บทที่ 22 เปิดตัวแรงและพีคขึ้นเรื่อยๆ

บทที่ 22 เปิดตัวแรงและพีคขึ้นเรื่อยๆ

ลูกสาวไม่เคยรู้ที่มาของความเกลียดชังที่แม่มีต่อเธอ ความเกลียดที่เธอมีต่อแม่นั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา คือ "ถ้าไม่รักแล้วให้กำเนิดฉันทำไม"

ความจริงแล้ว แม่ไม่มีทางเลือก เพราะตอนที่เธอท้องลูกสาว เธออายุแค่สิบสี่ปี

ถูกรุมโทรม พ่อแม่ไม่ให้แจ้งตำรวจ พอท้องเธอจะไปทำแท้ง พ่อแม่ก็จับเธอมัดไว้ เอาเรื่องท้องไปขู่เอาเงิน เอาสินสอด แล้วจับเธอแต่งงานออกไป

มันคือการซื้อขาย

แต่ในการรุมโทรมครั้งนั้น ทุกคนแค่เล่นสนุก ทุกคนรังเกียจว่าเธอสกปรก ไม่ยอมแต่งเข้าบ้าน

ให้ค่าปิดปากพ่อแม่ไปนิดหน่อยพอเป็นพิธี

แม้แต่ตอนลูกสาวคลอด เธอก็คลอดเองตามลำพังในห้องมืดห้องนั้น

แม่โยนกรรไกรให้ บอกให้เธอตัดสายสะดือเอง

กรรไกรเล่มนี้ปลิดชีพแม่ผู้ให้กำเนิดเธอ เธอรับกรรไกรมา ฆ่าแม่ตัวเอง ตัดสายสะดือและเชือกที่มัดตัวเธอ

ร่างกายยังอ่อนแอ แต่เธอก็ฝืนสังขารฆ่าพ่อที่กำลังนอนหลับ

เธอตายยังไง เธอตายเพราะฆ่าคนไปมากมายในหลายปีต่อมา จนถูกประหารชีวิต

หลังจากแม่ตาย ลูกสาวเลือกกินยาฆ่าตัวตาย

ทั้งสองคนก้าวขึ้นรถไฟขบวนเดียวกัน ในความทรงจำของพวกเธอ พวกเธอตัดสินใจนั่งรถไฟขบวนนี้ เพื่อไปใช้ชีวิตในอีกที่หนึ่ง

หลังจากแม่ตายในตู้รถไฟนี้ ลูกสาวก็ไม่ได้จากไป

เธอใช้ทั้งชีวิตเพื่อทดสอบความรักของแม่ แต่ในวินาทีนี้เธอเข้าใจแล้วว่า การไม่บอกที่มาของเธอ คือความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว

—

หลิวซิงตะลึงกับสำนวนและเนื้อเรื่องของท่านเทพอีกครั้ง เดิมทีเขาคิดว่าความสนุกในช่วงต้นเรื่องก็เพียงพอจะขึ้นหิ้งแล้ว ขอแค่เนื้อเรื่องหลังจากนี้ไม่พัง ก็สามารถดังเปรี้ยงปร้างได้สบายๆ

แต่คิดไม่ถึงว่า ท่านเทพจะทำลายสถิติ "สำนวนดี" ในความเข้าใจของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า สามารถทะยานขึ้นฟ้าได้อีกทั้งที่อยู่บนจุดสูงสุดแล้ว!

แถมทั้งเรื่องจนถึงตอนนี้ ตัวเอก ตัวประกอบ ตัวร้าย ต่างก็ฉลาดทันกัน จังหวะการดำเนินเรื่องตื่นเต้นเร้าใจ ไม่มีประโยคไหนที่พูดมาเปล่าประโยชน์

ตัวประกอบในเรื่องก็ไม่ได้มีไว้เพื่อรับใช้ตัวเอกอย่างเดียว พวกเขามีเส้นเรื่องที่สมบูรณ์ของตัวเอง และไม่ว่าจะอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับตัวเอกหรือไม่ ตอนออฟไลน์ก็ทำเอานักอ่านร้องไห้จนตัวโยน

ทุกตัวอักษรทุกประโยคคือส่วนเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบ

การดำเนินเรื่องทำให้คนคาดเดาไม่ได้เลย ทุกครั้งมักจะนำมาซึ่งจุดหักมุมที่อยู่เหนือความคาดหมายของนักอ่าน แต่กลับยกระดับความพีคขึ้นไปอีก

ทุกครั้งที่อ่านซ้ำ จะเจอสิ่งใหม่ๆ ปมที่ผูกไว้มีเยอะยิ่งกว่าทรายในทะเลทราย ถ้าเป็นนักเขียนทั่วไป ต่อให้มีโครงเรื่องก็คงงงตาแตก

แต่ท่านเทพกลับถมหลุมได้ครบถ้วนอย่างเป็นระบบ เหมือนการหย่อนเบ็ดตกปลาตัวใหญ่

ค่อยๆ เผยพิรุธออกมาทีละนิด ล่อให้ตัวละครในเรื่องและนักอ่านนอกเรื่องติดเบ็ด เดินตามสายเบ็ดไปข้างหน้า แล้วค่อยๆ เปิดเผยฉากหลังอันยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้

ถึงตอนนี้ แม้นิยายดูเหมือนจะดำเนินไปไม่ถึงหนึ่งในสาม และไม่มีใครรู้ว่าความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรถไฟสายมรณะคืออะไร

แต่หลิวซิงรู้สึกได้ลางๆ ว่า เบื้องหลังรถไฟขบวนเล็กๆ นี้ ซ่อนโลกทัศน์ที่ยิ่งใหญ่เอาไว้

นักเขียนแค่เผยให้เห็นภูเขาน้ำแข็งเพียงมุมเดียว ก็ทำให้คนตกตะลึง จนต้องร้องว่าเทพจริงๆ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้านิยายดำเนินไปถึงช่วงกลางและช่วงท้าย จะสนุกตื่นเต้นขนาดไหน

หลิวซิงได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้ท่านเทพฟอร์มไม่ตก อย่าเท อย่าจบเห่ อย่าออกทะเลเด็ดขาด!

นักอ่านในช่องคอมเมนต์ก็มีความรู้สึกเดียวกัน

[ไรท์เตอร์ คุณ—คือพระเจ้าของฉัน—ฉันขอโทษที่เมื่อวานเรียกคุณว่ายัยซี่โครงหมู ได้โปรดอย่าถือสาความงี่เง่าของฉันจนหมดอารมณ์เขียนต่อนะคะ—]

[เมื่อเช้าฉันยังด่าฟ้าด่าดินอยู่เลย พออ่านจบถึงรู้ว่า ตัวฉันเองต่างหากที่เป็นตัวตลก ขอตบหน้าตัวเองเป็นการขอขมา]

[ฉันนี่มันสมควรตายจริงๆ ที่บังอาจสงสัยว่าไรท์เตอร์ดีๆ แบบนี้จะเทจะออกทะเล ฉันไม่มีความเชื่อมั่นในตัวไรท์เตอร์เลย ฉันจะเป็นนักอ่านของไรท์เตอร์ได้ยังไง!]

[รู้สึกเหมือนโดนหลอกกันถ้วนหน้า รวมถึงนักอ่านด้วย]

[เชี่ย ขอแค่ฉันอ่านข้ามไปประโยคเดียว สมองฉันก็รวนแล้ว เขียนตัวละครอย่างเฉิงหนานออกมาได้ สมองคนเขียนต้องน่ากลัวขนาดไหนเนี่ย]

[พล็อตแบบนี้ให้ตายฉันก็คิดไม่ออก ไรท์เตอร์จินตนาการล้ำเลิศเกินไปแล้ว]

[ตรรกะสุดยอดมาก รู้สึกเหมือนชีวิตจริงเป็นเด็กหัวกะทิจากมหาลัยดังเลย]

[ฉันยอมใจสำนวนและจินตนาการของไรท์เตอร์ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานตลอดไป ฉันยอมแล้ว ฟ้าไม่ยอมดินไม่ยอม พ่อแม่ไม่ยอม ญาติพี่น้องไม่ยอม ยายแก่ข้างถนนไม่ยอม แต่ฉันยอมเธอ—]

[คุณเสร็จแน่ไรท์เตอร์ ชาตินี้ฉันจะตามติดคุณเหมือนผีเลย]

[ฮือๆ ฮวาฮวาของฉัน ทำไมชีวิตเธอถึงยากลำบากขนาดนี้]

[ไม่มีใครอยากเป็นคนเลวหรอก แต่ไม่มีใครมอบทางสว่างให้พวกเธอเลย]

[จุดหักมุมนี้...ทำเอาฉันไม่มีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องอื่นเลย เหมือนโดนนักเขียนจูงจมูกเดิน]

[ถังถัง ฉันชอบตัวละครสมทบในนิยายเธอไม่ได้เหรอ ชอบใครตายคนนั้น ฉันร้องไห้จนตาบวมหมดแล้ว]

[ให้พวกเธอฟื้นคืนชีพได้ไหม พวกเธอน่าสงสารขนาดนั้น คนที่ฆ่าก็มีแต่พวกสมควรตายทั้งนั้น ทำไมต้องประหารเธอด้วย ข่มขืนไม่ลงโทษ แต่พอกลับมาแก้แค้นดันผิด?]

[ข้างโต๊ะฉันมีแต่ทิชชู แม่ฉันเปิดประตูเข้ามาตกใจ นึกว่าฉันสอบตกเลยร้องไห้หนัก ยังปลอบฉันว่าไม่เป็นไร ฮือๆ ฉันมันลูกแหง่ติดแม่ จินตนาการไม่ออกเลยถ้าไม่มีแม่จะเป็นยังไง]

[ผมผู้ชายอกสามศอกยังร้องไห้ ไอ้พวกเดรัจฉาน สมควรตกนรก]

[สงสารพี่หนานจัง ตายตั้งกี่ครั้ง ต้องประทับตราลงในวิญญาณตั้งกี่หน]

[ฮวาฮวาไม่บอกชาติกำเนิดของเสี่ยวฮวา นั่นคือการแสดงความรักของเธอแล้ว ถ้าเธอไม่มีความรู้สึกต่อลูกสักนิด คงบีบคอลูกตายตั้งแต่คลอดแล้ว]

[ดูจากปมก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่เจออันตราย เสี่ยวฮวาจะมองหาแม่เป็นคนแรก พวกเธอรักกันจริงๆ นะ]

[ความรักของแม่ลูกคือสิ่งที่น่าประทับใจที่สุดในโลก!]

[ร้องไห้จนเสียงแหบ แต่ก็ยังต้องบอกว่าพี่หนานของฉันสุดยอด ซี่โครงเขียนดีเกินไปแล้ว เนื้อเรื่องทำเอาฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณได้รับการกระแทกอย่างรุนแรง]

[ก่อนกดเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ฉันคิดว่าคำโปรยคือที่สุดแล้ว พอกดเข้ามา ฉันคิดว่าตอนเริ่มเรื่องคือที่สุด อ่านไปถึงกลางเรื่อง ฉันคิดว่านี่ยังไงก็คงเป็นที่สุดของทั้งเรื่องแล้ว สรุปคือนักเขียนกั๊กของดีกว่าไว้ เหมือนเปิดตัวแรงแล้วพีคขึ้นเรื่อยๆ จนบ้าคลั่ง]

[ครั้งแรกที่เห็นนิยายที่พีคตลอดเรื่อง ตัวเอกตัวประกอบมีซีนเด่นตลอด การดำเนินเรื่องน่าติดตาม จังหวะเรื่องโครตพ่อโครตแม่ดี ไม่ยืดเยื้อสักนิด]

[ถึงจะอ่านรวดเดียวตั้งหลายตอน แต่พออ่านถึงตอนสุดท้าย ฉันก็ยังรู้สึกโหวงๆ ในใจ รู้สึกอ่านไม่จุใจสักที แนะนำให้นักเขียนอัปเดตวันละแปดร้อยตอน อัปเดตไปตลอดชีวิตอย่าได้หยุด!]

[คอมเมนต์บนจะบีบไรท์เตอร์ให้ตายเหรอ ไม่เหมือนฉันหรอก เข้าอกเข้าใจคนอื่น ไรท์เตอร์ถ้ายังไม่นอนก็อย่าหยุด [เขิน]]