บทที่ 20 ฉันเป็นผู้ช่วยให้ดาราหญิง 2

บทที่ 20 ฉันเป็นผู้ช่วยให้ดาราหญิง 2

หญิงสาวสวยหน้าสดอายุน้อยมัดผมหางม้าสูง ถือของเดินเข้ามา

เธอเห็นคนที่นั่งงงอยู่บนเตียง ก็ยิ้มพูดว่า "ตื่นแล้วก็รีบไปล้างหน้าแปรงฟัน ฉันซื้อข้าวเช้ามาให้ กินตอนร้อนๆ นะ"

ดวงตาสีนิลของเธอดำขลับดั่งน้ำหมึก ลึกล้ำและลึกลับกว่าคนทั่วไป ลู่เหยาเกือบจะทำตามคำพูดเธอ ลงจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างว่าง่าย แต่ทำไปได้ครึ่งทางก็ชะงักกึก

ไม่ใช่นี่!

"เธอเป็นใคร?" เธอถามอย่างระแวง "ฉันไม่รู้จักเธอ นี่ห้องฉัน ทำไมเธอเข้ามาได้?"

จู๋อินรอตั้งแต่ตอนเคาะประตู รอว่านางเอกจะรู้สึกตัวเมื่อไหร่

เห็นลู่เหยาทำหน้าเอ๋อปล่อยให้เธอพูดตั้งยืดยาว จู๋อินถอนหายใจอย่างจนใจ เป็นสาวน้อยไร้เดียงสาจริงๆ ด้วย

ลู่เหยา คือตัวเอกของโลกนี้

เธอเกิดในครอบครัวฐานะปานกลาง พ่อแม่เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยทั้งคู่ เป็นลูกคนเดียว ตั้งแต่เด็กก็เหมือนถูกหวยพันธุกรรม เกิดมาหน้าตาสะสวยชนิดที่ตระกูลลู่นับขึ้นไปห้ารุ่นก็หาไม่ได้

เติบโตมาตามครรลอง ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่น นิสัยไร้เดียงสาน่ารัก สิ่งที่เธอได้รับจากคนรอบข้างมักจะเป็นความหวังดีเสมอ

เป็นดอกไม้ตูมน้อยๆ ที่เติบโตมาด้วยการรดน้ำพรวนดินจากความรัก

เธอควรจะเติบโตต่อไป อาบไล้แสงแดดและความรัก เติบโต ผลิบาน กลายเป็นรูปลักษณ์ที่งดงามที่สุด

จนกระทั่งปีสี่ พี่ชายข้างบ้านในสมัยก่อนติดต่อเธอมา

เจิ้งอวี้ซู พี่ชายข้างบ้านที่ตอนลู่เหยาอายุสิบขวบเคยพูดเล่นว่าโตขึ้นจะแต่งงานด้วย

เจิ้งอวี้ซูย้ายบ้านไปเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ก็ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว เขาเข้าวงการบันเทิง ประสบความสำเร็จอย่างมาก ตอนนี้เป็นผู้จัดการดาราที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ปั้นดาราแถวหน้ามาแล้วหลายคน และยังถือหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัทบันเทิงหลานตี้

หลังจากการพบกันโดยบังเอิญ เจิ้งอวี้ซูได้ช่องทางติดต่อลู่เหยา พร่ำชมว่าคุณสมบัติส่วนตัวของเธอโดดเด่นมาก แนะนำให้เธอเข้าวงการบันเทิง

เด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ใครบ้างไม่มีความฝันอยากเป็นดาราเจิดจรัส ใครบ้างไม่ชอบคำชม ไม่ชอบให้คนรักใคร่?

พ่อแม่ของลู่เหยาแม้จะกังวล แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจสนับสนุนความคิดลูกสาว อีกอย่างเจิ้งอวี้ซูก็รับปากเป็นมั่นเหมาะว่ามีเขาอยู่ จะช่วยดูแลลู่เหยาอย่างดี ไม่ให้สิ่งแปดเปื้อนในวงการบันเทิงมากล้ำกรายเธอได้

เจ้ากวางน้อยแสนซื่อกระโจนลงสู่ถังย้อมสีขนาดใหญ่ เธอไม่รู้เลยว่า "เพื่อน" ที่สาบานว่าจะปกป้องเธอ ความจริงคือสัตว์ประหลาดที่ล่อลวงเหยื่อให้ติดกับ

ชีวิตนี้ของลู่เหยา ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญได้พบผู้ชายสามคน

ถ้าเป็นตัวเอกคนอื่น สามคนนี้ต้องเป็นผู้อุปถัมภ์ค้ำชู ช่วยเธอกวาดล้างอุปสรรค นำทางเธอให้เติบโต ทำให้เธอดียิ่งขึ้น

แต่ลู่เหยา โชคร้าย นี่เป็นโลกที่นิยมนิยายแนวทารุณตัวเอก ผู้ชายสามคนที่เธอเจอ เป็นเดรัจฉานสามตัว

คนแรกคือเจิ้งอวี้ซู เขาแนะนำลู่เหยาเข้าวงการ และกลายเป็นผู้จัดการคนแรกของเธอโดยธรรมเนียม

คนที่สอง คือผู้กำกับผลงานเดบิวต์ในวงการบันเทิงของลู่เหยา

คนที่สาม ไว้ค่อยพูดถึงทีหลัง

สรุปคือ เส้นทางนี้ของลู่เหยา เรียกได้ว่าเดินย่ำไปบนกองเลือด จากตกต่ำถึงขีดสุด คนรุมด่าสาปแช่ง จนสุดท้าย เธอยืดหลังตรง คว้ามงกุฎแห่งความสำเร็จสูงสุดของดาราหญิงมาครอง มีชื่อเสียงเกียรติยศ

สุดท้ายเธอก็คือผู้ชนะ

ข้างต้น คือบทละครที่บาร์บาร่าเอาให้จู๋อินดูหลังจากเข้ามาในโลกนี้

บาร์บาร่าไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า โลกที่แล้วเห็นโฮสต์เรียนรู้อะไรก็เร็ว ของใหม่ๆ ก็จำได้แม่น แต่บทแนะนำเนื้อเรื่องบางๆ ครั้งนี้ เธอดูเหมือนจะอ่าน... นานไปหน่อย?

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นแค่แวบเดียว ไม่นานมันก็ได้ยินโฮสต์พูดว่า "เธอเก่งมาก งั้น ภารกิจของฉันที่นี่คืออะไร?"

บาร์บาร่าตอบ "ไม่เหมือนภารกิจที่แล้ว นางเอกของโลกนี้ มีความแค้น"

จู๋อินนึกย้อนถึงเนื้อเรื่องที่เพิ่งดู คิดว่าสมเหตุสมผล "เป็นใครก็ต้องแค้นแหละ"

บาร์บาร่าเลยพูดว่า "ดังนั้น เราเลยมาในช่วงที่เพิ่งเริ่มต้น ตอนนี้ นางเอกเพิ่งเซ็นสัญญากับหลานตี้ไม่นาน กำลังถ่ายละครเรื่องแรก และเป็นนางเอกเรื่องแรกของเธอด้วย"

ผู้ช่วยคนที่สองที่บริษัทจัดหาให้เพิ่งลาออกไป

จู๋อินเข้าใจอะไรบางอย่าง ยิ้มถาม "งานของฉัน คือมาแทนที่ผู้ช่วยของเธอ? พูดให้ถูกคือ ช่วยเด็กสาวคนนี้ ไม่ให้โดนแผนชั่วพวกนั้นเล่นงาน ถูกไหม?"

บาร์บาร่า: "ถูกต้อง โฮสต์ ฉันสามารถจัดเตรียมตัวตนที่เหมาะสมให้คุณที่นี่ได้เหมือนโลกที่แล้ว เช่น เพิ่งจบการศึกษา..."

"ไม่" จู๋อินยิ้ม "ฉันมีไอเดียที่ดีกว่านั้น"

ดังนั้น ลู่เหยาที่ถูกคนในกองถ่ายกีดกัน ผู้ช่วยก็โดนรังแกจนลาออก ฟุบอยู่ตรงระเบียง เห็นดาวตกดวงหนึ่ง จึงอธิษฐานขอพรแบบเด็กๆ

ดาวตกตอบรับคำขอของเธอ

"ฉันเป็นผู้ช่วยคนใหม่ของเธอ" จู๋อินสบสายตางุนงงของเด็กสาว ขยิบตาให้เธอ

"คำอธิษฐานที่เธอขอเมื่อคืน ยังจำได้ไหม?"

คำอธิษฐานเมื่อคืน?

ลู่เหยางงอีกครั้ง นึกไม่ออกเลยว่าตอนเมาแอ๋บ่นพึมพำอะไรไปบ้าง

จู๋อินไม่แปลกใจ "ดูสิ"

นิ้วเรียวยาวของเธอจิ้มเบาๆ ไปในอากาศ

หมอกหนาสีม่วงเข้มส่องประกายระยิบระยับราวกับเนบิวลากระจายออกจากปลายนิ้ว รวมตัวกันในความว่างเปล่า ก่อตัวเป็นก้อนเมฆลึกลับ

ในก้อนเมฆปรากฏภาพภาพหนึ่ง

ผู้หญิงแก้มแดงก่ำพึมพำกับดาวตก "ดาวตกจ๋า ดาวตกจ๋า ขอผู้ช่วยสารพัดนึกให้หนูสักคนเถอะ..."

ลู่เหยาช็อก

ลู่เหยาไม่เข้าใจ

ลู่เหยาขยี้ตา

จ้องอีกที เนบิวลายังอยู่ คนก็ยังอยู่

ไหน... ไหนบอกว่า ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ไง?

จู๋อินไม่ปล่อยให้เธอเหม่อตอ "ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวข้าวเช้าจะเย็นหมด"

ลู่เหยาเหมือนละเมอล้างหน้าแต่งตัว เดินไปที่โต๊ะ หยิบอาหารยัดใส่ปากอย่างว่าง่าย เกือบจะเอาช้อนกินโจ๊กแยงรูจมูก

คือแบบ... เธออดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็อีกแวบหนึ่ง แล้วก็อีกแวบหนึ่ง

จู๋อินมองเธอด้วยรอยยิ้ม "ฉันเป็นตัวจริง ไม่หายไปไหนหรอก รีบกินเถอะ"

ลู่เหยาแสดงสีหน้าสับสนเล็กน้อย แต่ไม่นาน ความสับสนนั้นก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแหย

ใครบ้างไม่มีความฝันแบบเทพนิยาย!

เธอรีบกินข้าวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ บริษัทอะไร ผู้กำกับอะไร การถูกกีดกันในกองถ่ายอะไร เธอโยนทิ้งไปหลังสมองหมดแล้ว ในหัวมีแต่คำถามเกี่ยวกับจู๋อินเต็มไปหมด

"คุณมาจากไหนเหรอ?"

"จาก... บนดาวดวงนั้น"

"งั้นคุณก็ไม่ใช่มนุษย์?"

"อื้ม ไม่นับว่าเป็นนะ"

"คุณโผล่มาแบบนี้ เรื่องสถานะตัวตนจะทำยังไง จะไม่โดนรัฐบาลตามจับเหรอ?"

"ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เธอไม่ต้องห่วง"

"คุณเป็นเทวดาเหรอ? หรือว่าเป็นอะไร? บินได้ไหม? มีอิทธิฤทธิ์ไหม?"

"..."

ถามเจื้อยแจ้วไปสารพัด จู๋อินตอบรับอย่างอารมณ์ดีตลอด บาร์บาร่าเกาะอยู่บนไหล่เธอ คิดในใจว่า โฮสต์ดูเหมือนจะชอบนางเอกคนนี้มากนะเนี่ย