บทที่ 16 ฉันเป็นบัตเลอร์ให้ประธานจอมเผด็จการ 16

บทที่ 16 ฉันเป็นบัตเลอร์ให้ประธานจอมเผด็จการ 16

เดิมทีเสิ่นตงจวินหันหลังกลับไปแล้ว ไม่อยากจะเสวนากับพวกเขาอีก แต่พอได้ยินคำพูดนั้น ฝีเท้าก็ชะงัก

เขาหันกลับมา สายตาราวกับคมมีด กวาดมองทั่วร่างเหวินชิวเย่อย่างละเอียด

พิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมา

ป้าสวีและคนอื่นๆ ที่ทำงานในตระกูลเสิ่นมานานและรู้นิสัยเขาดี รู้ทันทีว่ามีคนกำลังจะซวย

"คุณอยากเจอบัตเลอร์?"

เหวินชิวเย่ใจคอไม่ดี แต่พอมองผู้ชายข้างกาย ก็ทำใจดีสู้เสือ "แน่นอน ฉันอยากจะถามคุณจู๋อินต่อหน้า ว่าเธอพูดอะไรกับลูกชายฉันกันแน่"

เสิ่นตงจวินพยักหน้า "ได้ ถนนเก่าอันผิง เขตตะวันตก เธออยู่ที่นั่น พวกคุณไปสิ"

คาดไม่ถึงว่าเขาจะคุยง่ายขนาดนี้ แม้แต่เสิ่นซิ่นที่คิดว่าลูกชายคนโตจะอาละวาดก็ยังอึ้งไป

.

จู๋อินกำลังถือปลาหมึกย่างไม้ใหญ่อย่างมีความสุข

โทรศัพท์เริ่มสั่น เป็นข้อความจากเสิ่นตงจวิน บอกว่าเสิ่นซิ่นพาเมียน้อยไปหาเธอแล้ว

ตอนที่เธอกดเข้าไปดู ก็ได้รับข้อความอีกหลายข้อความ จากป้าสวีและเสี่ยวติง

เนื้อหาในข้อความของพวกเขาละเอียดกว่า บอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตระกูลเสิ่นวันนี้คร่าวๆ และบอกเธอว่าสองคนนั้นมาไม่ดี

ทุกคนต่างแนะนำเธอเป็นเสียงเดียวกันว่า: เลิกกินเถอะ หรือเปลี่ยนที่กินก็ได้ ไม่จำเป็นต้องไปปะทะกับพวกเขา

บาร์บาร่ากำลังแทะน่องไก่ย่าง เป็นเมนูเด็ดของร้านเก่าแก่ยี่สิบปี หนังไก่ย่างจนเหลืองกรอบ ทาด้วยซอสสูตรลับ กัดเข้าไปคำหนึ่งอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้นลงไปด้วย เนื้อไก่ข้างในก็นุ่มชุ่มฉ่ำ เมื่อกี้จู๋อินกินรวดเดียวไปสามน่องแล้ว

"โฮสต์ พวกเขา เอ่อ... จะมาหาเรื่องคุณที่ถนนคนเดินเหรอ?" บาร์บาร่าถามไปเคี้ยวไป

ถ้าเป็นเมื่อเดือนก่อน มันคงไม่ชิลขนาดนี้ แต่โฮสต์มอบความมั่นใจอันเปี่ยมล้นให้แก่ระบบ

จู๋อินไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ "ให้พวกเขามา"

กว่าเสิ่นซิ่นทั้งสองคนจะหาจู๋อินเจอ ก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เวลานั้นหนึ่งคนหนึ่งระบบย้ายสมรภูมิแล้ว ตรงหน้าจู๋อินมีกุ้งมังกรเล็กผัดพริกหอมฉุยอ่างใหญ่ควันโขมงวางอยู่

เหวินชิวเย่ยืนอยู่ที่ประตูร้าน ไม่ยอมเข้าไป มองดูเด็กสาวที่กำลังแกะกุ้งด้วยสายตาเรียบเฉย แฝงแววหยิ่งยโสและดูถูกที่พยายามข่มกลั้นไว้

เสิ่นซิ่นอยู่บนรถ ไม่ได้ลงมา

ในร้านยังมีลูกค้ารายอื่น เห็นเธอแต่งตัวแบรนด์เนมทั้งตัว แถมทำหน้าตาแบบนี้ บางคนก็แค่นหัวเราะ กระซิบกระซาบกับเพื่อน แต่ส่วนใหญ่ก้มหน้าก้มตากินของอร่อย ไม่ว่างมาสนใจเธอ

"บัตเลอร์จู๋อิน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"

จู๋อินก้มหน้ากินกุ้ง ไม่อยากเปิดปาก บาร์บาร่าดัดเสียงเป็นเธอตอบว่า "กินอยู่ ไม่ว่าง ไว้วันหลังค่อยคุย"

ยังไงก็ก้มหน้าอยู่ ไม่มีใครสังเกตหรอกว่าเธอขยับปากจริงไหม

เหวินชิวเย่โกรธจัด เสิ่นตงจวินไม่ไว้หน้าเธอ เธอยอมทน แต่จู๋อิน เป็นแค่บัตเลอร์ เป็นคนรับใช้ที่ตระกูลเสิ่นจ้างมา มีสิทธิ์อะไรมาทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอ?

"จู๋อิน!" เธอเอ่ยเสียงเย็น

"เธอไม่อยากทำงานในตระกูลเสิ่นแล้วใช่ไหม?"

"อุ๊ย พี่สาวคะ!" จู๋อินกระดกน้ำอัดลมไปครึ่งแก้ว ได้ยินคนข้างๆ เรียก

เธอหันไป เป็นหญิงสาววัยรุ่นสองคนโต๊ะข้างๆ

คนหน้ากลมทางซ้ายเห็นหน้าเธอชัดๆ ดวงตาก็เป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะกระซิบถาม "คนประสาทที่อยู่ข้างนอกนั่นมาหาพี่เหรอคะ?"

ใบหน้าเธอเปื้อนยิ้ม แก้มแดงระเรื่อเพราะความเผ็ด ดูน่ารักมาก

จู๋อินอดยิ้มตอบไม่ได้ "ใช่จ้ะ หล่อนไม่ใช่เจ้านายพี่สักหน่อย อีกอย่าง วันนี้วันหยุดพี่ ใครหน้าไหนก็อย่ามาขัดขวางการกินของอร่อยของพี่"

"ถูกที่สุด!" สาวหน้ากลมพยักหน้าหงึกหงัก

"เจ้านายที่ตามงานวันหยุดสมควรตาย! ยิ่งยัยนั่นไม่ใช่เจ้านายยิ่งแล้วใหญ่!"

เธอได้ยินคนข้างนอกเรียกบัตเลอร์ ดูจากการแต่งตัว ก็นึกว่าเหวินชิวเย่เป็นลูกค้ากระเป๋าหนักอะไรทำนองนั้น

เหวินชิวเย่โกรธจนตัวสั่น ที่เธอยืนอยู่ข้างนอก เพราะรังเกียจว่าในร้านกลิ่นแรง ไม่อยากให้กลิ่นติดตัว แต่จู๋อินไม่สนใจเธอและไม่ออกมา เธอมายืนอยู่หน้าร้าน ถูกคนรอบข้างมองด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งเยาะ น่าขายหน้าชะมัด

ถ้ารู้อย่างนี้ น่าจะพาบอดี้การ์ดมาด้วยสักสองสามคน!

เธอหันกลับไป เสิ่นซิ่นยังคงนั่งนิ่งอยู่ในรถ ไม่ไหวติง ผู้ชายพึ่งพาไม่ได้จริงๆ!

เหวินชิวเย่ข่มความโกรธ เดินเข้าไป ตรงดิ่งไปที่โต๊ะของจู๋อิน

เธออัดอั้นตันใจ ถามเสียงแข็ง "ฉันพูดกับเธอ เธอไม่ได้ยินหรือไง?"

จู๋อินเงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน สั่งเธอว่า "ไปหยิบกะทิกระป๋องมาให้ฉันหน่อย"

เหวินชิวเย่: ?

"ฉันพูดกับคุณ ไม่ได้ยินหรือไง?"

พรืด!

สองสาวโต๊ะข้างๆ หลุดขำออกมา

เหวินชิวเย่ถึงเพิ่งได้สติ ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักรอบด้าน ก็โกรธจนหน้ามืด ง้างมือจะตบหน้าจู๋อิน

สาวหน้ากลมที่คอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดตกใจลุกขึ้นยืน "ทำไมทำร้ายร่างกายคนอื่น!"

พอมองชัดๆ เธอก็ถอนหายใจโล่งอก จู๋อินรับมือนั้นไว้ได้ แล้วผลักคนออกไป

ลูกค้าโต๊ะข้างๆ หลายโต๊ะลุกขึ้นยืน

หนึ่งคือจู๋อินทั้งสาวทั้งสวย แม้จะดูเป็นเรื่องตื้นเขิน แต่รูปลักษณ์ที่งดงามย่อมได้รับความเอ็นดูจากผู้อื่นง่ายกว่า

สองคือ เหวินชิวเย่ทำท่าดัดจริตรังเกียจไม่ยอมเข้าร้านตั้งแต่แรก พอเข้ามาก็ลงไม้ลงมือ เทียบกันแล้ว คนผ่านไปผ่านมาย่อมเลือกยืนข้างจู๋อิน

เหวินชิวเย่เกือบถูกจู๋อินผลักล้ม เธอมองคนอื่นๆ แล้วพูดเหน็บแนม "ทำไม หล่อนเป็นบัตเลอร์ที่ตระกูลเสิ่นจ้างมา ฉันแค่สั่งสอนพนักงานของบ้านตัวเอง เกี่ยวอะไรกับพวกแก?"

โอ้โห คำพูดนายทุนสามานย์แบบนี้ยิ่งฟังแล้วชวนอึดอัด

สาวหน้ากลมอดบ่นไม่ได้ "คุณก็รู้นี่ว่าเป็นพนักงาน ดูท่าทางคุณ นึกว่าเป็นทาสในเรือนเบี้ยซะอีก"

จู๋อินเดิมทีไม่ได้ใส่ใจนัก พอได้ยินประโยคนี้ รีบแก้ข่าวทันที "อย่าพูดแบบนั้นสิคะ! ฉันไม่ใช่พนักงานของหล่อนนะ"

แบบนี้มันอัปมงคลเกินไป

เทียบกับเหวินชิวเย่และเสิ่นซิ่นแล้ว นิสัยเสียๆ ของเสิ่นตงจวินดูหอมหวานขึ้นมาทันที

เธอแก้ต่างให้ตัวเอง "ฉันเป็นพนักงานของตระกูลเสิ่น ส่วนคุณนายเหวินท่านนี้ เป็นคู่ขาที่พ่อของเจ้านายฉันเลี้ยงไว้นอกบ้าน ความสัมพันธ์ของเราก็ประมาณนี้แหละค่ะ ความจริงคือไม่เกี่ยวข้องกันเลย"

"อ้อ——"

"ที่แท้ก็เมียน้อย"

"เห็นแต่งตัวหรูหรา วางอำนาจบาตรใหญ่ นึกว่าตัวเองเป็นเมียหลวงซะอีก"

"เหอะ ก็หมายความว่า พี่สาวคนนี้เป็นพนักงานของลูกชายเมียหลวง หล่อนกล้าดียังไงมาบอกว่าเป็น 'พนักงานบ้านตัวเอง'? คนเรานี่ถ้าหน้าด้านซะอย่างก็ไร้เทียมทานจริงๆ"

เหวินชิวเย่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ยังไม่ทันจะได้อาละวาด สาวหน้ากลมคนนั้นก็ตะโกนขึ้นมา "ฉันถ่ายคลิปไว้แล้วนะ ถ้าคุณกล้าทำร้ายร่างกายอีก ฉันมีหลักฐาน ฉันจะแจ้งตำรวจ!"

เหวินชิวเย่หันขวับ ไปเจอกับโทรศัพท์มือถือหลายเครื่องที่ยกขึ้นมา: "..."

เธอปิดหน้าปิดตารีบเดินหนีไป

จู๋อินหันกลับไปมองแผ่นหลังของเธอ

พี่สาวหน้ากลมนึกว่าเธอกลัว จึงปลอบใจ "พี่ไม่ต้องกลัวนะ สมัยนี้แล้ว แค่ทำงานรับจ้าง ไม่ได้ขายชีวิต ผู้หญิงคนนั้นกล้ามาหาเรื่อง พี่ก็แฉเลย!"

จู๋อินกระพริบตา ยิ้มหวานหยด "ขอบคุณนะจ๊ะ น้องสาว"

เธอนั่งลง กินกุ้งต่อ

ในใจครุ่นคิดอย่างไม่ใส่ใจ ผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรนะ? เหมือนจะมาแก้แค้นให้ลูกชาย อืม ป้าสวีบอกว่า หล่อนคิดว่าเรื่องที่ลูกชายเกิดอุบัติเหตุเกี่ยวกับจู๋อิน แต่หาหลักฐานไม่ได้ เลยมาหาเรื่องมั่วๆ

จริงสิ! ตาของเธอเป็นประกาย

ผู้หญิงคนนั้นอยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชาย?

ให้หล่อนได้สัมผัสด้วยตัวเองก็รู้แล้วนี่นา

เธอนี่มันอัจฉริยะจริงๆ