บทที่ 24 ทะเลทรายแห่งความตาย 7

บทที่ 24 ทะเลทรายแห่งความตาย 7

พอเห็นพ่อหนุ่มรากไทรทำท่าแบบนี้ ชายหนุ่มหัวทองกลับยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่

คุณลุงชุดลายพรางที่อยู่ข้างๆ เข้ามาขวางชายหนุ่มหัวทองไว้อย่างไม่พอใจ

"นายจะคอยหาเรื่องพ่อหนุ่มรากไทรไปทำไม? ถ้าไม่มีเขา ตอนที่โดนหนูเจอร์บัวกลายพันธุ์โจมตีคราวก่อน ป่านนี้นายคงตายไปแล้ว"

ชายหนุ่มหัวทองได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ดูแย่ลง แต่ความจริงก็เป็นเช่นนั้น ได้แต่ยอมรามือไปก่อนชั่วคราว เขาบ่นด่าพึมพำไม่กี่คำ แล้วเดินไปยืนโกรธอยู่ข้างๆ อย่างไม่สบอารมณ์

ทว่าวินาทีถัดมา ขาของชายหนุ่มหัวทองก็อ่อนยวบ คุกเข่าลงกับพื้นทันที แล้วหมดสติไป

คุณลุงชุดลายพรางมองไปที่พ่อหนุ่มรากไทรโดยสัญชาตญาณ พ่อหนุ่มรากไทรขมวดคิ้ว พูดเสียงเบา "ไม่ใช่ฉัน"

งั้นก็ชัดเจนแล้วว่าสาเหตุที่ชายหนุ่มหัวทองกับสาวน้อยถักเปียสองข้างหมดสติไปนั้นเหมือนกัน คือถูกสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักกัดเอา

เกิดตัวอย่างขึ้นติดต่อกันถึงสองราย คนที่เหลือต่างก็เริ่มตึงเครียด จ้องมองพื้นดินเขม็ง กลัวว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไปที่ต้องล้มพับไป

มีเพียงลั่วเยว่เจี้ยนที่พอได้ยินเรื่องนี้ ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

นี่มันเรื่องดีชัดๆ! ถ้าตัวเองโดนกัดจนสลบไปบ้าง ก็จะได้ตายในทะเลทรายแห่งนี้อย่างสบายๆ ไม่ใช่เหรอ? เธอรีบมองไปที่พื้นด้วยความตื่นเต้น รอคอยอย่างคาดหวังว่าเมื่อไหร่สิ่งมีชีวิตปริศนานั้นจะมากัดเธอสักที

พ่อหนุ่มรากไทรเคาะพื้นทรายรอบๆ ไม่หยุด พยายามไล่สิ่งที่ทำให้ผู้เล่นสองคนหมดสติไป แต่เพราะราตรีกาลมืดมิดเกินไป รอบด้านมืดสนิท พวกเขาไม่มีใครมองเห็นเลยว่ามีตัวอะไรอยู่แถวนั้นบ้าง

นี่คือข้อเสียของการเดินทางตอนกลางคืน แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก การเดินทางในทะเลทรายตอนกลางวันนั้นอันตรายถึงชีวิตยิ่งกว่า

ยื้อกันอยู่ครู่หนึ่ง คุณลุงชุดลายพรางก็เริ่มทนไม่ไหว ฟ้ามืดขนาดนี้ พวกเขาก็มองไม่เห็นว่าไล่เจ้าตัวนั้นไปได้หรือยัง ถ้าเกิดเจ้านั่นยังซุ่มอยู่แถวนี้ เดี๋ยวโผล่มากัดพวกเขาอีกจะทำยังไง?

"หรือไม่เราออกไปจากตรงนี้กันเถอะ? ถ้ามีคนเป็นลมไปอีกคน เราคงเดินทางต่อไม่ได้แน่"

ความจริงวิธีที่ดีที่สุดคือพวกเขาต้องจับสิ่งมีชีวิตปริศนาตัวนั้นให้ได้ที่นี่ ถึงจะตรวจสอบพิษในตัวมันได้ และหาวิธีทำให้สาวน้อยถักเปียสองข้างกับชายหนุ่มหัวทองฟื้นขึ้นมา แต่ดูจากสถานการณ์ที่มองอะไรไม่เห็นในตอนนี้ วิธีนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้

ไม่กี่วินาทีต่อมา พ่อหนุ่มรากไทรก็พยักหน้า แบกชายหนุ่มหัวทองขึ้นหลังแล้วลุกขึ้นยืน สายตาของเขาเหลือบมองลั่วเยว่เจี้ยนแวบหนึ่ง แต่เมื่อดูจากท่าทีที่ลั่วเยว่เจี้ยนแสดงออกตอนวิกฤตหนูเจอร์บัวกลายพันธุ์คราวก่อน จะให้เธอช่วยแบกสาวน้อยถักเปียสองข้างคงเป็นไปไม่ได้แน่

ลั่วเยว่เจี้ยนไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของพ่อหนุ่มรากไทร เธอยังคงเฝ้ารอให้สิ่งมีชีวิตปริศนากัดเธอสักทีฉึกหนึ่งก่อนที่พวกเขาจะจากไป

แน่นอน ต่อให้เธอสังเกตเห็นสายตาของพ่อหนุ่มรากไทร เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี ก็เธอเป็นแค่ผู้หญิงบอบบาง ถ้าให้แบกสาวน้อยถักเปียสองข้างจริงๆ แค่เดินสองก้าวก็คงลำบากแล้ว

คุณลุงชุดลายพรางละสายตากลับมาแล้วถอนหายใจ รับหน้าที่นี้ไปโดยปริยาย เขาแบกสาวน้อยถักเปียสองข้างขึ้นหลัง แล้วคนกลุ่มหนึ่งก็ออกเดินทางต่อ

ตอนที่ฟ้าเริ่มสาง ในที่สุดพวกเขาก็เดินมาถึงจุดสังเกตบนแผนที่ เนินทรายที่มีลวดลายห้าเหลี่ยมจำนวนมากบนพื้นผิว รูปร่างเหมือนเต่าล้านปีไม่มีผิด

คุณลุงชุดลายพรางมองเนินทรายรูปร่างเหมือนเต่าลูกนี้ ความรู้สึกหนักอึ้งตลอดการเดินทางก็ผ่อนคลายลงบ้าง เขาหัวเราะ

"ไอ้เนินเต่าล้านปีนี่วาดได้เหมือนเปี๊ยบเลยแฮะ"

เขาขยับสาวน้อยถักเปียสองข้างที่ไหลเลื่อนลงไปบนหลังให้เข้าที่ แล้วหันไปมองคนข้างหลัง

"ในแผนที่บอกว่าไอ้ดวงตาแห่งทะเลทรายอะไรนั่นอยู่ใต้เนินเต่าลูกนี้ เอาไงดี? เราจะลงมือขุดมันออกมาเลยไหม?"

ลั่วเยว่เจี้ยนที่กำลังหดหู่เพราะไม่โชคดีโดนสิ่งมีชีวิตปริศนากัด พอได้ยินคำพูดของคุณลุงชุดลายพราง ก็เงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ แล้วหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากเป้

ด้วยความที่เป็นโรคกลัวสังคมเธอเลยไม่กล้าพูดอะไรตรงๆ ก็เลยโยนของที่หยิบออกมาไปให้ดื้อๆ ทำเอาคุณลุงชุดลายพรางและหนุ่มแว่นที่ยืนอยู่ไม่ไกลตกใจแทบกระโดดหนี

"นี่มันอะไรกัน?"

คุณลุงชุดลายพรางมองลั่วเยว่เจี้ยนแวบหนึ่ง ดูไม่ออกเลยว่าเธอคิดอะไรอยู่ภายใต้ใบหน้าไร้อารมณ์นั้น แต่คิดว่าสาวน้อยผมขาวน่าจะไม่มีเหตุผลมาทำร้ายพวกเขาที่นี่ จึงเดินเข้าไปดูอย่างระมัดระวัง

พอเห็นห่อของบนพื้น คุณลุงชุดลายพรางก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด "ระเบิด?"

ในมือพ่อหนุ่มรากไทรก็ถือระเบิดแบบเดียวกันอยู่ เขาพูดเสียงเรียบ "เป็นของที่บอสเตรียมไว้ให้พวกเรา"

"เอ่อ..." คุณลุงชุดลายพรางลูบจมูกแก้เก้อ เพราะก่อนหน้านี้หนุ่มแว่นหยิบน้ำแร่มียาพิษออกมาจากเป้ เขาเลยคิดว่าบอสคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร ก็เลยไม่เชื่อว่าบอสจะเตรียมของดีอะไรไว้ให้ เลยแทบไม่ได้เปิดเป้ดู ใครจะไปคิดว่าตอนนี้จะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บแบบนี้

พ่อหนุ่มรากไทรไม่สนว่าคุณลุงชุดลายพรางจะคิดยังไง เขาเดินไปที่หน้าเนินเต่า กะระยะหามุมที่เหมาะสม ใช้กระบองสีดำทมิฬที่หดเล็กลงหลายเท่าโดยไม่รู้ว่าทำได้ยังไงกระทุ้งพื้นดินสองสามที ฝังระเบิดลงไปใต้ดิน แล้วตะโกนเสียงต่ำว่า "หลบไป" ก่อนจะกระโดดถอยห่างจากเนินเต่าอย่างรวดเร็ว

วินาทีถัดมา เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลือนลั่นไปทั่วฟ้า พร้อมกับแสงไฟพุ่งเสียดฟ้า หลุมขนาดใหญ่ลึกสุดหยั่งก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาของทุกคน

คราวนี้คุณลุงชุดลายพรางฉลาดขึ้นแล้ว เขารื้อค้นในเป้ แล้วก็เจอเชือกที่ม้วนทบกันหลายรอบจริงๆ เขาหัวเราะ "พ่อหนุ่มรากไทร ให้ฉันลงไปก่อนหรือนายจะลงไปก่อน?"

สิ้นเสียงพูด คุณลุงชุดลายพรางก็เห็นสาวน้อยผมขาวมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ดูไร้อารมณ์ความรู้สึก จากนั้นก็โยนไม้ขีดไฟที่จุดติดแล้วลงไปในหลุมดำอย่างเย็นชา

บันไดหินที่ดูแล้วน่าจะก่อด้วยหินปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

คุณลุงชุดลายพราง: ...

ช่องแชตไลฟ์สดในขณะนี้:

[ฮ่าๆๆๆๆๆ ลุงลายพรางคนนี้กะจะให้ฉันขำตายแล้วฮุบมรดกเหรียญดาวของฉันใช่ไหม?]

[ฉันขำกลิ้งไปรอบโลกแล้วเนี่ย เสียงหัวเราะขันเหมือนไก่ของฉันดังไปไกลสิบกิโลแล้วมั้ง ฮ่าๆๆๆๆ!]

[ฉันขำไม่ไหว ต่อจากไอ้หนุ่มหัวทอง ลุงลายพรางก็กลายเป็นตลกคาเฟ่คนใหม่ประจำรุ่น!]

[ฮ่าๆๆๆๆ ลุงลายพรางนี่กะจะแย่งตำแหน่งตัวฮาประจำทีมไปจากไอ้หนุ่มหัวทองหรือไง?]

[ไม่ใช่สิ ลุงลายพรางแกเป็นอะไรไปเนี่ย? ก่อนหน้านี้ฉันยังนึกว่าแกเป็นตัวอันตรายที่ซ่อนคมอยู่ซะอีก! ฉากนี้พังยับเยิน จากบอสลับกลายเป็นตัวตลกเฉยเลย]

[...ฉันขอเป็นพยานให้ลุงลายพรางหน่อย เกมที่แล้วแกไม่ได้เป็นแบบนี้นะ เกมที่แล้วแกดูวางแผนแยบยล ไล่ฆ่าล้างบางจริงๆ...]

[ฉันก็อยากจะเชื่อนะว่าลุงลายพรางเป็นตัวเทพ แต่ลุงแกใช้ฝีมือพิสูจน์ให้ฉันเห็นแล้วว่าแกคือนักแสดงตลก ฮ่าๆๆๆๆๆ...]

[ช็อตนี้เทพเยว่กับหมาป่าน้อยเข้าขากันดีจริงๆ จับลุงลายพรางกดหน้าไถกับพื้นชัดๆ]

[ลุงลายพราง: โลกที่มีแค่ฉันเจ็บปวดถือกำเนิดขึ้นแล้วใช่ไหม :)]

[ฮ่าๆๆๆๆ ลุงลายพราง: ที่แท้ตัวตลกก็คือฉันเอง!]

...