บทที่ 17 สายตาไร้เขา

บทที่ 17 สายตาไร้เขา

อวิ๋นจั๋วผ่อนคลายสบายใจขนาดนี้ สาวใช้ในเรือนพลอยเบิกบานมีความสุขกันถ้วนหน้า

เจ้านายในจวน ต่างคนต่างมีนิสัย

นายหญิงผู้เฒ่ารักความสงบ นายท่านเคร่งขรึม คุณชายใหญ่เคร่งครัดในกฎระเบียบและใฝ่ก้าวหน้าอย่างยิ่ง ทำงานในเรือนของพวกเขาจึงต้องลำบากหน่อย การตื่นเช้านอนดึกเป็นเรื่องปกติ

อีกอย่าง ฮูหยินดูเหมือนจะเข้ากับคนง่าย แต่ความจริงแล้วมีความต้องการต่อบ่าวไพร่สูงมาก โดยเฉพาะไม่ชอบคนหน้าตาดี อยู่ต่อหน้าฮูหยินต้องก้มหน้าให้ต่ำ ทำตัวว่านอนสอนง่ายและซื่อสัตย์เข้าไว้ ไม่อย่างนั้นจะถูกลงโทษได้ง่าย

ส่วนคุณชายอีกสองท่านที่เหลือเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฮูหยิน บ่าวไพร่ปรนนิบัติไม่ดีนิดหน่อย ก็จะถูกฮูหยินไล่ออกไป

เดิมทีนึกว่าคุณหนูใหญ่ที่โผล่มาปุบปับผู้นี้ ถึงจะไม่ได้นิสัยประหลาด ก็คงเป็นพวกขี้น้อยใจเอาแน่เอานอนไม่ได้ ใครจะคิดว่า ปรนนิบัติมาสองวัน ช่างสบายใจเหลือเกิน!

คุณหนูใหญ่ยิ้มแย้มให้ทุกคน ไม่ชอบโกรธใครเลย

หน้าตาของนางก็งดงามยิ่งนัก ราวกับแสงแดดส่องกระทบหิมะฤดูหนาว เยือกเย็นแต่ก็แฝงความอบอุ่นไว้หลายส่วน

"ในสวนข้างนอกยังมีต้นเหมยอีกตั้งสิบกว่าต้นแน่ะ! พวกเราไปเด็ดมาให้คุณหนูกันเถอะ!" สาวใช้หลายคนดีใจมาก วิ่งกรูกันออกไปสองสามคน

อวิ๋นจั๋วถูกล้อมรอบด้วยกระด้งใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกเหมย ยังหยิบกิ่งหนึ่งมาเสียบผมตัวเองอย่างพึงพอใจ

ทว่า ไม่ใช่ทุกคนจะมีความสุขเหมือนนาง

ในเรือนหลักของเจียงซื่อและเรือนจีเวยของนายหญิงผู้เฒ่า บ่าวไพร่ทุกคนต่างหดหัว ระมัดระวังตัวแจ

เซียวเหวินเยว่และเซียวเหวินเยี่ยนเมื่อวานจู่ๆ ก็ต้องเริ่มถือศีลกินเจ ไม่คุ้นชินเลยสักนิด แต่ติดที่ความกตัญญูจึงปฏิเสธไม่ได้ แถมยังต้องไปเฝ้าไข้นายหญิงผู้เฒ่าที่ห้องพักทุกวันอีกด้วย

แม้จะเป็นย่าแท้ๆ ของพวกเขา แต่หลายปีมานี้ พวกเขาได้ยินเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับนายหญิงผู้เฒ่ามาเยอะ

มามาข้างกายมารดาต่างบอกว่า นายหญิงผู้เฒ่าหน้าเนื้อใจเสือ สมัยก่อนชอบรังแกมารดา ตอนนี้นางป่วยหนักขนาดนี้ ก็เป็นเวรกรรมตามทันแล้ว

แถมตระกูลฮั่วที่เป็นบ้านเดิมของนายหญิงผู้เฒ่า ทุกปีที่ส่งคนมา ก็เข้มงวดกับพวกเขามาก วาจาไม่มีความเกรงใจเลยสักนิด!

พวกเขาก็ไม่ใช่หมาที่ตระกูลฮั่วเลี้ยงเสียหน่อย ทำไมต้องมาโดนตระกูลฮั่วด่าทุกครั้งด้วย!

น่ารำคาญชะมัด

"โทษนังบ้านนอกเซียวอวิ๋นจั๋วนั่นคนเดียวเลย!" เซียวเหวินเยี่ยนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ในห้องท่านย่ามีแต่กลิ่นยา เขาไม่ชอบที่สุดเลย!

เซียวเหวินเยว่มองน้องชายแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ดุว่า เพียงแต่พูดด้วยท่าทางไม่ยี่หระว่า

"ก็แค่สามวัน ทนๆ ไปเถอะ พอผ่านไปแล้ว ก็ไม่มีใครมาว่าอะไรได้อีก ต่อให้เป็นตระกูลฮั่ว วันหน้าก็ไม่มีหน้ามาว่าคุณชายอย่างข้าอกตัญญู คิดดูแล้ว น้องสาวคนนี้ ก็ไม่ใช่คนไม่มีสมอง ดูท่าจะคิดเผื่อพวกเราอยู่เหมือนกัน"

เซียวเหวินเยี่ยนได้ยินดังนั้น ใบหน้าเล็กย่นยู่ เหลือบมองไปทางห้องของนายหญิงผู้เฒ่า

แล้วพูดอีกว่า "ท่านย่าจะไม่ไหวแล้วจริงๆ หรือ? ข้าเห็นเมื่อกี้ตอนคุยกับพวกเรา ท่านยังดูมีแรงอยู่เลยนะ"

"ถึงข้าจะไม่ชอบท่านย่า แต่ยังไงก็เป็นญาติผู้ใหญ่ จะแช่งให้ท่านรีบตาย ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่คนเขาทำกัน..." เซียวเหวินเยี่ยนเสริมอีกประโยค

เขารู้สึกผิดนิดหน่อย

เพราะสภาพนายหญิงผู้เฒ่าที่นอนอยู่ตรงนั้น ดูน่าสงสารจริงๆ

เซียวเหวินเยว่ไม่สนใจ "จะอยู่หรือตายข้าก็ไม่ได้สนใจหรอก ต่อให้นางแข็งแรงดี ก็มาบงการข้าไม่ได้อยู่แล้ว เพียงแต่ถ้านางยังอยู่ ตระกูลฮั่วก็ยังตัดไม่ขาด ต้องมากดหัวเจ้ากับข้าอยู่เรื่อย"

นายหญิงผู้เฒ่าเป็นอาหญิงของตระกูลฮั่ว เป็นคนที่ผู้ใหญ่ตระกูลฮั่วตอนตายยังวางใจไม่ลง

"กฎระเบียบตอนถือศีลนี่เยอะชะมัด กินเจยังพอว่า เซียวอวิ๋นจั๋วยังจะให้พวกเราสวดมนต์วันละสามจบอีก พี่รอง ท่านเคยได้ยินกฎแบบนี้ไหม? ข้าว่านางจงใจแกล้งชัดๆ! นางอยู่ฝั่งพี่ใหญ่นั่นแหละ ถ้าวันหน้าพี่ใหญ่สอบได้เป็นขุนนาง นางต้องยิ่งได้ใจแน่ เผลอๆ อาจคิดจะมาบงการพวกเราตลอดไปก็ได้! นางมีสิทธิ์อะไร!" เซียวเหวินเยี่ยนฮึดฮัด

"ก็มีความคิดแอบแฝงอยู่บ้าง" เซียวเหวินเยว่หัวเราะเยาะ

"พี่รอง เมื่อก่อนนางก็เป็นแบบนี้เหรอ?" เซียวเหวินเยี่ยนถามอีก

เซียวเหวินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในหัวมีความทรงจำเกี่ยวกับน้องสาวคนนี้อยู่บ้าง

เขาแก่กว่าเซียวอวิ๋นจั๋วแค่สองปี เขาจำได้ลางๆ ว่าตอนเด็กตัวเองชอบน้องสาวคนนี้มาก แต่พี่ใหญ่มักจะแย่งกับเขา พอมีเวลาก็จะพาน้องสาวมาหานายหญิงผู้เฒ่าที่นี่

แต่ท่านแม่ไม่ให้เขามาเรือนจีเวย

เขาก็อยากเจอน้องสาวจริงๆ ก็เลยมาดักรออยู่หน้าเรือนจีเวยคนเดียว รอจนฟ้ามืด พี่ใหญ่ถึงจะพานางออกมา แต่ทุกครั้งน้องสาวก็จะทำท่าอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากกลับไปที่เรือนท่านแม่กับเขา

ตอนนั้นเซียวอวิ๋นจั๋วกลัวท่านแม่มาก

พอนึกถึงอดีต เซียวเหวินเยว่ก็รู้สึกไม่สบายใจ จึงพูดเสียงเย็นชาว่า "เมื่อก่อนนางก็เข้าข้างพี่ใหญ่อยู่แล้ว"

ขนมที่เขาอุตส่าห์เก็บไว้ให้นางกิน แต่นางล่ะ?

แอบเอาไปให้พี่ใหญ่

นางยังโกหกพี่ใหญ่ว่าเป็นของที่ท่านแม่ให้ เพื่อให้พี่ใหญ่ดีใจ น่าเสียดายที่สมองน้อยๆ นั่นไม่ฉลาดพอ ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่เป็นคนเคร่งครัดกฎระเบียบ พอได้ของก็จะไปขอบคุณท่านแม่ แล้วท่านแม่ก็ไม่เคยปิดบัง พูดความจริงออกมาตรงๆ สุดท้ายก็ยิ่งน่าอับอาย

"รอเรื่องท่านย่าจบก่อนเถอะ คอยดูข้าจะจัดการนางยังไง! ฮึ!" เซียวเหวินเยี่ยนคิดในใจ วันหน้าจะไม่มีทางยอมให้นางได้ใจอีก

ไม่งั้นต่อไปนางต้องวางก้ามใส่ทุกวันแน่ แบบนั้นจะยอมได้ไง!

เซียวเหวินเยว่ไม่ได้พูดอะไร

ปีนั้น เขาป่วยเล็กน้อย เซียวอวิ๋นจั๋วรับปากแล้วว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเขา จะไม่ไปหาพี่ใหญ่ และจะไม่ร้องหาท่านย่า แต่นางล่ะ? อาศัยตอนเขาหลับ แอบวิ่งออกไปเอง

หายตัวไปก็สมควรแล้ว

ตอนนี้กลับมาแล้ว ยิ่งทำตัวเย็นชากับเขา แต่กับพี่ใหญ่กลับหน้ามือเป็นหลังมือ

ในเมื่อนางเป็นคนไร้ใจ แล้วเขาจะไปแคร์คนที่ไม่มีเขาอยู่ในสายตาทำไม?

สองพี่น้องต่างคนต่างคิด อยู่ในเรือนจีเวยยิ่งรู้สึกอึดอัดเบื่อหน่าย

——

เรือนหลัก

ตอนนี้เจียงซื่อกำลังโกรธจัด

ถ้วยชาใบโปรดถูกปาแตกกระจาย สั่งพ่อบ้านว่า "รีบจัดของขวัญไปขอขมาใต้เท้าหลี่ที่กรมอาญาเดี๋ยวนี้!"

"ท่านป้า..." เจียงว่านถอนหายใจเบาๆ

"ใครจะไปรู้ว่านางจะกล้าขนาดนี้?! เพิ่งกลับมาแท้ๆ กล้าเอาชื่อพ่อกับพี่ชายไปให้ใต้เท้าหลี่สืบคดี! ไต้ซือคงฉานข้าก็เคยเจอ ข้ายังซื้อโคมดอกบัวแก้วมาจากเขาเลย! นางกลับดีนัก ยืนยันหนักแน่นว่าไต้ซือเป็นตัวปลอม นางคิดจะตบหน้าใคร? นี่มันเจตนาเล่นงานข้าชัดๆ!" เจียงซื่อแทบจะอกแตกตาย

เช้าตรู่ข่าวลือข้างนอกแพร่สะพัดไปทั่ว!

ตอนนี้ไต้ซือถูกจับแล้ว คดียังไม่ตัดสิน

แต่ความจริงของคดีไม่สำคัญแล้ว! หากไต้ซือถูกใส่ร้าย ตระกูลเซียวหนีไม่พ้นถูกคนตราหน้าว่าอบรมลูกสาวไม่ดี ลบหลู่ผู้ทรงศีล วันหน้าจะเงยหน้ามองใครได้?!

ในทางกลับกัน หากไต้ซือนั่นไม่ใช่คนดีจริงๆ อวิ๋นจั๋วทำแบบนี้ก็เหมือนเหยียบหน้าของนางลงกับพื้น เท่ากับบอกทุกคนว่า โคมดอกบัวที่นางอุตส่าห์ดั้นด้นหามา เป็นของโจร!

"ท่านป้า ตอนนี้หวังแค่ว่าการตัดสินของพี่หญิงจะไม่ผิดพลาด คนในเมืองหลวงที่ยกย่องไต้ซือคงฉานก็มีไม่น้อย คนที่ถูกหลอกไม่ได้มีแค่พวกเรา ความกตัญญูที่ท่านมีต่อนายหญิงผู้เฒ่าไม่มีใครสงสัยได้หรอกเจ้าค่ะ..." เจียงว่านรีบพูด

เจียงว่านในใจก็โกรธมากเช่นกัน

เซียวอวิ๋นจั๋วขายหน้าในบ้านก็พอแล้ว ดันไปก่อเรื่องข้างนอกอีก

หลายปีมานี้แม้นางจะเป็นแค่คุณหนูลูกพี่ลูกน้อง แต่คนทั้งเมืองหลวงก็มองนางเป็นลูกสาวตระกูลเซียว เซียวอวิ๋นจั๋วขายหน้า นางก็พลอยเสียหน้าไปด้วย

ในโลกนี้ทำไมถึงมีคนโง่เง่าขนาดนี้? รีบร้อนออกไปขายขี้หน้าชาวบ้านเขาทำไมกัน!

"นางเป็นใครกัน? นางบอกว่าไต้ซือคงฉานเป็นตัวปลอมก็เป็นงั้นหรือ? ใต้เท้าหลี่นั่น เห็นแก่หน้าท่านลุงเจ้าถึงได้รับเรื่องไว้! เขาแค่ไว้หน้าเราบ้าง แต่คงไม่ถึงกับยอมทำลายไต้ซือผู้ทรงศีลเพื่อรักษาหน้าตาตระกูลเราหรอกนะ!?"