บทที่ 230 พ่อหนุ่ม เจ้าใช้อาวุธอะไร
บทที่ 230 พ่อหนุ่ม เจ้าใช้อาวุธอะไร
ดินแดนบรรพชนตระกูลหลี่
หมอกโลหิตพลุ่งพล่าน สรรพสิ่งโศกสลด
หลังจากกลับมาจากสมรภูมิเฉินยวน เจียงเฟยหลิงและหลี่ชิงอวี่ก็ 'ครองคู่เคียงหมอน' กันอยู่ที่ยอดเขาซุยหยวน
ส่วนหลี่เทียนมิ่งพาสัตว์ประจำตัวสองตัวกลับมาที่นี่อีกครั้ง
ตราประทับศักดิ์สิทธิ์คุนเผิงอยู่กับตัว เขตอาคมโลหิตกัลป์หลีกทางให้ เขาขึ้นมาบนเขาเสินเซียวได้อย่างง่ายดาย
บนไหล่เขา เดิมทีหลี่เทียนมิ่งอยากจะทักทายคุนเผิงไท่ซู แต่เห็นมันหลับปุ๋ยอยู่ จึงไม่รบกวน
บนยอดเขา หลี่อู๋ตี้ในสภาพซอมซ่อนอนอยู่บนหลุมศพ เปิดพุงกลมดิก น้ำลายไหลย้อยเต็มพื้น หลับอย่างมีความสุข
"ใครบอกว่าเขากำลังถูกหนามมังกรพิษทรมาน?"
หลี่เทียนมิ่งทำสีหน้าไม่ถูก.. หมอนี่สบายใจเฉิบ ราวกับอยู่ในแดนสุขาวดี
"เฮ้ย ท่านก่อเรื่องไว้เอง ลูกสาวท่านกำลังจะถูกหมูตัวหนึ่งแต่งไปแล้ว ท่านยังหน้าด้านมาเสวยสุขอยู่อีกหรือ?"
"อะไรนะ มีเนื้อหมูให้กินหรือ?"
หลี่อู๋ตี้กลิ้งตัวลุกขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องมองหลี่เทียนมิ่ง
"เทียนมิ่งลูกพ่อ เจ้ากตัญญูจริงๆ รู้ว่าพ่อหิวมาหลายวันแล้ว มา ย่างเลย หมูหัน"
"......"
จะพูดถึงเขาว่ายังไงดี?
มองโลกในแง่ดีงั้นรึ?
หลี่เทียนมิ่งเม้มปาก
เขาดูออกแล้วว่า อีกไม่กี่วันสายทองคำหลี่เสวียนอีจะยกโขยงมาสู่ขอ เจ้าสำนักตงหวงหลี่อู๋ตี้คนนี้คงช่วยอะไรไม่ได้
ดูท่า คงต้องพึ่งตัวเองกับหลี่จิงอวี๋แล้ว
เรื่องนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสสภาเย่ชิงก็ช่วยอะไรไม่ได้
"ข้าเอาเหล้ามาด้วย"
หลี่เทียนมิ่งพูดถึงเรื่องที่หลี่อู๋ตี้น่าจะสนใจมากกว่า
หลังจากซื้อรักแห่งเทียนหลิงแล้ว หลี่เทียนมิ่งเดินวนในมหาตำหนักหวงจี๋รอบหนึ่ง ในขอบเขตทรัพย์สินที่มี ไม่พบวิชายุทธ์ที่เหมาะสม
ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจซื้อเหล้ามาทั้งหมด ใส่จนเต็มแหวนซูหมี
ล้วนเป็นเหล้าที่หมักจากสารวิญญาณ ราคาไม่เบาเลยทีเดียว
พอหลี่เทียนมิ่งเอาเหล้าทั้งหมดออกมา ดวงตาของหลี่อู๋ตี้ก็เป็นประกายวาววับยิ่งกว่าเดิม
"ยอดเยี่ยม! มีหนุ่มฉกรรจ์ในบ้านมันดีอย่างนี้นี่เอง! เทียนมิ่งลูกพ่อ เจ้ากตัญญูต่อพ่อขนาดนี้ วันหน้าเจ้าอยากได้อะไร บอกพ่อมา ดวงอาทิตย์บนฟ้า พ่อก็จะสอยมาให้"
หลี่อู๋ตี้กระโดดโลดเต้น เปิดดมเหล้าทุกกา สดชื่นกระปรี้กระเปร่าสุดๆ
"พอเถอะ นี่เอามากตัญญูบรรพชน เหลือให้ท่านหนึ่งในสิบก็ดีถมไปแล้ว" หลี่เทียนมิ่งกล่าว
"บรรพชน? ไม่เป็นไร ในฐานะพ่อของเจ้า ข้าก็นับเป็นบรรพชนของเจ้าเหมือนกัน ข้าจะแบ่งปันรสสุรากับบรรพชนท่านอื่นเอง"
หน้าด้านเกินไปแล้ว หลี่เทียนมิ่งจนปัญญาจะจัดการเขา
ช่างเถอะ ให้เขาได้มีความสุขบ้าง
เขามาดินแดนบรรพชนตระกูลหลี่ แน่นอนว่าเพื่อมาฝึกฝน
ดังนั้น เขาจึงเลียนแบบหลี่อู๋ตี้ จุดประกายสุสานหลี่เสินเซียวนี้
ลายสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แปดสิบเอ็ดเส้น รวมตัวกันอีกครั้ง!
"เจ้าถึงขั้นคืนเดียวแล้ว? เร็วใช้ได้นี่ ไม่กี่วันก็เลื่อนขั้นแล้ว" หลี่อู๋ตี้ถามด้วยน้ำเสียงเมามาย
"ใช่"
"สมกับเป็นลูกข้า ดูท่าข้าจะสอนมาดี ข้าเป็นเจ้าสำนักที่ทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบจริงๆ"
โม้อีกแล้ว ..หลี่เทียนมิ่งทุ่มเททั้งกายใจ เริ่มขยายแหล่งกำเนิดวิญญาณ ขยายสนามพลังคืนเดียว
การใช้สุสานหลี่เสินเซียวรวบรวมพลังปราณฟ้าดิน ได้ผลดีเกินคาด
ลายสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แปดสิบเอ็ดเส้น ไหลเวียนทั่วร่าง พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดทุกชั่วขณะ
หลี่เทียนมิ่งเชื่อว่า ทั่วทั้งสำนักตงหวง ไม่มีใครเหมือนเขา ที่มีกายาวัฏสงสารสิบกัลป์ และยังมีสุสานหลี่เสินเซียวที่มีลายสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์แปดสิบเอ็ดเส้นนี้!
ตูม ตูม ตูม!
สนามพลังคืนเดียวของเขา ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง ขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
อิ๋งฮั่วและเมี๊ยวเมี๊ยวก็อยู่ในนั้นด้วย
เมี๊ยวเมี๊ยวเริ่มขยันขึ้นบ้างแล้ว อย่างไรเสีย เพื่อจะได้นอนเยอะๆ มันก็ไม่อยากตายเหมือนกัน
หลี่เทียนมิ่งยิ่งรู้สึกว่า สุสานหลี่เสินเซียวนี้ เป็นปาฏิหาริย์ชัดๆ
ผลลัพธ์ดีเกินไป ดีกว่าทวารเก้าชั้นไท่หวงมากนัก! เพียงแต่ขาดผลของการกดข่มเหมือนทวารเก้าชั้นไท่หวงเท่านั้น
"มีบรรพชนรุ่นที่หนึ่งช่วยข้า สักวันหนึ่ง ข้าต้องทำลายเคราะห์กรรมได้แน่!"
"รอถึงวันที่ทำลายเคราะห์กรรม ค่อยมาดูกันว่าวัฏสงสารสิบกัลป์ของข้า จะมีความโชคดีที่ท้าทายสวรรค์เพียงใด!"
เขาหรี่ตา สัมผัสถึงพลังฟ้าดินที่พลุ่งพล่าน
"ผู้อาวุโสหลี่"
"ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น เรียกพ่อก็ได้" หลี่อู๋ตี้กล่าว
"งั้นข้าเรียกพ่อบุญธรรมก่อนแล้วกัน..." หลี่เทียนมิ่งปวดหัว
ความจริงเขาเคารพหลี่อู๋ตี้
เพราะเขาพูดคำว่าวาสนาแค่สองคำ ก็มอบความโชคดีของบรรพชนตระกูลศักดิ์สิทธิ์หลี่นี้ให้กับตน
"ก็ได้" หลี่อู๋ตี้ยิ้มตาหยี
"ชิงอวี่ ปลุก 'เคราะห์กรรมห้าจันทร์กระจ่างฟ้า' ได้ที่ทวารเก้าชั้นไท่หวง กงล้อกัลป์ของนางกลายเป็นดวงจันทร์กลมโตห้าดวงเรียงกัน!"
หลี่อู๋ตี้ไม่ได้ออกไป ดังนั้นน่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้
พอพูดประโยคนี้จบ จู่ๆ ก็เงียบเสียงไป
หลี่เทียนมิ่งชะงัก เพราะเขากำลังหันหน้าเข้าหาสุสานหลี่เสินเซียวเพื่อฝึกฝน ไม่สะดวกหันกลับไปมอง
"พ่อบุญธรรม?"
ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว ..หรือว่า เขาตื่นเต้นจนเป็นลมไปแล้ว?
คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น เพราะสำหรับเขาที่ถูกอวี่เหวินไท่จี๋ทำร้ายด้วยพิษ การที่หลี่ชิงอวี่มีความโชคดีเช่นนี้ เขาควรจะดีใจจนคลุ้มคลั่ง
หลี่เทียนมิ่งหยุดฝึกฝนชั่วคราว หันกลับไปมอง
หลี่อู๋ตี้ กอดกาเหล้า เอามือลูบพุง หลับปุ๋ยไปแล้ว
"......"
เมื่อกี้ยังคุยกันอยู่เลย นี่หลับไปแล้วเรอะ?
เรื่องที่หลี่ชิงอวี่ทำลายเคราะห์กรรมที่เขาพูดไป หลี่อู๋ตี้ได้ยินหรือเปล่า?
หลี่เทียนมิ่งส่ายหน้า ขี้เกียจสนใจเขาแล้ว เขาทุ่มเททั้งกายใจให้กับการบำเพ็ญเพียรที่ท้าทายสวรรค์ และการต่อสู้กับเคราะห์กรรมชีวิตน้อย!
สามปี ขั้นอริยะ!
ไม่สำเร็จ ก็ตาย!
ไม่มีทางถอย!
และตอนนี้ เพิ่งก้าวออกมาได้ก้าวแรก ถึงขั้นคืนเดียวระดับหนึ่ง
หลี่จิงอวี๋ยังหาคัมภีร์ฝึกฝนขั้นคืนเดียวมาให้เขาด้วย หลี่เทียนมิ่งรับไว้ แต่ไม่ได้ฝึกฝน แต่ความห่วงใยนี้ เขาจดจำไว้แล้ว
"หลี่เสวียนอี หลี่เสวียนเฉิน หลี่จินซาน!"
หลี่เทียนมิ่งรอวันที่พวกเขาจะมา!
ตูม ตูม ตูม!
การฝึกฝนในดินแดนบรรพชนตระกูลหลี่ ไม่ต้องสนใจว่าจะเกิดเสียงดังแค่ไหน
หลี่เทียนมิ่ง ใส่เต็มสูบ!
โดยมีเขาและสุสานหลี่เสินเซียวเป็นศูนย์กลาง สนามพลังนรกชั้นหนึ่ง สนามพลังอลเวงชั้นหนึ่ง ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ฝุ่นทรายปลิวว่อน ต้นไม้ร่วงโรย
ส่วนหลี่อู๋ตี้ นอนอยู่หน้าหลุมศพ เมามายไม่รู้เรื่อง
พอตื่นขึ้นมาเขาก็ถามว่า:
"พ่อหนุ่ม เจ้าใช้อาวุธอะไร"
"กระบี่ไง!"
"วิถีกระบี่ก็พอใช้ได้ แล้วยังมีอะไรอีก?"
"โซ่ตรวน"
"โซ่ตรวนนี่ ใช้เหมือนวิชาแส้หรือเปล่า?"
"คงงั้นมั้ง" หลี่เทียนมิ่งกล่าว
"บรรพชนรุ่นที่สิบแปดของพวกเรา 'หลี่อู๋เสิน' เป็นยอดฝีมือด้านวิชาแส้ ให้ข้าแนะนำให้หน่อยไหม?" หลี่อู๋ตี้กล่าว
"หมายความว่าไง?" หลี่เทียนมิ่งรีบหยุดฝึกฝนทันที
เขานึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้หลี่อู๋ตี้พูดว่า 'ขี้เมากลุ่มนี้' ไม่ใช่ขี้เมาคนนี้
เห็นได้ชัดว่า ในดินแดนบรรพชนตระกูลหลี่ คนที่ชอบดื่มเหล้าไม่ได้มีแค่หลี่เสินเซียว
งั้นบนป้ายหลุมศพอื่นๆ จะมีอะไรบ้าง?
เขาคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
"เทียนมิ่งลูกพ่อ ตามพ่อมา วันนี้พ่อจะพาเจ้าไปกราบไหว้เจ้าพวกโจรเฒ่า... เอ้ย ไม่ใช่ บรรพชน!"
จะไปยอดเขาอื่นหรือ?
พูดตามตรง มองดูยอดเขาเหล่านั้นที่ตระหง่านอยู่ท่ามกลางขุนเขาดุจยักษ์ปักหลั่น หลี่เทียนมิ่งคาดหวังเป็นอย่างยิ่ง
เขาเดินตามหลี่อู๋ตี้ กราบไหว้ไปทีละลูก
หลี่อู๋ตี้คนนี้ แม้จะบอกว่ากลายเป็นคนพิการมาสิบกว่าปี ดูเดินโซซัดโซเซ แต่กลับพาหลี่เทียนมิ่งเดินไปหลายยอดเขาได้อย่างแข็งขัน
"บรรพชนรุ่นที่สองหลี่ซิงเหอ เทียนมิ่งลูกพ่อ รีบคุกเข่าคำนับเร็ว มา หนึ่งคำนับฟ้าดิน สองคำนับบุพการี ต่อไป เจ้ากับบรรพชนคำนับกันและกัน"
"ทางนี้คือบรรพชนตี้ซานเซียน (สามรสสดแห่งปฐพี) หลี่เสินเต้า ตี้ซานเซียน (ผัดสามสหาย) ก็มีมะเขือม่วง มันฝรั่ง และพริกหยวก..."
"อ๊ะ ไม่ใช่ นี่คือบรรพชนรุ่นที่สาม ไม่ใช่ผัดสามสหาย พ่อตาฝาดไป สงสัยจะหิว"
หลี่เทียนมิ่งถึงกับหัวเราะ
ตัวประหลาดจริงๆ
ดีที่เขารู้สึกว่าการที่หลี่อู๋ตี้ยังทำตัวสำราญได้ขนาดนี้ ก็ถือเป็นระดับขั้นอย่างหนึ่ง
ดังนั้น เขาจึงไม่มีเจตนาจะรังเกียจเลยสักนิด
ในที่สุด ก็กราบไหว้มาถึงบรรพชนรุ่นที่สิบแปด
หลี่อู๋เสิน
-สองสิงห์:ผู้แปล-