี้ ชีวิตในวันพรุ่งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไปแล้ว

ดังนั้นทุกคนจึงต่างก็ตื่นตระหนกและหวาดกลัว

แถมบางคนก็ยังอยากจะเปิดประตูใหญ่แล้ววิ่งออกไป แต่พวกเขาก็ถูกทีมเล็กๆ ที่นำโดยฉินจิ้นขวางไว้

โดยบอกว่าพวกเขาได้แจ้งตำรวจผ่านช่องทางอินเทอร์เน็ตไปแล้ว (ในตอนนี้คนอื่นๆ พบว่าพวกเขาไม่สามารถโทรติดต่อตำรวจได้) พวกเขาได้แต่หวังว่าอีกเดี๋ยวก็คงจะมีคนมาจัดการเรื่องนี้ ดังนั้นทุกคนจึงต้องให้ความร่วมมือด้วยการอยู่ข้างในไปก่อน

แต่ทุกคนไม่รู้เลยว่า ชีวิตที่สงบสุขในอดีตได้จากไปไกลแล้ว

พวกเขาได้มาถึงยุคใหม่แล้ว

ยุคแห่งความมืดมิดและหวาดกลัวของวันสิ้นโลก