บทที่ 179 หนึ่งกระบี่เสียดฟ้า สังเวยเลือดแด่พี่น้อง!!!

วันนี้พายุฝนโหมกระหน่ำ วันนี้สายฟ้าแลบแปลบปลาบเสียงฟ้าร้องคำราม!

เมื่อสามปีก่อน ก็เป็นวันเช่นนี้เหมือนกัน

วันนั้น เขาได้แต่เบิกตามองจินอวี่ถูกถอนขนทั้งเป็นและถูกสังหาร

เขาต่อสู้ท่ามกลางกองเลือด ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย!

คืนนั้นเขาลากศพของจินอวี่ เดินฝ่าไปท่ามกลางพายุฝน

ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคียดแค้นเพียงใด!

ไม่มีใครรู้ว่าเขาเจ็บปวดเพียงใด!

วันนั้น เขาได้ลั่นวาจาสาบาน

"พี่น้อง หากมีวันใดที่ข้ายังสามารถยืนอยู่ต่อหน้าหลินเสี่ยวถิงได้"

"ข้าจะแล่เนื้อเถือหนังมันให้ตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!"

"หากข้าทำไม่ได้ ข้าจะเชือดคอตัวเองหน้าหลุมศพเจ้า ไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่ปรโลก!"

"เจ้าต้องรอข้า อย่าเพิ่งรีบไปผุดไปเกิดเด็ดขาด"

"รอข้า นำเลือดของมันมาเซ่นไหว้ โขกศีรษะคำนับหน้าหลุมศพเจ้า!"

"พี่น้อง ข้าขอโทษเจ้า!"

"ชาติหน้าหากมีวาสนา เราค่อยมาเป็นพี่น้องกันอีก คราวนี้เราจะต้องฆ่าคนสมควรตายให้สิ้นซาก!"

"ข้าจะไม่มีวันยอมให้เจ้าตายก่อนข้าอีกแล้ว!"

หนึ่งคำนับหน้าหลุมศพ

นับแต่นั้น ความตายพรากจาก

สิบหกปี จะมีสักกี่คนที่ตัวติดกันดั่งเงาตามตัวตลอดสิบหกปี!

นับตั้งแต่คำสาบานนั้น จวบจนวันนี้ ผ่านมาสามปีกว่าแล้ว

ในที่สุดเขาก็รอจนถึงวันนี้!

ท่ามกลางสายตาที่ลุกโชน เกรี้ยวกราด และราวกับเทพมารอสูรของเขา

หลินเสี่ยวถิงในชุดดำทั้งชุด ก็ร่อนลงสู่สมรภูมิยั้นหวง!

นับแต่บัดนี้ เขตอาคมลายสวรรค์ปิดลง!

ไม่สิ้นลม ไม่เปิดออก!

วินาทีนี้ ชีวิตและความตายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย มีเพียงกระบี่ในมือ ดื่มเลือดศัตรูให้หนำใจ!

หลินเสี่ยวถิงสายตามืดมน ในรอยยิ้มเย็นชานั้นแฝงความดุร้ายอำมหิตสายหนึ่ง

วันที่สายฟ้าคำรามเช่นนี้ ก็คือสนามรบของเขาเช่นกัน!

เขายืนอยู่ท่ามกลางพายุสายฟ้า ราวกับคืนเมื่อสามปีก่อน เขาคือบุตรแห่งสายฟ้า

ในเวลานั้น เขาคือขุนเขาอันสูงตระหง่านที่หลี่เทียนมิ่งไม่อาจข้ามผ่าน!

ขุนเขาอันสูงตระหง่านลูกนี้ บัดนี้สูงขึ้นอีกสามหมื่นเมตร ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าดิน

ทว่า เมื่อเผชิญหน้ากันอีกครั้ง หลี่เทียนมิ่งกลับไม่มีความยำเกรงใดๆ อีกแล้ว

"ละครแก้แค้นน้ำเน่าของเจ้า ทำเอาข้าซาบซึ้งใจจริงๆ"

หลินเสี่ยวถิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย

ในมือของเขา ถือง้าวศึกขนาดมหึมาสีแดงฉาน สายฟ้าสีเลือดพันรอบง้าวศึก พันรอบร่างกายของเขา

ทำให้เขาดูราวกับเทพสังหารโลหิต!

นี่คือๆ.. ง้าวอัสนีมารแดง!!

ครืน!

วินาทีต่อมา สัตว์ประจำตัวทั้งสองของเขาก็ปรากฏตัว!

ตัวแรก คืออินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร เช่นเดียวกับสัตว์ประจำตัวของท่านเหลยจุน เป็นสัตว์ประจำตัวชั้นแปดขั้นต่ำ

ในอดีต ก็เป็นอินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตรตัวนี้นี่แหละ ที่ฉีกกระชากขนของจินอวี่ออกมาทีละเส้น

อย่างไรก็ตาม มันไม่มีโอกาสได้เสพสุขกับวิญญาณศึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์!

เพราะวิญญาณศึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ หลินเสี่ยวถิงมอบให้กับสัตว์ประจำตัวอีกตัวหนึ่ง!

นั่นคือสัตว์เดินดินสีแดงฉาน รูปร่างคล้ายพยัคฆ์ คล้ายเสือดาว

แผงคอของมันหนาทึบ ร่างกายปราดเปรียว เขี้ยวเล็บดุจดาบกระบี่!

เขี้ยวเล็บและแผงคอ ล้วนเป็นสีทองหม่น!

บนร่างของมัน พันรอบด้วยสายฟ้าสีเลือด ดุร้าย อำมหิต ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งไปที่หลี่เทียนมิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

นี่คือ 'สัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดง'![1]

เมื่อสามปีก่อน ร่างเดิมของมันยังเป็นเพียงเสือดาวอัสนีทองคำ

แต่ตอนนี้ ภายใต้การฟูมฟักอย่างเต็มที่ของคฤหาสน์เหลยจุน บวกกับการกระตุ้นของวิญญาณศึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มันได้วิวัฒนาการกลายเป็นสัตว์ประจำตัวชั้นแปดขั้นกลางตัวที่สองของประเทศจู้เจ๋อ!

วิญญาณศึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ถูกมันหลอมรวมไว้ในแหล่งกำเนิดวิญญาณ กลายเป็นอภินิหารแหล่งกำเนิดวิญญาณชนิดหนึ่ง!

สามปีมานี้ สัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดงตัวนี้ คือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของหลินเสี่ยวถิง

ที่เขาถูกวังเทพศักดิ์สิทธิ์หมายตา ก็เพราะสัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดงตัวนี้ ครอบครองวิญญาณศึกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์!

เท่ากับครอบครอง อภินิหารสัตว์ศักดิ์สิทธิ์!

แต่ทว่า ของสิ่งนี้เดิมทีเป็นของหลี่เทียนมิ่ง!

แย่งชิงด้วยกำลัง ใส่ร้ายป้ายสีให้กลายเป็นคนพิการ!

อำมหิต เหี้ยมโหด!

เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงวินาทีนี้ ยังมีอะไรต้องพูดอีก?

กับคู่ต่อสู้คนอื่นๆ หลี่เทียนมิ่งอาจจะต่อปากต่อคำด้วยไม่กี่ประโยค

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนผู้นี้ เขามีเพียงคำเดียว

นั่นคือ.. ฆ่า!!

ฆ่ามัน ให้ร่างแหลกเหลวเป็นชิ้นๆ!

ฆ่ามัน ให้ไม่เหลือซาก!

ฆ่ามัน ให้เลือดไหลนองเป็นสายน้ำ!!

เพียงแต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ในวินาทีนี้ หลี่เทียนมิ่งกลับให้ลูกไก่เหลืองและแมวดำตัวน้อยถอยออกไป

ให้สัตว์ประจำตัวที่น่ากลัวทั้งสองตัวของเขา ถอยไปอยู่ที่ขอบสนามรบ

ชัดเจนมากว่า หลี่เทียนมิ่งให้พวกมันออกจากสนามรบ ให้พวกมันไม่ต้องร่วมสู้!

"หรือว่าเขาคิดจะ สู้กับหลินเสี่ยวถิงและสัตว์อสูรสองตัวด้วยตัวคนเดียว!"

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมขาว ถือกระบี่พุ่งเข้าใส่หลินเสี่ยวถิงเพียงลำพัง ทั้งสนามก็เดือดพล่าน บุคคลสำคัญทั่วทั้งสนามต่างลุกขึ้นยืนทันที!

"เขากลายเป็นบ้าจนเสียสติไปแล้วหรือ?"

หนึ่งคนหนึ่งกระบี่ เอาความกล้ามาจากไหนกัน!

ทว่า จะถามมากความไปทำไม?

ดูต่อไป ไม่ใช่ก็จะรู้เองหรอกหรือ?

ขอเพียงดูต่อไป ก็จะได้เห็นในทันทีว่า หลี่เทียนมิ่ง คือปีศาจคลั่งเหนือโลกหล้าจริงๆ!

"นี่มัน กระบี่สังหารไตรภพของมู่หยาง! แม้จะลดทอนความซับซ้อนลง แต่ยังมีเจตจำนงของวิชายุทธ์เจตจำนงสวรรค์อยู่!"

"ข้าว่าแล้วเชียว วิชาสัตว์ที่ลูกไก่เหลืองใช้เมื่อครู่ ทำไมถึงดูคุ้นตานัก!"

กระบี่สังหารไตรภพ ปรากฏอยู่ในมือของผู้ควบคุมสัตว์ขั้นแหล่งกำเนิดวิญญาณ

วินาทีนี้ ระเบิดออกแล้ว!

"ตาย!"

หลินเสี่ยวถิงไม่สนหรอกว่าคู่ต่อสู้จะมีกี่คน

ในสายตาของเขามีเพียงคำเดียวเช่นกัน นั่นคือฆ่า!

ดังนั้นในวินาทีนั้น เขาถือง้าวอัสนีมารแดง ฟันผ่าลงมาที่ศีรษะ!

เขากับสัตว์ประจำตัวทั้งสอง สร้างสนามพลังขึ้นมาสองสนาม หนึ่งคือสนามพลังอัสนีแดง หนึ่งคือสนามพลังจตุรทิศ

สนามพลังอัสนีแดง มาจากเขากับสัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดง

สนามพลังจตุทิศ มาจากเขากับอินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร!

สองสนามพลัง หน่วยลมปราณสิบหกหน่วย สั่นสะเทือนกึกก้อง พลังปราณฟ้าดินนับไม่ถ้วนรวมตัวอยู่ในอานุภาพของเขา

พลังสัตว์สองเท่า ระเบิดออก!

วิชายุทธ์คืนเดียว สิบสามฟันมารคลั่ง!

สิ่งที่เรียกว่าวิชายุทธ์คืนเดียวนั้น คือวิชายุทธ์ที่หลอมรวมวิชายุทธ์และวิชาสัตว์เข้าด้วยกันได้ดีที่สุดภายใต้เงื่อนไขของสนามพลังคืนเดียว

ระหว่างวิชายุทธ์และวิชาสัตว์ สามารถประสานเสริมกันได้โดยตรง!

"ตาย!!"

หลินเสี่ยวถิงเปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรง บ้าคลั่งฟันกระหน่ำ!

การฟันหนึ่งครั้ง สายฟ้าพุ่งกระจายไปไกลนับร้อยจั้ง!

อภินิหารแหล่งกำเนิดวิญญาณของสัตว์ประจำตัวทั้งสองกำลังก่อตัว พร้อมกันนั้นยังใช้วิชาสัตว์ประสานกับหลินเสี่ยวถิง

กรงเล็บและเขี้ยวของอินทรีเทพและสัตว์จินหนี มีอสรพิษสายฟ้าพันรอบ วิถีการโจมตียากจะคาดเดา

พวกเขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ หลี่เทียนมิ่งตัวคนเดียว จะต้านทานได้อย่างไร?

ท่ามกลางสายตาที่ตึงเครียดนับไม่ถ้วน เงาร่างสายหนึ่งดุจสายฟ้าสีดำ พุ่งเข้าปะทะกับหลินเสี่ยวถิงโดยตรง!

ง้าวอัสนีมารแดง ฟันผ่าลงมาที่ศีรษะ!

ใครจะคาดคิด หลี่เทียนมิ่งกลับยกแขนซ้ายขึ้นขวางไว้ตรงหน้า!

"เขาบ้าไปแล้วรึ!"

ความจริงคือ ไม่ได้บ้า!

สิบสามฟันมารคลั่ง ฟันลงบนแขนทมิฬข้างซ้ายของหลี่เทียนมิ่ง

นี่คือการฟันเสยขึ้น!

ง้าวอัสนีมารแดง ฟันจากล่างขึ้นบน!

"ขาด!!" หลินเสี่ยวถิงคำรามลั่น

เขาต้องการฟันแขนของหลี่เทียนมิ่งให้ขาดกระเด็นไปข้างหนึ่ง!

เคร้ง!

เสียงเสียดสีที่บาดหู ทำให้ผู้คนมากมายต้องเอามือปิดหู

จากนั้นพวกเขาก็เห็นกับตาว่า การฟันครั้งนั้นงัดร่างหลี่เทียนมิ่งลอยขึ้นไปบนฟ้า เร็วถึงขีดสุด!

แต่ทว่า แขนของเขา ไม่ขาด!

แขนไม่ขาด แต่เศษผ้าแตกกระจายกลายเป็นผุยผงในพริบตา!

จนกระทั่งวินาทีนี้ ผู้คนในที่สุดก็ได้เห็น—

นั่นคือแขนข้างหนึ่ง ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำ!

มือของเขา ไม่ใช่มือ แต่เป็นกรงเล็บสัตว์ที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ร้าย!

ดูเหมือนกรงเล็บมังกร และก็เหมือนกรงเล็บกิเลน

กรงเล็บที่อยู่บนนั้น น่ากลัวยิ่งกว่าสัตว์ประจำตัวเสียอีก!

ภาพนี้ สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งสนามอีกครั้ง!

เพียงแต่ผู้คนไม่มีเวลามาสงสัย ว่านี่มันคือแขนแบบไหนกันแน่

พวกเขาเห็นเพียง หลี่เทียนมิ่งผมขาว แขนทมิฬ ในภวังค์นั้น ดูเหมือนเทพมารตนหนึ่งยิ่งกว่าเดิม

และในวินาทีนี้ เทพมารผมขาวตนนี้ ให้หลินเสี่ยวถิงฟันส่งขึ้นสู่ฟากฟ้า!

"เขาจะทำอะไร!"

ไม่นาน คำตอบก็ปรากฏออกมา!

หลี่เทียนมิ่งยืมแรงของหลินเสี่ยวถิง ความเร็วรวดเร็วจนเหนือล้ำทุกสิ่ง

ชั่วพริบตาเดียว เขามาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าอินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร!

วินาทีนั้น สายตาของเขาเย็นชาถึงขีดสุด

วินาทีนั้น ราวกับย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน

ในอดีต อินทรีสายฟ้าตัวนี้ ดวงตาสามดวง หลี่เทียนมิ่งไม่อาจต้านทาน!

แต่วินาทีนี้ หลี่เทียนมิ่งยิ้มแล้ว

รอยยิ้มนั้น กระบี่มหาอัสนีอัคคีในมือ กลับระเบิดเงากระบี่เต็มท้องฟ้า

กระบี่สังหารมนุษย์ ระบำภูต!

ระบำแห่งภูตพราย พลังกระบี่พุ่งเสียดฟ้า พลังกระบี่พุ่งซัดสาด พลังกระบี่ทะยานฟ้า!!

หนึ่งกระบี่เริ่มขึ้น พลังสัตว์นรกนิรันดร์และพลังสัตว์ไท่ชูอลเวง ปะทะกัน ระเบิดออกตูมตาม!

หนึ่งกระบี่กวาดผ่าน อินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตรตัวนั้น ทันใดนั้นก็ถูกแยกออกเป็นสองส่วน!

แน่นอนว่า มันยังไม่ตาย เพราะสิ่งที่ปลิวออกไป คือปีกข้างหนึ่ง!

และวินาทีต่อมา หลี่เทียนมิ่งก็ปรากฏตัวดุจภูตพราย เร็ว แม่นยำ อำมหิต!

กระบี่สังหารมนุษย์ วิญญาณสลาย!

หนึ่งกระบี่ ไล่ล่าวิญญาณพันจั้ง!

ฉึก!

ปีกอีกข้าง ร่วงหล่นจากฟากฟ้า!

อินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร กรีดร้องโหยหวน!

"เจ้า วันที่ถอนขนพี่น้องข้า เคยคิดถึงวันนี้บ้างไหม"

"หนี้เลือด ต้องชดใช้ด้วยเลือด"

หลี่เทียนมิ่งเตะออกไปหนึ่งเท้า อินทรีเทพที่ปีกหักสองข้าง จะต่างอะไรกับคนพิการ

"เจ้ามีตาสี่ดวงรึ?"

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เสียงดังติดต่อกันสี่ครั้ง เร็วดุจสายฟ้าแลบ

อินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร สูญเสียดวงตาทั้งสี่ข้าง!

ตูม!

สัตว์ยักษ์ตัวนี้ ตกลงมากระแทกพื้นต่อหน้าแมวดำตัวน้อยและลูกไก่เหลือง

มันเลือดโชก ปีกขาดสะบั้น สี่ตาถูกแทงทะลุ ทำได้เพียงกรีดร้องดิ้นรน

บางทีวินาทีนี้ ผู้คนถึงได้รู้จุดประสงค์ที่ราชาจู้เจ๋อให้เด็กๆ ออกไปจากสนาม

ท่ามกลางสายตาที่สั่นเทาของผู้คน หลี่เทียนมิ่งร่อนลงจากฟากฟ้า

"อิ๋งฮั่ว เมี๊ยวเมี๊ยว ถอนขนมันให้หมด เก็บใส่ถุงให้ข้า"

ประโยคเรียบง่ายประโยคเดียว ตัดสินประหารชีวิตอินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร!

แต่ นี่เป็นเพียงหนี้เลือดชดใช้ด้วยเลือด!

นี่เป็นเพียง กฎแห่งกรรมตามสนอง!

แน่นอน นี่ก็เป็นเพียงแค่ จุดเริ่มต้นเท่านั้น!

"จินอวี่ คือพี่ชายของพวกเจ้า"

"เอาขนพวกนี้ ไปโปรยหน้าหลุมศพพี่เขา"

"นับแต่บัดนี้ ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด"

เวลานี้ ใครยังจะกล้าบอกว่า เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้เป็นตัวน่ารัก?

นั่นเป็นเพราะไม่ได้เห็น ตอนที่พวกมันเอาจริง

และไม่ได้เห็น ตอนที่พวกมันเซ่นไหว้พี่น้องด้วยเลือด

ฉีกกระชากขนทั้งหมด นับเป็นอะไรได้?

ทั้งหมดนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

หลี่เทียนมิ่ง เพิ่งจะเริ่มบรรเลง

แต่ทว่าหลินเสี่ยวถิง เบิกตากว้างจนหางตาปริแตกแล้ว

ทุกอย่างรวดเร็วเกินไป

หลี่เทียนมิ่ง เร็วจนน่ายำเกรง เร็วเสียจนเขาตามไม่ทัน

ขณะที่อินทรีเทพอสูรอัสนีสี่เนตร กำลังถูกทัณฑ์ทรมานอย่างหนัก หลินเสี่ยวถิงราวกับคนบ้า พาเจ้าสัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดง พุ่งเข้ามาสังหารอีกครั้ง!

"เห็นจุดจบของพี่น้องที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีกับตาตัวเองแล้ว มีความรู้สึกอะไรบ้างไหม?"

หลี่เทียนมิ่งลากกระบี่มหาอัสนีอัคคีที่เรียวยาวเล่มนั้น ก้าวเดินเข้าหาหลินเสี่ยวถิง เร็วขึ้นเรื่อยๆ

"ข้าจะให้เจ้าตาย!!"

สัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดงตัวนั้น ใช้อภินิหารแหล่งกำเนิดวิญญาณ 'เตาหลอมอัสนีแดง'

ชั่วเวลาหนึ่ง สายฟ้าสีเลือดนับไม่ถ้วน ผ่าลงมาที่ร่างของหลี่เทียนมิ่ง

ตูม ตูม ตูม!

เมื่อสายฟ้าเหล่านั้นสลายไป เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถือกระบี่เดินออกมา

"หลินเสี่ยวถิง เจ้า นี่กำลังเกาให้ข้าอยู่รึ?"

ใช้สายฟ้าจัดการตนเอง ก็คือไม่รู้ว่า หลี่เทียนมิ่งในเวลานี้ ก็คืออสูรอัสนีอลเวงไท่ชู!

อภินิหารที่เป็นสายฟ้าล้วนๆ แบบนี้ ผลลัพธ์ต่อหลี่เทียนมิ่ง แทบจะเป็นศูนย์!

เมื่อเขาอยู่ภายใต้อภินิหารเตาหลอมอัสนีแดง กลับยังไร้รอยขีดข่วน วินาทีนี้ ไม่ใช่แค่เงียบสงัด

แม้แต่หลินเสี่ยวถิง สีหน้าก็เริ่มซีดเผือด!

"นี่ เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!!"

เขาถอยหลังไปสามก้าว มองหลี่เทียนมิ่งอย่างเหม่อลอยพร้อมกับสัตว์จินหนีทองคำอัสนีแดง

"แต่ในโลกนี้ ไม่ได้มีเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกนะ!!"

หลี่เทียนมิ่งหัวเราะลั่น

เสียงหัวเราะนั้น รังสีอำมหิตเสียดแทงฟ้า!!

-สองสิงห์:ผู้แปล-

[1] เชิงอรรถ:

• จินหนี (金猊): ย่อมาจาก "ซวนหนี" (狻猊) หนึ่งในลูกมังกรทั้ง 9 ตามตำนานเทพนิยายจีน มีรูปร่างคล้ายสิงโต มีแผงคอ นิยามว่าเป็นสัตว์เทพที่มีศักดิ์สูงส่งกว่าสิงโตธรรมดา มักปรากฏในงานศิลปะจีนโบราณในท่านั่งสงบนิ่งหรือประดับบนกระถางธูป (ในเรื่องนี้ใช้คำว่า "หนี" เพื่อแยกความแตกต่างจากสัตว์ประเภท "สิงโต/ราชสีห์" ทั่วไป)