บทที่ 1 - เซี่ยงเสวียนเกอ

บทที่ 1 - เซี่ยงเสวียนเกอ

ภายในพระที่นั่งอันวิจิตรตระการตา

กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงรอบโต๊ะยาว

ทว่าบรรยากาศกลับดูแปลกประหลาดพิกล

ผู้ที่นั่งอยู่ตรงปลายแถวคือชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง เขามีนามว่า เซี่ยงเสวียนเกอ

【ท่านได้เป็นสักขีพยานงานเลี้ยงราชวงศ์ แต้มพยาน +10】

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นข้างหูของเซี่ยงเสวียนเกอ

แต่เขายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงท่าทีพิรุธใดๆ ออกมา

【ชื่อ】 เซี่ยงเสวียนเกอ

【อายุ】 16 ปี

【พรสวรรค์】 อมตะไม่แก่เฒ่า

【ระดับพลัง】 เจ็ด (77%)

【เคล็ดวิชา】 เคล็ดหมื่นวิถีคืนสู่ศูนย์ (ขั้นสูง 78%) คัมภีร์เทพยุทธ์จักรพรรดิ (ขั้นต้น 5%)

【ทักษะยุทธ์】 ดาบมังกรวารีแบ่งจันทร์ (ขั้นสูง 67%) หัตถ์มังกรเขียวบดกระดูก (ขั้นสูง 75%) ย่างก้าวมังกรทวนกระแสเจ็ดลักษณ์ (ขั้นสูง 98%) ธนูวายุไล่ตะวัน (ขั้นสูง 86%)

【ทักษะพิเศษ】 วิชาแปลงโฉม (ขั้นสาม 65%) วิชาเปลี่ยนเสียง (ขั้นสาม 47%) วิชาหุ่นเชิด (ขั้นสาม 88%) วิชาการแพทย์ (ขั้นสาม 49%) วิชาพิษ (ขั้นสาม 32%) วิชาซ่อนเร้นลมปราณ (ขั้นสี่ 55%) วิชาตรวจสอบ (ขั้นสี่ 97%) ภาษาสัตว์ (ขั้นสอง 2%)

【แต้มพยาน】 336 แต้ม

หลังจากข้ามมิติมายังต่างโลก เขาอาศัย 【ระบบพยานอมตะ】 จนประสบความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ

แต่ถึงอย่างนั้นเซี่ยงเสวียนเกอก็ไม่เคยประมาทหรือเย่อหยิ่งเลยสักนิด

ตรงกันข้าม เขากลับใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวง เหมือนเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบางๆ ตลอดเวลา

ต้องรู้ก่อนว่าคนรอบกายเขานั้นมีแต่พวกปีศาจทั้งนั้น!

ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ประธานคือปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์ต้าฉู่ เซี่ยงหลิงซาง

หรือที่รู้จักกันในนาม จักรพรรดิเสินอู่

ตัวตนระดับสุดยอดผู้ไร้เทียมทาน

จักรพรรดิเสินอู่นับเป็นอัจฉริยะที่พันปีจะมีสักคนในทวีปสุริยันจันทรา

ฝึกฝนทั้งวิถีเต๋าและวิถียุทธ์จนบรรลุถึงระดับสองทั้งคู่ กล่าวได้ว่าเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในปฐพี ณ เวลานี้

สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคือบรรดาโอรสของจักรพรรดิเสินอู่

ต่างก็เป็นมังกรในหมู่มนุษย์ สมคำกล่าวที่ว่าพ่อเสือย่อมไม่มีลูกสุนัข

องค์ชายใหญ่ กายาสวรรค์บรรพกาล อัจฉริยะด้านวรยุทธ์

องค์ชายรอง ผู้มีสติปัญญาเปรื่องปราด อัจฉริยะด้านวิถีเต๋า

องค์ชายสาม อัจฉริยะด้านการค้า มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของราชวงศ์

องค์ชายสี่ แบ็กอัพเบื้องหลังยิ่งใหญ่ เก่งทั้งบู๊และบุ๋น

องค์ชายห้า ชายงามอันดับหนึ่ง มีแม่ยกคอยสนับสนุนเพียบ

องค์ชายเจ็ด บุตรแห่งโชคชะตา สัตว์เทพมงคลยังยอมสยบ

องค์ชายแปด สำนวนโวหารเป็นเลิศ ดาวรุ่งแห่งวิถีปราชญ์

องค์ชายเก้า จิตใจอำมหิต ดาวรุ่งแห่งวิถีมาร

ส่วนองค์ชายหก

นั่นก็คือ เซี่ยงเสวียนเกอ

อืม จะเรียกว่าเป็นนักรบหกเหลี่ยมก็ได้มั้ง เพียงแต่กราฟหกเหลี่ยมของเขามันเล็กไปหน่อยเท่านั้นเอง

พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ ธรรมดา

พรสวรรค์ด้านวิถีเต๋า ธรรมดา

พรสวรรค์ด้านวิถีปราชญ์ ธรรมดา

หน้าตา ธรรมดา

ภูมิหลัง ธรรมดา

โชคลาภ ธรรมดา

แน่นอนว่าในฐานะผู้ข้ามมิติ เซี่ยงเสวียนเกอมี 【ระบบพยานอมตะ】

ขอเพียงแค่ได้เป็นสักขีพยานหรือมีส่วนร่วมในเหตุการณ์สำคัญ เขาก็จะได้รับแต้มพยาน

แต้มพยานสามารถนำมาอัปเกรดความก้าวหน้าของเคล็ดวิชาและทักษะยุทธ์ได้

ทว่าแต้มพยานนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ

ดังนั้นเซี่ยงเสวียนเกอจึงเก็บมันไว้ใช้ในยามจำเป็นจริงๆ เช่น การทะลวงคอขวด

ส่วนเวลาปกติเขาก็จะฝึกฝนด้วยตัวเอง

...

บนโต๊ะอาหารเงียบสงบ

เดิมทีบอกว่าเป็นงานเลี้ยงครอบครัว แต่ทุกคนกลับดูเกร็งกันไปหมด

ทันใดนั้น จักรพรรดิเสินอู่เซี่ยงหลิงซางก็เบนสายตามาจับจ้องที่เซี่ยงเสวียนเกอ

ทำเอาหลายคนในที่นั้นแทบจะกลั้นขำไม่อยู่

เซี่ยงเสวียนเกอถือเป็นโอรสที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในบรรดาพี่น้องเก้าคน

วีรกรรมหลายอย่างของเขาช่างน่าอับอายจนไม่อาจเล่าให้คนนอกฟังได้

"เจ้าใหญ่ ลงมือสุดกำลัง ระเบิดหัวเจ้าหกให้ข้าที"

สิ้นเสียงคำสั่ง ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง

องค์ชายใหญ่เซี่ยงเทียนเฉียนนั่งอยู่ข้างเซี่ยงเสวียนเกอ

จู่ๆ เสด็จพ่อก็สั่งให้ระเบิดหัวน้องชายตัวเองเนี่ยนะ

เซี่ยงเสวียนเกอเองก็ชะงักไปทันที

ชั่วพริบตานั้น

องค์ชายใหญ่กำหมัดแน่น ร่างกายเปล่งแสงสีทอง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของกายาสวรรค์บรรพกาลแผ่ซ่านออกมา

เขาซัดหมัดใส่ศีรษะของเซี่ยงเสวียนเกอโดยไม่ลังเล

"ปัง!!!"

ศีรษะของเซี่ยงเสวียนเกอระเบิดออกทันที

เผยให้เห็นฟันเฟืองและกลไกภายใน

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบ

ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ เซี่ยงเสวียนเกอคนนี้เป็นแค่หุ่นเชิดอย่างนั้นรึ

"เจ้าหกเอาอีกแล้ว!"

"ยอมใจเจ้าหกมันจริงๆ!"

จักรพรรดิเสินอู่มองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย

แต่ลึกๆ ในแววตากลับฉายแววผิดหวังเมื่อมองไปยังองค์ชายใหญ่เซี่ยงเทียนเฉียน

จากนั้น จักรพรรดิเสินอู่ก็ตรัสกับเหล่าองค์ชายว่า

"ตกลงกันว่าเป็นงานเลี้ยงครอบครัว แต่เจ้าหกกลับไม่มา แถมยังส่งหุ่นเชิดมาหลอกกันอีก นี่มันกลัวโดนลอบทำร้ายรึไง มันกลัวข้าที่เป็นพ่อ หรือกลัวพวกเจ้าที่เป็นพี่น้องกันแน่"

เหล่าองค์ชายต่างพากันพูดไม่ออก นี่กลายเป็นความผิดของพวกเขาไปแล้วรึ

องค์ชายแปดเซี่ยงเสวียนถังผู้มีไหวพริบดีเยี่ยมรีบกราบทูลทันที

"เสด็จพ่อ เจ้าหกก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว สันดานมันเป็นแบบนี้เอง ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอกพะยะค่ะ แต่พวกเราจะใช้ความรักของพี่น้อง ช่วยดัดนิสัยเสียๆ ของมันให้เอง"

"อืม งั้นพวกเจ้าไปตามตัวเจ้าหกมา"

"รับทราบพะยะค่ะ"

เหล่าองค์ชายต่างลุกขึ้น หักนิ้วกรอบแกรบ เตรียมตัวไปลากคอเซี่ยงเสวียนเกอออกมาสั่งสอนให้เข็ดหลาบ

ไอ้เจ้าเซี่ยงเสวียนเกอ ขี้ขลาดตาขาว มุดหัวอยู่แต่ในวังของตัวเองมาตลอด

ไม่นึกเลยว่างานเลี้ยงครอบครัวที่จัดเดือนละครั้ง มันก็ยังกล้าตบตา

แถมยังทำพวกเขาโดนเสด็จพ่อตำหนิอีก

งานนี้ต้องเอาคืนให้สาสม ต้องซ้อมให้น่วม

ทันใดนั้นเอง องครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ก้าวออกมา

คุกเข่าลงเบื้องหน้าจักรพรรดิเสินอู่อย่างนอบน้อม ก่อนจะปลดเปลื้องการปลอมแปลง เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง

เขาคือองค์ชายหก เซี่ยงเสวียนเกอ นั่นเอง

ทุกคนในที่นั้นต่างส่งเสียงฮือฮา มองดูด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เจ้าหกจอมปั่นคนนี้ ถึงกับใช้วิชาปลอมตัวมาเป็นองครักษ์ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ โดยที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็นเลยสักนิด

"เสด็จพ่อ ลูกแค่ล้อเล่นกับท่านและพี่น้องขำๆ เองพะยะค่ะ ก็ท่านเคยบอกเองว่างานเลี้ยงครอบครัว เราทุกคนคือคนกันเอง ไม่ต้องถือยศถือศักดิ์"

เซี่ยงเสวียนเกอยิ้มบางๆ เผยรอยยิ้มเจื่อนๆ แต่อ่อนน้อมถ่อมตน

เหล่าองค์ชายต่างทำหน้าบอกไม่ถูก

เจ้าหกนี่มันช่างสรรหาคำแก้ตัวจริงๆ พูดเรื่องความกลัวตายของตัวเองให้ดูสวยหรูได้หน้าตาเฉย

จักรพรรดิเสินอู่ปรายตามองเซี่ยงเสวียนเกอแล้วตรัสว่า

"เจ้าหก หากจะว่ากันตามจริง นี่คือโทษฐานหลอกลวงเบื้องสูง หากจะว่ากันเล็กน้อย นี่คือเจ้าไม่ไว้ใจพี่น้องของเจ้าเลยนะ"

สิ้นคำตรัส เหล่าองค์ชายต่างมองมาที่เซี่ยงเสวียนเกอด้วยสายตาซับซ้อน

ที่เจ้าหกมันระแวง ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

เพราะตอนนี้สถานการณ์เข้าสู่ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแล้ว

องค์ชายสี่และองค์ชายแปดต่างจ้องมองเซี่ยงเสวียนเกอเขม็ง

พวกเขารู้สึกว่าเจ้าหกคนนี้ซ่อนคมในฝักมาตลอด แต่วีรกรรมในวันนี้ดูเหมือนจะสื่อว่า เซี่ยงเสวียนเกอไม่ได้มีความคิดที่จะแย่งชิงบัลลังก์เลยแม้แต่น้อย

"ตุบ!"

เซี่ยงเสวียนเกอคุกเข่าลงกับพื้น

"เสด็จพ่อ ลูกยอมรับผิด จะเนรเทศลูกไปชายแดน หรือจะขังลืมในตำหนักเย็น ลูกก็ยอมรับโทษทุกประการพะยะค่ะ"

นี่แหละคือเป้าหมายที่แท้จริงของเซี่ยงเสวียนเกอ

ทุกวันนี้ในราชสำนักเต็มไปด้วยคลื่นใลมโหมกระหน่ำ เซี่ยงเสวียนเกอตัวเล็กๆ แขนขาลีบๆ ไม่อยากจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในน้ำขุ่นๆ นี้เลยจริงๆ

ไม่อย่างนั้น คนที่ระมัดระวังตัวเป็นที่หนึ่งอย่างเซี่ยงเสวียนเกอ มีหรือจะกล้าใช้วิชาหุ่นเชิดและวิชาแปลงโฉมเด็กเล่นต่อหน้าจักรพรรดิเสินอู่ผู้มี เนตรซ้อน

เป้าหมายของเซี่ยงเสวียนเกอนั้นเรียบง่ายมาก

แค่ทำผิดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อให้ถูกเนรเทศออกจากเมืองหลวง

หนีไปให้ไกลจากวังวนความขัดแย้ง รอจนทุกอย่างสงบแล้วค่อยกลับมา

หรือจะไม่กลับมาเลยก็ได้

ยังไงเขาก็เป็นผู้มีชีวิตอมตะ แค่ซุ่มเงียบอยู่จนถึงตอนจบ เขาก็ชนะแล้ว

จักรพรรดิเสินอู่จ้องมองเซี่ยงเสวียนเกอลึกซึ้ง กำลังจะเอ่ยปาก

แต่ทว่า

ทันใดนั้นเสียง "ตึง ตึง ตึง" ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งพระราชวัง

จักรพรรดิเสินอู่และเหล่าองค์ชายต่างหน้าเปลี่ยนสีทันที

"กลองร้องทุกข์ดังขึ้น?"

เมื่อกลองร้องทุกข์ดังขึ้น ไม่ว่าฮ่องเต้จะทำอะไรอยู่ จำต้องเสด็จออกว่าราชการทันที

ดังนั้น จักรพรรดิเสินอู่จึงลุกขึ้นยืนทันที

"เข้าประชุมเช้าก่อน เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง"

"น้อมส่งเสด็จ!"

[จบแล้ว]