บทที่ 5 แม่ของนางรองตัวร้าย 5

บทที่ 5 แม่ของนางรองตัวร้าย 5

ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไป 10 ปี ที่สนามบินมีคู่แม่ลูกเดินออกมา ลูกสาวกำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม รูปร่างอรชรบอบบาง ผมยาวสลวยดกดำเงางามทิ้งตัวลงบนบ่า ปลิวไสวล้อลมเบาๆ งดงามราวกับดอกลิลลี่ที่กำลังรอวันผลิบาน ผู้เป็นแม่กิริยาท่าทางสง่างาม แม้อายุจะมากขึ้นบ้าง แต่นัยน์ตายังคงกระจ่างใส

ใน 10 ปีมานี้ไป๋ซ่านพาเยว่เยว่เดินทางท่องเที่ยวรอบโลก ได้เห็นทั้งภูเขาหิมะขาวโพลนและทุ่งหญ้า ได้เห็นมหาสมุทรและทะเลสาบที่เชี่ยวกราก พาเธอไปป่าฝนเขตร้อน และยังพาเธอไปดูแสงเหนือที่งดงามราวกับความฝัน

ต่อมาเยว่เยว่หลงรักไวโอลิน จึงพาเธอไปที่ประเทศ F ฝากตัวเป็นศิษย์กับนักไวโอลินที่เก่งที่สุดในโลก พำนักอยู่ที่นั่นหลายปี อาจารย์ชอบในจิตวิญญาณของจือเยว่มาก

หลายปีมานี้จือเยว่เป็นตัวแทนระดับประเทศเข้าร่วมการแข่งขัน และทยอยคว้ารางวัลมาได้เรื่อยๆ จนได้รับยกย่องจากสื่อของประเทศ F ว่าเป็นนักไวโอลินที่น่าจับตามองที่สุด

การกลับประเทศครั้งนี้ไป๋จือเยว่เตรียมจะจัดงานแสดงดนตรี ขณะเดียวกันเธอก็สอบติดมหาวิทยาลัย N จึงต้องกลับมาเรียนให้จบ

แน่นอนว่าในใจของไป๋ซ่าน ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ครอบครัวตัวดีบ้านสกุลเซียว และฉู่ว่านชิงยอดดวงใจของเซียวเจิ้นอวี่คนนั้น ยังรอเธออยู่นะ!

เพราะไป๋ซ่านรู้แนวโน้มความเป็นไปของโลกนี้อยู่บ้าง ผนวกกับความรู้ด้านการเงินในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ตลอด 10 ปีมานี้แม้เธอจะแทบไม่ได้เข้าบริษัท แค่คอยกำหนดทิศทางหลักๆ แต่บริษัทกลับเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ

ตรงกันข้ามกับบ้านสกุลเซียว เพราะหลายปีมานี้ไม่มีความร่วมมือและการสนับสนุนจากบ้านสกุลไป๋ จึงตกต่ำลงเรื่อยๆ จากตระกูลชั้นสองกลายเป็นตระกูลชั้นสามไปแล้ว

ไม่มีการทุ่มเทอย่างโง่เขลาของไป๋จือเยว่ การที่เซียวเจิ้นอวี่คิดจะเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง N ผู้มีอำนาจล้นฟ้า ก็เป็นได้แค่ฝันกลางวัน!

เพราะต้องเตรียมเรื่องงานแสดงดนตรีพวกเธอเลยกลับมาค่อนข้างช้า ตอนนี้มหาวิทยาลัยเปิดเทอมแล้ว หลังจากจัดการที่พักเรียบร้อยไป๋จือเยว่ก็รีบไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยกว้างใหญ่เกินไป จือเยว่ที่มามหาวิทยาลัย N ครั้งแรกจึงจำทางไม่ค่อยได้ เธอเดินไปเรื่อยๆ จนถึงสวนหย่อมเล็กๆ ทางทิศตะวันออกของมหาวิทยาลัย พอรู้ตัวว่าเดินผิดทาง กำลังจะหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

"อย่าหลบสิ อย่าหนีความรักของฉัน ผู้หญิง เธอหนีไม่พ้นฝ่ามือฉันหรอก!"

"ไม่นะ เจิ้นอวี่! ถึงฉันจะชอบคุณเหมือนกัน แต่เราไม่เหมาะสมกัน"

เจิ้นอวี่? เซียวเจิ้นอวี่? เร้าใจขนาดนี้เลย? ไป๋จือเยว่ตกตะลึง Σ(ŎдŎ|||)ﾉﾉ

"ฉันไม่อนุญาตให้เธอพูดแบบนี้ เราคือคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด!"

"แต่ฐานะทางบ้านฉันแย่เกินไป ถึงฉันจะไม่รังเกียจความจนของตัวเอง แต่ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของคุณ"

"ไม่ ขอแค่ฉันรักเธอด้วยใจจริงก็พอแล้ว อื้อ..."

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงที่น่ากระอักกระอ่วนใจ ยังไม่ทันที่ไป๋จือเยว่จะตั้งสติได้ ผู้หญิงคนนั้นก็เอามือปิดปากวิ่งออกมาจากหลังต้นไม้แล้วหนีไปไกล

ทิ้งให้ไป๋จือเยว่และเซียวเจิ้นอวี่ที่เดินออกมาจากหลังต้นไม้ยืนสบตากัน

หลายปีมานี้บ้านสกุลเซียวไม่เคยล้มเลิกความตั้งใจที่จะกลับมาเกาะบ้านสกุลไป๋ คอยสืบข่าวแม่ลูกตระกูลไป๋ไปทั่ว ที่เซียวเจิ้นอวี่มาโผล่ที่มหาวิทยาลัย N ก็เพราะสืบทราบมาว่าไป๋จือเยว่จะมาเรียนที่นี่ จึงยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้ได้เข้าเรียน เพื่อจะได้ใกล้ชิดหวังเคลมได้ง่ายๆ ดังนั้นพอไป๋จือเยว่ปรากฏตัว เซียวเจิ้นอวี่จึงจำได้ทันที

"นั่นน้องจือเยว่ใช่ไหม?"

"เอ่อ คือว่า ฉันเอง เมื่อกี้แฟนพี่เหรอ?"

เซียวเจิ้นอวี่ไม่กล้ายอมรับ แม้โตมาเขาจะรังเกียจการจับคู่กับไป๋จือเยว่ที่พ่อแม่จัดแจงให้ แต่พอมองใบหน้าที่งดงามประณีตของไป๋จือเยว่ และนึกถึงทรัพย์สินมหาศาลเบื้องหลังของเธอ ไม่รู้ทำไมถึงเปลี่ยนคำพูด

ไป๋จือเยว่เปลี่ยนแปลงไปจากชาติที่แล้วมาก ชาตินี้ชีวิตราบรื่น ได้ไปเที่ยวเหนือล่องใต้ ไม่มีความเย็นชาหมางเมินและการไขว่คว้าสิ่งที่เอื้อมไม่ถึง เธอจึงเต็มไปด้วยความสดใสและมีชีวิตชีวา

"เปล่า เธอเป็นแค่เพื่อนนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง"

ไป๋จือเยว่มึนงงไปเล็กน้อย ขนาดนั้นแล้วยังไม่ใช่แฟนอีกเหรอ? ในประเทศเปิดกว้างขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?

ไป๋ซ่านที่ดูผ่านหน้าจอถ่ายทอดสดของระบบดูอย่างออกรสออกชาติ เธอเอนตัวพิงโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนโต๊ะรับแขก

"เร้าใจ ยิ่งกว่าละครน้ำเน่าที่ฉันดูอีก"

พูดจบก็หยิบ 'ล่าเถียว' เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ระบบ: "กรุณารักษาคาแรคเตอร์เจ้าของร่างเดิมด้วยโฮสต์"

"โธ่ ก็ไม่มีคนอยู่นี่นา นายให้ฉันผ่อนคลายหน่อยเถอะ"

ไป๋ซ่านเดิมทีก็เป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างร่าเริงอยู่แล้ว แต่เจ้าของร่างเดิมในภารกิจนี้เป็นคนเคร่งขรึมไม่ค่อยยิ้ม จรรยาบรรณวิชาชีพที่ดีทำให้เธอรักษาความสง่างามต่อหน้าผู้คนได้ตลอดเวลา แต่พอลับหลังคนก็มักจะเผลอหลุดตัวตนเดิมออกมา

"งั้นก็ช่วยหุบขาหน่อยครับ คุณใส่กระโปรงอยู่นะ"

"กลัวอะไร นายก็ไม่ใช่ผู้ชายนี่ เชอะ"

ระบบ: "......"

จือเยว่รายงานตัวเสร็จก็กลับบ้าน เห็นแม่ตัวเองกำลังนั่งหลังตรงอยู่บนโซฟา ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปเม้าท์มอย

"หนูว่าพี่เจิ้นอวี่แปลกๆ นะ แม่ เขาทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงคนนั้นหลังต้นไม้ไปแล้วแท้ๆ เขายังบอกว่าไม่ใช่แฟนอีก หรือเขากลัวหนูจะไปฟ้องแม่เขา?"

"หรือว่าหนูดูเป็นคนปากโป้งขนาดนั้น?"

ไป๋ซ่านยิ้มแต่ไม่พูดอะไร หึ เขาแค่พวกจับปลาสองมือก็เท่านั้นแหละ

ไป๋จือเยว่ทำจมูกฟุดฟิด

"แม่แอบกินล่าเถียวตอนหนูไม่อยู่ใช่ไหม! คอเลสเตอรอลแม่สูงนะกินของพวกนี้ไม่ได้! แม่แอบกินตอนหนูไม่อยู่จริงๆ ด้วย!"

"แม่เปล่านะ..."

"โกหก พุงป่องแล้วเนี่ย! แถมมุมปากยังมีน้ำมันติดอยู่เลย!"

ไป๋ซ่าน: "......"

ไอ้เด็กคนนี้ ไป๋ซ่านบอกเลยว่าเธอคิดถึงเยว่เยว่ตอนเด็กๆ มาก ลูกโตแล้วหลอกยากชะมัด!

เช้าวันรุ่งขึ้นไป๋จือเยว่ไปเข้าเรียนอย่างเป็นทางการ อาจารย์ที่ปรึกษาแนะนำเธอหน้าชั้นเรียน

"นี่คือนักศึกษาคนสุดท้ายของห้องเรา ไป๋จือเยว่ ก่อนหน้านี้ไปเรียนต่อที่ประเทศ F ภาษา F ดีมาก ถ้าใครว่างก็ไปพูดคุยแลกเปลี่ยนกับเธอได้"

"เพื่อนใหม่สวยจัง ฉันช๊อบชอบ"

"โอ๊ย ขาวสวยมาก ดูท่าตำแหน่งดาวคณะจะเปลี่ยนมือแล้ว"

"ฮือๆๆ เทียบกับเธอแล้วฉันเหมือนโคลนที่เจ้าแม่หนี่วาเสบัดทิ้งเลย!"

"ฉันว่าหน้าเธอคุ้นๆ นะ เธอใช่นักไวโอลินที่ไปคว้ารางวัลในนามประเทศเราคนนั้นหรือเปล่า?"

"กรี๊ด น่าจะใช่เธอจริงๆ ด้วย!"

พอนักศึกษาด้านล่างเห็นเธอก็เริ่มซุบซิบกัน

อาจารย์ที่ปรึกษาให้ไป๋จือเยว่แนะนำตัวสั้นๆ แล้วให้เธอลงไปนั่ง ตอนนี้เองไป๋จือเยว่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเซียวเจิ้นอวี่และผู้หญิงที่ชื่อชิงเอ๋อร์เมื่อวาน ล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

เซียวเจิ้นอวี่เห็นเธอรีบทักทาย: "จือเยว่ มานั่งตรงนี้สิ"

ข้างๆ เขาบังเอิญมีที่ว่างพอดี เพื่อนๆ รอบข้างเห็นเขารู้จักกับเด็กใหม่ ต่างก็ให้ความสนใจ อะไรกัน? เด็กใหม่มีเจ้าของแล้วเหรอ? แต่ช่วงนี้เซียวเจิ้นอวี่สนิทกับฉู่ว่านชิงไม่ใช่เหรอ?

เซียวเจิ้นอวี่มั่นใจเต็มเปี่ยม แม้ไม่ได้เจอกันหลายปี แต่เขาคิดว่าด้วยเสน่ห์ของตนและความเอาอกเอาใจที่ไป๋จือเยว่เคยมีให้เมื่อก่อน เธอต้องเรียกหาได้ดั่งใจแน่ แต่ไป๋จือเยว่ตอนนี้พอเห็นหน้าเขา กลับนึกถึงฉากน่าอายเมื่อวาน

เธอมองเซียวเจิ้นอวี่แล้วมองไปที่ฉู่ว่านชิงที่อยู่อีกด้าน

"ช่างเถอะๆ ฉันนั่งตรงนี้ดีกว่า"

ไป๋จือเยว่ยิ้มแห้งๆ แล้วสุ่มหาที่นั่งลงไป

เซียวเจิ้นอวี่คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะถูกปฏิเสธ!

ใครให้ความกล้าเธอมาปฏิเสธเขา!

ผู้หญิงไม่รู้จักดีชั่ว มีผู้หญิงตั้งเท่าไหร่ที่อยากมานั่งข้างเขาแต่ไม่มีสิทธิ์!

เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวน เธอกล้าปฏิเสธงั้นเหรอ!

เซียวเจิ้นอวี่โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ

นักศึกษาคนอื่นที่หมั่นไส้เขาอยู่แล้วเห็นสภาพเขาแบบนั้นก็กลั้นขำไม่อยู่จนหลุดขำออกมา

เขายิ่งโมโหหนักเข้าไปอีก!

ไม่นานก็ถึงเวลาพักเที่ยง เขาโมโหมาทั้งเช้า ในที่สุดก็หาข้ออ้างให้ตัวเองได้ เขาคิดว่าการที่ไป๋จือเยว่อยู่ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ต้องเขินอายแน่ๆ งั้นชวนไปกินมื้อเที่ยงกันสองต่อสองก็น่าจะได้แล้วล่ะ!

เขาคิดว่าตัวเองช่างเอาใจใส่จริงๆ