บทที่ 6 แม่ของนางรองตัวร้าย 6

บทที่ 6 แม่ของนางรองตัวร้าย 6

ไป๋จือเยว่กำลังฟังเสี่ยวฮวาเพื่อนนักศึกษาหญิงที่เพิ่งรู้จักคุยเรื่องโรงอาหารไหนอร่อยที่สุด เซียวเจิ้นอวี่ก็เดินเข้ามาตรงหน้าไป๋จือเยว่ ขัดจังหวะการสนทนาของพวกเธอ แล้วดึงตัวเธอขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงเผด็จการว่า "ไปกินข้าวกับฉัน"

ไป๋จือเยว่รู้สึกว่าเขาประหลาดคน รีบสะบัดมือเขาออก

"ไม่เป็นไร ฉันไปกินที่โรงอาหารกับเสี่ยวฮวาก็ได้"

"เธอไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันมาเชิญเธอด้วยตัวเองแล้วนะ"

หมายความว่ายังไง? เขามาเชิญด้วยตัวเองแล้วต้องไปงั้นเหรอ? เขาเอาหน้าใหญ่โตมาจากไหน?

สีหน้าของไป๋จือเยว่เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว ความประทับใจที่มีต่อเซียวเจิ้นอวี่ จากพี่เจิ้นอวี่ที่มีรัศมีเปล่งประกายในวัยเด็ก ค่อยๆ ดิ่งลงเหว

"ขอโทษนะ ฉันบอกว่าฉันอยากไปกินข้าวที่โรงอาหาร"

พูดจบก็ดึงตัวเสี่ยวฮวารีบเดินจากไป ทิ้งให้เซียวเจิ้นอวี่ยืนอยู่ที่เดิม

ระหว่างทางไปโรงอาหาร จือเยว่คุยกับเสี่ยวฮวา "เสี่ยวฮวา เซียวเจิ้นอวี่เขาแปลกแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ?"

ไป๋จือเยว่รู้สึกว่าเขาประหลาดจริงๆ มักจะทำตัวเผด็จการและพูดเองเออเอง เหมือนกับว่าเธอต้องคอยเชื่อฟังเขาอย่างนั้นแหละ เขาไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหน?

ถึงตอนเด็กๆ เธอจะชอบเล่นกับเขาจริงๆ แต่หลักๆ ก็เพราะข้างกายมีแค่เขาที่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน ส่วนเหตุผลที่เหลือก็คือแม่ของเซียวเจิ้นอวี่ที่คอยจับคู่ไม่หยุดหย่อน

"เปล่านะ เมื่อก่อนถึงเขาจะดูหยิ่งๆ ไม่ค่อยสนใจใคร แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบวันนี้นะ เขา...เขาคงไม่ได้ชอบเธอหรอกนะ! ผู้ชายเวลาเจอผู้หญิงที่ชอบจะทำตัวแปลกๆ"

ไป๋จือเยว่ได้ยินแบบนั้นก็ขนลุกซู่ อะไรกันเนี่ย? เมื่อวานเพิ่งจะทำแบบนั้นแบบนี้กับผู้หญิงอีกคนหลังต้นไม้ให้เธอมาเจอเข้า วันนี้มาทำท่าทางแบบนี้เพราะชอบเธอเนี่ยนะ?

ถ้าจะบอกว่าชอบเธอ เธอยอมเชื่อว่าเขาอยากจะปิดปากเธอ ไม่ให้เอาเรื่องเมื่อวานไปพูดเสียมากกว่า

คิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล ไป๋จือเยว่ตัดสินใจว่าเดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จจะไปพูดกับเขาให้รู้เรื่อง ให้เขาสบายใจได้ ว่าเธอไม่ใช่คนปากโป้ง

ทางด้านนี้จือเยว่ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับเสี่ยวฮวา ทางด้านโน้นเซียวเจิ้นอวี่โกรธจนกินข้าวไม่ลง

หมายความว่ายังไง? เธอกล้าปฏิเสธเขาอีกแล้วเหรอ? ทำไมกัน?

หรือว่ากำลังเล่นตัว? หรือว่าเมื่อวานมาเจอเขากับชิงเอ๋อร์อยู่ด้วยกันเลยหึง?

ถึงจะบอกไม่ถูกว่าทำไม แต่เซียวเจิ้นอวี่รู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่าไป๋จือเยว่หลงรักเขา และรักอย่างหัวปักหัวปำด้วย

เขาไม่เชื่อว่าไป๋จือเยว่ไม่อยากยุ่งกับเขา การปฏิเสธเขาต้องมีเหตุผลแน่ๆ ดังนั้นพอไป๋จือเยว่กินข้าวเสร็จ แล้วมาบอกกับเขาว่าจะช่วยเก็บความลับเรื่องเมื่อวานให้ เซียวเจิ้นอวี่ก็รู้สึกว่าตัวเองเดาถูกเป๊ะ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอปฏิเสธฉันเพราะเรื่องนี้ ฉันกับเธอคนนั้นเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดา ต่อให้เคยมีอะไรกันก็เป็นเรื่องก่อนที่เธอจะกลับประเทศมา เธอจะเก็บมาใส่ใจทำไม?"

เซียวเจิ้นอวี่รู้สึกว่าเธอช่างไม่รู้จักดีชั่ว เขายังไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ขั้นต่อไปกับเธอ และยังไม่ได้ให้คำมั่นสัญญาอะไรกับเธอ เธอก็เริ่มสะบัดหน้าใส่เพราะชิงเอ๋อร์แล้ว หรือจะคิดว่าบ้านตัวเองใหญ่โตแล้วจะเล่นตัวได้?

เดิมทีเขายังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับรูปลักษณ์ปัจจุบันของไป๋จือเยว่อยู่บ้าง แต่ตอนนี้มาดูแล้ว ชิงเอ๋อร์ก็ยังวางตัวได้สง่างามเหมาะสมกว่าจริงๆ

พูดจบก็หันหลังเดินจากไป ต้องดัดนิสัยเธอสักหน่อย เธอจะได้รู้สถานะของตัวเอง!

ไป๋จือเยว่ยืนทำหน้าเหมือนเห็นผีอยู่ตรงนั้น......

Σ( ° △ °|||)︴

เขา...เขาหมายความว่ายังไง?

หรือเขาจะคิดว่าเธอกำลังหึง?

ฉู่ว่านชิงที่แอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ตรงหัวมุมเดินออกมา จริงๆ แล้วฉู่ว่านชิงหน้าตาไม่เลวเลย บุคลิกก็ดูอ่อนหวาน เหมือนดอกไม้สีขาวดอกหนึ่ง เวลานี้ดอกไม้สีขาวดอกนี้เดินเข้ามาพร้อมน้ำตาคลอเบ้า มายืนตรงหน้าไป๋จือเยว่ กัดริมฝีปากทำท่าทางเข้มแข็ง

"ในเมื่อเธอก็ชอบเจิ้นอวี่ งั้นฉันยกเขาให้เธอแล้วกัน ยังไงฐานะทางบ้านของพวกเธอก็เหมาะสมกัน ฉัน...คนอย่างฉัน ต่อให้ใจตรงกันกับเจิ้นอวี่ ก็ยากที่จะช่วยเหลือเจิ้นอวี่ได้ ฉันจะหลีกทางให้เธอ ฉันยกเขาให้เธอ แต่เธอต้องสัญญากับฉันนะ ว่าจะช่วยดูแลเขาให้ดี!"

เมื่อกี้ไป๋จือเยว่ยังทำหน้าเหมือนเห็นผี ตอนนี้เหมือนได้กินขี้หมาเข้าไปยังไงยังงั้น......

นี่มันโรคอะไรกันเนี่ย ต่างคนต่างพูดเองเออเอง คนหนึ่งคิดว่าเธอแอบรัก อีกคนก็วิ่งมาบอกว่าจะยกผู้ชายให้! เธอดูตาบอดขนาดนั้นเลยเหรอ?

จริงๆ แล้วชาติที่แล้วก็เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ชาติที่แล้วไป๋จือเยว่ถูกเป่าหูว่าเป็นลูกสะใภ้แต่งเข้าบ้านสกุลเซียวมาตั้งแต่เด็ก แม่ของเซียวเจิ้นอวี่ก็เรียกเธอว่าลูกสะใภ้ลับหลังมาตลอด เธอวางตัวเองไว้ในตำแหน่งภรรยาของเซียวเจิ้นอวี่มาตั้งนานแล้ว

จู่ๆ มีผู้หญิงพุ่งออกมาพูดจาแบบนี้ แถมเซียวเจิ้นอวี่ยังปกป้องผู้หญิงคนนั้นทุกอย่าง ไป๋จือเยว่โกรธจนกัดฟันกรอด มองฉู่ว่านชิงเป็นเมียน้อย เป็นนางจิ้งจอกที่มาทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับเซียวเจิ้นอวี่ แน่นอนว่าต้องจ้องเล่นงานทุกฝีก้าว คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะต้องมีจุดจบแบบนั้น

แต่ไป๋จือเยว่ในชาตินี้ เติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูของไป๋ซ่าน หลายปีมานี้ไม่เพียงได้ท่องเที่ยวไปทั่ว แต่ยังได้พบเจอผู้คนร้อยพ่อพันแม่ระหว่างการเดินทาง ได้เปิดหูเปิดตา เธอมั่นใจและมองโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอไม่ใช่ไป๋จือเยว่ที่ขังตัวเองอยู่ในกรงขังอีกต่อไปแล้ว

ทนไม่ไหวจริงๆ เธอโกรธจนพูดว่า

"เธอเอาแต่พูดปาวๆ ว่ายกเขาให้ฉัน เธอเคยถามฉันไหมว่าฉันอยากได้รึเปล่า? เธอจะเทิดทูนคางคกเป็นเจ้าชายกบก็เรื่องของเธอ แต่ทำไมต้องออกมาทำให้คนอื่นคลื่นไส้ด้วย! ยังจะมาหลีกทางให้ฉันอีก ฉันต้องการให้เธอมาหลีกทางให้เหรอ เธอเห็นฉันอยู่ในฐานะอะไร? เมียน้อยเหรอ? ฉันไม่ต้องการความเสียสละของเธอหรอก ฉันว่าพวกเธอสองคนนี่ผีเน่ากับโลงผุชัดๆ! รีบๆ ไปรักกันให้ตายเถอะ อย่าออกมาเป็นภัยสังคมเลย!"

ฉู่ว่านชิงโดนด่าจนมึน เธอทำท่าเหมือนดอกไม้สีขาวผู้ถูกกระทำ เบิกตาโตมองไป๋จือเยว่อย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วเอามือปิดปากวิ่งหนีไป

ไป๋จือเยว่ด่าจบก็รู้สึกสะใจสุดๆ จริงๆ ด้วยต้องเรียนรู้จากแม่ กับคนไม่พูดเหตุผล ก็ไม่ต้องไปพูดเหตุผลด้วย ด่าไปตรงๆ ก็จบเรื่อง สบายใจเฉิบ!

แม่ของเธอที่เธอเป็นห่วงถูกเหล่าคุณนายในวงสังคมเชิญไปจิบน้ำชายามบ่าย คิดไม่ถึงว่าหลินฟางจะอยู่ที่นั่นด้วย

เหล่าคุณนายห้อมล้อมไป๋ซ่านไว้ตรงกลางประหนึ่งดวงดาวล้อมรอบดวงจันทร์ คนนี้ถามเคล็ดลับความอ่อนเยาว์ คนนั้นเยินยอเรื่องธุรกิจที่ใหญ่โต

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้บริษัทตระกูลไป๋กลายเป็นบริษัทชั้นนำของเมืองนี้ไปแล้ว สามีของเหล่าคุณนายต่างก็อยากจะร่วมมือทำธุรกิจกับตระกูลไป๋

หลินฟางนั่งอยู่ตรงปลายโซฟา มองดูภาพนี้ด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตา

ไป๋ซ่านบอกว่าเห็นหน้าหล่อนแล้วคันไม้คันมือ

หลินฟางบอกว่าเห็นหน้าเธอแล้วเจ็บหน้า

นึกถึงเรื่องที่หลายปีมานี้เพราะไปทำให้ไป๋ซ่านโกรธ บริษัทเลยถูกตัดความร่วมมือกับตระกูลไป๋ พ่อเซียวก็พาลโกรธเธอ แถมยังไปใช้ชีวิตคู่กับนังผู้หญิงคนนั้นข้างนอกอย่างเปิดเผย เธอก็แค้นจนแทบกระอักเลือด!

โทษไป๋ซ่านคนเดียว! ถ้าไม่ใช่เพราะมันเธอก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้!

ในบ้านก็มีแค่ลูกสาวคนเดียวแท้ๆ ยังจะปกป้องราวกับไข่ในหิน!

ปกป้องแล้วจะทำไม ตอนนี้เจิ้นอวี่ก็เรียนอยู่ที่เดียวกับไป๋จือเยว่ ใกล้น้ำย่อมได้พระจันทร์ก่อน ไม่เชื่อหรอกว่าด้วยหน้าตาและเสน่ห์ของเจิ้นอวี่ จะจัดการนังเด็กนั่นไม่ได้!

รอจนนังเด็กนั่นเสร็จลูกชายฉันเมื่อไหร่ ก็ต้องยอมให้แม่ผัวอย่างเธอโขกสับอยู่ดี!

ไป๋ซ่านจะแน่แค่ไหนเชียว มีลูกสาวแค่คนเดียว เพื่อให้ลูกสาวมีความสุข สุดท้ายก็ต้องยกบริษัทประเคนให้!

ธุรกิจใหญ่โตแล้วยังไง ก็แค่ตัดชุดวิวาห์ให้คนอื่นใส่!

นึกถึงตรงนี้เธอก็เผยรอยยิ้มอย่างสะใจออกมา

ไป๋ซ่านเหลือบไปเห็นเธอกำลังยิ้มอย่างน่ากลัวอยู่ตรงนั้น ก็เดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เธอกำลังฝันกลางวันอยู่น่ะสิ

( ' ' )ノ)`-' )