บทที่ 12 พระอรหันต์ตัวจริงนี่นา

บทที่ 12 พระอรหันต์ตัวจริงนี่นา

"ไต้ซือคงฉานโปรดระงับโทสะด้วยเจ้าค่ะ นังเด็กบ้านป่านี่ไม่รู้ความ พูดจาเพ้อเจ้อไปเรื่อยเท่านั้น"

"หลายวันมานี้พวกเราฟังท่านเทศนา ได้รับประโยชน์มากมาย เมื่อคืนข้ายังฝันเห็นพระพุทธองค์ ได้รับคำชี้แนะจากพระองค์ด้วย! พอฟ้าสางข้าก็รีบมาทันที วันนี้ต้องถูกจับชื่อได้แน่ ขอท่านรีบเริ่มเถิดเจ้าค่ะ..."

"ใช่แล้วๆ อย่าไปถือสาหาความกับเด็กนั่นเลย ความสามารถของท่าน พวกเรารู้ดี!"

"..."

ไต้ซือคงฉานฟังเสียงเร่งเร้าของผู้คน ในใจก็พอใจขึ้นมาบ้าง

มาถึงเมืองหลวง เขาต้องลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะสั่งสมชื่อเสียงได้ขนาดนี้ ขอแค่ผ่านไปอีกสักระยะ ค่าตัวเขาจะสูงขึ้นอีก ก็ไม่ต้องมาเทศนาดูดวงให้ใครแล้ว แค่หาวัดสักแห่งอยู่อย่างสงบ ต่อไปก็รับงานทำพิธีสวดมนต์ปลุกเสกหากินก็พอใช้แล้ว

โดนนังเด็กนี่มาป่วนเมื่อครู่ เกือบจะทำแผนเขาพัง

เขามองไปในฝูงชน สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของคนสามคนที่เขาจะดูดวงให้ในวันนี้ จ้องดูแผ่นไม้ไผ่ในมือพวกเขาให้แน่ใจ เพื่อให้มั่นใจว่าตอนจับสลากจะตรงกัน

"ไต้ซือคงฉาน อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ?" ไต้ซือคงฉานกำลังจะเอ่ยปาก เสียงของอวิ๋นจั๋วก็ดังขึ้นอีกครั้ง

น้ำเสียงใสกระจ่างดุจลำธารกระทบหินผา ทำให้ผู้คนรู้สึกรื่นหูสงบใจ อดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดความสนใจไป

"เนินชีวิตของท่านสว่างไสว เป็นลักษณะของผู้เชี่ยวชาญในวิชาความรู้ คาดว่าท่านคงได้ร่ำเรียนมาตั้งแต่อายุหกเจ็ดขวบ ทว่าหว่างคิ้วท่านมีตำหนิ คิ้วยุ่งเหยิงเป็นอัปมงคล แสดงว่าทางบ้านคงยากจนข้นแค้น... จมูกท่านคดแต่โด่ง ดาวทรัพย์สินขึ้นๆ ลงๆ ข้าคำนวณคร่าวๆ ท่านน่าจะได้ลาภลอยก้อนโตตอนอายุสามสิบ นอกจากนี้ ท่านไร้พี่น้อง ไร้เพื่อนสนิท ดาวอัปมงคลบดบังฟ้า แม้จะได้ดีเพราะภรรยา แต่เนินคู่ครองของท่านกลับเว้าแหว่ง มีริ้วรอยพาดผ่าน... ท่านไต้ซือ ลาภลอยก้อนนั้นของท่านได้มาโดยไม่สุจริต แลกมาด้วยชีวิตคู่ครองตามดวงชะตาของท่านกระมัง?"

"หุบปาก! อมิตาพุทธ อาตมากับเจ้ามีความแค้นอันใดกัน? เจ้าถึงได้ใส่ร้ายป้ายสีอาตมาอย่างหน้าด้านๆ..." ไต้ซือคงฉานในใจปั่นป่วนอย่างหนัก

ตอนเด็กเขาได้เรียนหนังสือ มีพรสวรรค์ไม่เบา แต่ทางบ้านยากจน ทำให้เขาไม่อาจใช้การศึกษาเปลี่ยนชะตาชีวิต!

ถูกคนรังแกมาตั้งแต่เด็ก ตกอับจนถึงอายุสามสิบ แม่สื่อแนะนำให้แต่งงานกับนางโลมที่ไถ่ตัวออกมาแล้ว ตอนนั้นเขาก็ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีเงินทองมากมายอยู่ในมือ

เขาหลอกล่อเอาเงินมาอยู่ในมือตนเอง เอาเงินนั้นไปลงทุนทำการค้า...

"บ้านเกิดของท่านน่าจะอยู่แถบเมืองกานโจวในกวนจง ภายหลังเดินทางไกล แต่หนทางไม่ราบรื่น ท่านเคยทำการค้า แต่ดวงไร้ผู้อุปถัมภ์ เงินทองไม่เข้ากระเป๋า ถูกต้องหรือไม่?"

มือภายใต้แขนเสื้อของไต้ซือคงฉานสั่นระริก

นังเด็กนี่พูดมา ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย

"ไล่คนออกไป!" ไต้ซือคงฉานตวาดด้วยความโกรธ

"ข้ายังพูดไม่จบนะ?" อวิ๋นจั๋วสีหน้าเรียบเฉย

"เมื่อครู่ท่านดูดวงให้ข้า ท่านพูดชักนำไม่กี่ประโยคก็ทึกทักว่าข้าเป็นคนกำพร้าพ่อแม่ น่าเสียดาย ที่ท่านพูดมาไม่มีอะไรถูกสักอย่าง พ่อแม่ข้ายังอยู่ดี พี่น้องสุขสบาย ชาติตระกูลร่ำรวย ท่านพูดไม่ถูกเลยสักคำ ท่านอ้างว่าเป็นพระชั้นผู้ใหญ่บวชเรียนมาแต่เล็ก ความสามารถกับโหงวเฮ้งนี้เห็นชัดว่าขัดแย้งกับภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้น หรือว่า... หนังสือสุทธิพระของท่านจะเป็นของปลอม?"

เวลานี้ เด็กรับใช้สองสามคนกำลังจะยื่นมือมาดึงตัวอวิ๋นจั๋วแล้ว

เพียงแต่ยังไม่ทันจะแตะตัวนาง ข้างนอกก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา

เป็นคนของทางการ

ไต้ซือคงฉานหน้าถอดสี ท่าทางตื่นตระหนก

อวิ๋นจั๋กลับมีท่าทีสงบนิ่ง "ข้ากลัวว่าสิ่งที่ข้าพูดจะไม่มีใครเชื่อ ดังนั้นก่อนมา ข้าเลยไปแจ้งความไว้ บ้านเกิดท่านแม้อยู่ไกล แต่ถ้าจะหาคนที่รู้จักไต้ซือคงฉานมาช่วยยืนยันตัวตน ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก"

ในทะเบียนราษฎร์ของกรมคลัง มีบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับรูปลักษณ์และปานของไต้ซือคงฉานไว้อย่างละเอียด ขอแค่ลากตัวพระรูปนี้ไปตรวจสอบดู ต้องพบจุดพิรุธแน่

ขอแค่มีพิรุธ สิ่งที่ต้องทำต่อไป ก็คือการงัดปากเขา

เรื่องนี้ กรมอาญาถนัดนักแล

พอพระปลอมเห็นคนของทางการก็ตกใจแทบสิ้นสติ

ปีนั้นเขาทำธุรกิจล้มเหลว แถมยังได้รับบาดเจ็บสาหัส ตกอับถึงขีดสุด สุดท้ายได้รับความช่วยเหลือจากพระในวัดร้างรูปหนึ่ง พระรูปนั้นก็คือคงฉาน อีกฝ่ายดีต่อเขามาก เขาพักรักษาตัวอยู่ในวัดนั้นเป็นปี

หลังจากร่างกายฟื้นตัว เมียของเขาก็ตามมาเจอ พบว่าเขาผลาญเงินจนหมดเกลี้ยง นางโกรธมาก ทะเลาะกับเขาใหญ่โต

เขาเองก็โมโหสุดขีด คว้าเชิงเทียนฟาดนางจนตาย

ฉากนี้ คงฉานมาเห็นเข้าพอดี

โชคดีที่นั่นเป็นวัดร้าง มีแค่คงฉานเฝ้าอยู่รูปเดียว เพื่อเอาชีวิตรอด เขาไม่มีทางเลือก จึงฆ่าพระรูปนั้นเสีย แล้วฝังศพทั้งสองไว้ที่เดียวกัน...

สวรรค์ยังเข้าข้างเขา ผ่านไปไม่กี่วัน ฝนตกหนัก วัดทรุดโทรม หลังคารั่วจนอยู่ไม่ได้ เขาจึงสวมรอยเป็นไต้ซือคงฉาน ออกธุดงค์ไปทั่วสารทิศนับแต่นั้น ไม่มีใครสงสัย...

ที่นั่นอยู่ไกลจากเมืองหลวงไม่ใช่น้อย แถมเวลาผ่านไปสองปีแล้ว สองปีมานี้เขาไว้หนวดเครา จงใจแต่งตัวให้ดูคล้ายคงฉานได้สักสามสี่ส่วน เดิมทีไต้ซือคงฉานก็เฝ้าวัดอยู่ตลอดปีไม่ค่อยมีคนรู้จัก คนที่รู้จักไต้ซือคงฉานไม่กี่คนนั้น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมาเมืองหลวง เขาถึงได้กล้ากอบโกยเงินทองอย่างเปิดเผยเช่นนี้

นึกไม่ถึงว่าจะถูกเด็กสาวคนหนึ่งมองทะลุปรุโปร่ง!

นางรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร!

"คนของทางการมากันหมดเลย? นี่มันเข้าใจผิดกันแล้วกระมัง! ไต้ซือจะเป็นตัวปลอมได้ยังไง?"

"ข้าว่าต้องเป็นนังเด็กนี่แจ้งความเท็จแน่..." คนที่อยู่ในเหตุการณ์ หลายคนเสียเงินให้พระปลอมไปไม่น้อย ย่อมไม่อยากยอมรับว่าตัวเองถูกหลอก จึงรีบพูดขึ้นอีกว่า

"ใต้เท้า! ไต้ซือจะเป็นตัวปลอมไปได้ยังไง? ท่านเทศนาธรรมได้ดีมาก ข้าฟังแล้วสบายใจขึ้นเยอะ ท่านเป็นพระอรหันต์ตัวจริงนะ!"

เจ้าหน้าที่ถูกดึงไว้ สีหน้าแข็งทื่อ กล่าวว่า "ใต้เท้าตรวจสอบทะเบียนราษฎร์จากกรมคลังแล้ว ข้อมูลในเอกสารกับไต้ซือท่านนี้มีความคลาดเคลื่อน จึงต้องนำตัวกลับไปตรวจสอบให้ละเอียด"

เด็กสาวข้างๆ ไปแจ้งความตั้งแต่เช้าตรู่

อ้าปากก็บอกว่าในเมืองหลวงมีพระปลอมมาหลอกเอาเงิน แถมยังบอกว่าพระปลอมรูปนี้เคยฆ่าคน พฤติการณ์ชั่วร้าย

ใต้เท้าแน่นอนว่าไม่เชื่อ แต่เด็กคนนี้ดันอ้างชื่อเสียงเรียงนามออกมาตรงๆ

คุณหนูตระกูลเซียว อดีตเหรินอันกง!

แม้ตระกูลเซียวจะถูกถอดบรรดาศักดิ์ไปนานแล้ว แต่เซียวเจิ้นกวนผู้นำตระกูลคนปัจจุบันก็ยังเป็นขุนพลขั้นสี่ ฐานรากยังมั่นคง อย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง ก็แค่ตรวจสอบพระรูปเดียว ใต้เท้าจึงยอมเสียเวลาตรวจสอบดูสักหน่อย

คาดไม่ถึงว่า พอรื้อค้นทะเบียนราษฎร์ดู ก็พบความผิดปกติเข้าจริงๆ

นี่ไง ถึงต้องมาจับคนแล้ว

อวิ๋นจั๋วยืนอยู่ข้างๆ เหมือนคนดูทั่วไป ไม่ได้มีท่าทีกดดันแต่อย่างใด มองดูเจ้าหน้าที่เดินเข้าไปอย่างสงบ

พระปลอมเดิมทีก็ร้อนตัวอยู่แล้ว พอเห็นคนมา ก็กลัวจนแข้งขาอ่อนแรง ขยับตัวไม่ได้ ปล่อยให้คนลากตัวออกไป

คนอื่นๆ แตกตื่นกันหมด

แต่ละคนงุนงง

ผู้คนที่มาแสวงบุญเหล่านี้ มีทั้งชายและหญิง ส่วนใหญ่อายุค่อนข้างมาก ลูกหลานที่บ้านแม้ไม่มีตำแหน่งขุนนาง ก็เป็นเศรษฐีในเมืองหลวง พอเห็น "ไต้ซือ" ถูกจับ พอตั้งสติได้ ก็ยิ่งโกรธจัด บางคนโมโหโวยวายอยู่ตรงนั้น บางคนรีบกลับบ้าน เตรียมให้ลูกหลานไปสืบข่าว

อวิ๋นจั๋วหนีไปไวมาก

ดูดวงหาเงินเป็นงานที่ดี แต่ก็ต้องดูจังหวะเวลา

คนพวกนี้เสียเงินไปมากมาย พระปลอมหนีไปแล้ว เกรงว่าจะมาลงที่นางแทน นางผิวบางเนื้ออ่อน โดนกระชากเบาๆ ทีเดียว ไม่แน่อาจได้แผลเต็มตัว!

นางกลัวตาย และก็กลัวเจ็บ อยู่ต่อไม่ได้แล้ว