บทที่ 18 ปัดความรับผิดชอบ

บทที่ 18 ปัดความรับผิดชอบ

เจียงซื่อคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเซียวอวิ๋นจั๋วจะกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดนี้!

เมื่อวานที่ไม่ได้ห้ามนางออกจากบ้าน ก็เพราะคิดว่าเด็กคนนี้เพิ่งมาถึงเมืองหลวง ไม่คุ้นที่ทาง อย่างมากก็แค่พกเงินออกไปซื้อของเล่นสนุกตามประสาเท่านั้น!

ใครจะไปคิดว่า นางกล้าไปก่อเรื่องที่กรมอาญา?

เจียงซื่อปวดหัวตุบๆ หันไปพูดกับเจียงว่านว่า "ไต้ซือคงฉานผู้นี้แม้จะเทียบไม่ได้กับอาจารย์ในวัดหลวง แต่ช่วงนี้เศรษฐีในเมืองหลวงต่างยกย่องเขามาก ชื่อเสียงโด่งดัง! คนของพระพุทธองค์ จะไปล่วงเกินส่งเดชได้อย่างไร? อีกอย่างลุงเขยเจ้าเป็นขุนพลฝ่ายบู๊ หลายปีมานี้เขาเข้มงวดดุดัน มีชื่อเสียงเรื่องความน่าเกรงขาม ไม่ได้มีภาพลักษณ์เมตตาอยู่แล้ว พอโดนเด็กคนนี้ก่อเรื่อง คนภายนอกต้องมองว่าครอบครัวเราเป็นคนชั่วร้ายไม่รู้ผิดชอบชั่วดีแน่!"

สามีของนาง เซียวเจิ้นกวน สมัยหนุ่มๆ ก็เป็นคนอัธยาศัยดี แต่ต่อมาพ่อสามีถูกพระราชทานความตาย ทั้งบ้านก็ฝากความหวังไว้ที่เขาคนเดียว จึงต้องแบกรับภาระหนักอึ้ง

เพื่อไม่ให้ใครมารังแกตระกูลเซียว นานวันเข้าก็กลายเป็นคนหน้าดุ

แม้แต่กับนาง ก็ยังอ่อนโยนน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก

นายท่านอุตส่าห์ลำบากกว่าจะกู้สถานการณ์ของบ้านให้ดีขึ้น แต่นังเด็กบ้าเพิ่งกลับมา ก็ทำให้ตระกูลเซียวได้ชื่อเสียงเหลวไหลไร้สาระอีกแล้ว!

"ท่านป้า แล้วตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ?" เจียงว่านรีบถามด้วยความเป็นห่วง

"จะทำยังไงได้ล่ะ? ตั้งแต่วันนี้ ห้ามนังเด็กบ้านั่นออกจากบ้าน! ส่งของขวัญไปขอขมาใต้เท้าหลี่ ส่งคนไปชี้แจงที่กรมอาญา แล้วไปรับไต้ซือคงฉานออกมาด้วยตัวเอง ไต้ซือเข้าคุกต้องเจอเรื่องอัปมงคล ความบาดหมางนี้จะลบเลือนง่ายๆ ได้ยังไง?" เจียงซื่อคิดแล้วก็พูดต่อ

"จริงสิ ข้าจำได้ว่าหลายปีก่อนพวกลูกหลานตระกูลฮั่วส่งคัมภีร์มาให้นายหญิงผู้เฒ่าหลายเล่ม ได้ยินว่ามีพระธาตุด้วย? ของพวกนั้นเก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ รอเรื่องในบ้านจบลง คัดออกมาสักชิ้น มอบให้ไต้ซือคงฉานเป็นการขอขมาเถอะ!"

นายหญิงผู้เฒ่าอยู่ได้อีกไม่นานหรอก พอนางตาย ของพวกนั้นก็จัดการได้ตามใจชอบ

ไต้ซือคงฉานช่วงนี้ชื่อเสียงดัง แต่ก็เป็นแค่พระธุดงค์ ของดีในมือคงมีไม่มาก ขอแค่ทางเราใจป้ำ ไต้ซือย่อมต้องยอมช่วยกู้ชื่อเสียงให้แน่

เจียงซื่อสั่งเสร็จ ก็ให้คนไปจัดการ

ยังส่งพ่อบ้านใหญ่ของตระกูลออกไปพร้อมของขวัญมากมาย เพื่อไปพบใต้เท้าหลี่

ใต้เท้าหลี่เมื่อวานยุ่งทั้งคืน จนป่านนี้ยังไม่ได้ไปลงชื่อเข้างานที่ที่ว่าการ

พ่อบ้านไปถึงพอดี

พอเจอใต้เท้าหลี่ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบขอโทษแทนเซียวอวิ๋นจั๋วทันที พร้อมถ่ายทอดความหมายของเจียงซื่อด้วยวาจาจริงใจและสีหน้ารู้สึกผิด

"ใต้เท้าหลี่ คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันว่า คุณหนูใหญ่บ้านข้าหายตัวไปตั้งแต่เด็ก หลายปีมานี้ระหกระเหินอยู่ข้างนอก เพิ่งจะกลับมา ไม่รู้ความอะไร อาจจะเคยเจอไต้ซือคงฉานตอนขากลับมา แล้วจำคนผิด เลยเกิดเรื่องเข้าใจผิดขึ้น เมื่อเช้าคนในบ้านออกไปจ่ายตลาด บังเอิญได้ยินข่าวลือข้างนอก ฮูหยินถึงได้รู้เรื่องที่นางไปแจ้งความ... นี่ไงขอรับ รีบให้ข้าน้อยมาขอขมาทันที ขอใต้เท้าหลี่โปรดอย่าถือสา..." พ่อบ้านพูดด้วยความจนใจ

"..." ใต้เท้าหลี่มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าซับซ้อน

"เจ้าหมายความว่า ฮูหยินของเจ้าไม่รู้อะไรเลย?" ใต้เท้าหลี่รู้สึกประหลาดใจมาก

"ขอรับ ฮูหยินของเราก่อนหน้านี้ยังได้รับโคมดอกบัวแก้วคู่หนึ่งมาจากไต้ซือคงฉาน ไปมาหาสู่กันอยู่ จะไปสงสัยว่าไต้ซือเป็นตัวปลอมได้ยังไง? ไร้สาระสิ้นดีขอรับ!" พ่อบ้านรีบเสริม

ใต้เท้าหลี่ถอนหายใจ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก "นี่ก็น่าแปลก ตอนคุณหนูใหญ่บ้านเจ้ามาแจ้งความ นางบอกกับข้าเองว่า โคมดอกบัวแก้วที่บ้านมีรอยเลือดจางๆ ที่มาไม่ชัดเจนแน่ๆ เลยปรึกษากับท่านย่าและพี่ชาย แล้วส่งนางมาที่ที่ว่าการ..."

"นายหญิงผู้เฒ่าช่วงนี้สุขภาพไม่ดี พูดได้ไม่กี่คำหรอกขอรับ นี่เป็นความคิดของคุณหนูใหญ่เองล้วนๆ..." พ่อบ้านยิ้มแห้งๆ

"ข้าดูแลคดีอาญา การล้างมลทินให้ผู้บริสุทธิ์เป็นหน้าที่ของข้า เดิมทีคิดว่าคดีนี้เป็นผลงานของนายหญิงผู้เฒ่าตระกูลเซียว กำลังจะไปขอบคุณถึงบ้าน นึกไม่ถึงว่าจะเป็นความคิดของคุณหนูใหญ่ตระกูลเซียว..." ใต้เท้าหลี่เป็นคนฉลาด มองดูท่าทีของพ่อบ้านก็รู้ความหมายของตระกูลเซียวแล้ว

ฮูหยินเซียวคนนี้ไม่ได้รักลูกสาวเลย

คดีนี้เพิ่งแดงขึ้นมา ความจริงยังไม่สรุป ชาวบ้านบางคนเลยคิดไปเองว่าลูกสาวตระกูลเซียวทำเรื่องเหลวไหล

ส่วนฮูหยินเซียวผู้นี้ก็เอาแต่โทษลูกสาว ถึงขั้นรีบมาหาเขาเพื่อชี้แจง นี่ชัดเจนว่าต้องการปัดความรับผิดชอบ

ตอนนั้นแม้เขาจะเห็นแก่หน้านายหญิงผู้เฒ่าและเซียวเจิ้นกวนถึงยอมพบคุณหนูเซียว แต่ก็ใช่ว่าจะจับคนสุ่มสี่สุ่มห้า

แม่นางเซียววางตัวดี ไม่ถ่อมตัวไม่เย่อหยิ่ง กล้ายืนยันว่าหนังสือสุทธิพระมีปัญหา เขาตรวจสอบแล้ว ถึงได้ลงมือ!

ฮูหยินเซียวรีบส่งคนมาขอโทษ นี่ไม่ใช่แค่รังเกียจลูกสาวตัวเอง แต่ยังมองว่าเขาเป็นขุนนางกังฉินที่ไร้ความสามารถ ยอมก้มหัวให้ผู้มีอำนาจ ตัดสินคดีผิดๆ หรือไง?

ใต้เท้าหลี่รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างแรง

ส่วนพ่อบ้านก็รู้สึกว่าคำพูดของใต้เท้ามีปัญหา ถามอย่างงงๆ ว่า "ใต้เท้าจะไปขอบคุณ? ทะ...ทำไมขอรับ?"

พ่อบ้านเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี...

"พระนั่นเป็นตัวปลอมจริงๆ หลังจากจับกลับมาขังคุกเมื่อวาน สอบสวนทั้งคืน พบว่าคนผู้นี้ไม่เพียงปลอมตัวเป็นสงฆ์ แต่ยังก่อกรรมทำเข็ญ ฆ่าภรรยาและไต้ซือคงฉานตัวจริง อาวุธสังหารก็คือโคมดอกบัวแก้ว ที่ฝังศพก็รับสารภาพแล้ว ข้ากำลังจะส่งจดหมายด่วนไปยังที่ว่าการท้องที่ ให้ขุดศพพิสูจน์..."

รอยยิ้มของพ่อบ้านแข็งค้าง

"ของขวัญขอขมาของฮูหยิน ข้ารับไว้ไม่ได้จริงๆ เอาบกลับไปเถอะ" ใต้เท้าหลี่หัวเราะหึๆ แล้วกล่าวอีก

เด็กสาวดีๆ ดันมาเกิดผิดที่ น่าสงสารแท้

พ่อบ้านไม่รู้จะรับมืออย่างไร หน้าเริ่มร้อนผ่าว

อุตส่าห์รีบมาขอโทษ กลับกลายเป็นขายขี้หน้าซะงั้น!

จะกล้าอยู่ต่อได้ไง? รีบขอตัวลา หอบของกลับตระกูลเซียวอย่างลนลาน

พอถึงหน้าประตูตระกูลเซียว

เจอรถม้าหลายคันจอดอยู่หน้าประตู บ่าวไพร่ตระกูลหูกำลังขนของลง

พ่อบ้านงงเป็นไก่ตาแตก ได้ยินคนตระกูลหูบอกว่ามาขอบคุณ ของขวัญขอบคุณที่ขนมาก็ดูจะหนักหนาเอาการ เขาตัดสินใจเองไม่ได้ เลยรีบเข้าบ้านไปรายงานฮูหยิน

เจียงซื่อเพิ่งดื่มชาสงบจิตใจไปถ้วยหนึ่ง จิตใจสงบลงมากแล้ว

พ่อบ้านเถียนได้รับอนุญาตให้เข้าพบ ก็ตัวสั่นงันงก รีบรายงาน "ฮูหยิน... บ่าวไปบ้านใต้เท้าหลี่มาแล้ว แต่น่าเสียดายใต้เท้าหลี่... ไม่รับของของเรา..."

"ไม่รับ!? ดูท่าจะโกรธมาก คงต้องรอนายท่านกลับมาค่อย..." เจียงซื่อขมวดคิ้ว

"ฮูหยิน... ไม่ใช่อย่างนั้นขอรับ... คือ... ใต้เท้าหลี่บอกว่า พระนั่นเป็นตัวปลอมจริงๆ โชคดีที่คุณหนูใหญ่ช่วยไว้ ถึงจับคนชั่วช้าสามานย์ได้... ใต้เท้าหลี่ยังบอกอีกว่า พระปลอมสารภาพแล้ว ว่าใช้โคมดอกบัวแก้วตีนคนตาย..." พ่อบ้านเถียนหัวใจแทบจะกระดอนออกมานอกปาก

ตามคาด เจียงซื่อตะลึงงัน จ้องมองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ โทสะพุ่งปรี๊ด "งั้นก็แปลว่า..."

ให้ใต้เท้าหลี่ดูเรื่องตลกเรื่องใหญ่เลยสิ!?

เซียวอวิ๋นจั๋วแจ้งความถูกแล้ว แต่นางไม่เพียงรับของโจรมาจากคนร้าย แต่ยังช่วยร้องเรียนขอความเป็นธรรมให้คนร้ายอีก?

เจียงซื่อหน้ามืดตามัว เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล จนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!

เป็นไปได้ยังไง? นังเด็กบ้านั่นเพิ่งกลับเมืองหลวง ไม่รู้จักใครสักคน จะไปรู้เรื่องที่พระปลอมก่อไว้ได้ยังไง!

เจียงซื่อคิดยังไงก็คิดไม่ออก

ความโกรธไม่มีที่ระบาย สุดท้ายก็กลายเป็นความแค้นและการกล่าวโทษ

นังเด็กบ้ารู้ความจริงอยู่แล้ว กลับไม่บอกนางสักคำ!