บทที่ 24 ข้าตัดสินใจจะตบรางวัลให้เจ้าอีกครั้ง

บทที่ 24 ข้าตัดสินใจจะตบรางวัลให้เจ้าอีกครั้ง

หัวใจของเฉินเสวียนร้อนรุ่ม

ภายในห้อง บัดนี้อบอวลไปด้วยภาพวสันต์อันไร้ขีดจำกัด!

เฉินเสวียนพบว่า บนร่างของหลินหว่าน ดูเหมือนจะมีไอพลังลึกลับบางอย่างไหลเวียนอยู่

สีหน้าของเฉินเสวียนไหววูบแล้วกล่าว “แก๊งชิงปัง... หรือว่าจะสร้างขึ้นโดยราชสำนัก?”

หลินหว่านขมวดคิ้ว นางมองมายังเฉินเสวียนแล้วกล่าว “เฉินเสวียน เจ้าเป็นคนฉลาด แต่บางสิ่งบางอย่าง อย่าได้เอ่ยออกมาจากปาก พูดผิดเพียงคำเดียว ก็อาจต้องเสียหัวได้!”

“เกี่ยวกับแก๊งชิงปัง ข้าบอกเจ้าได้เพียงเท่านี้!” หลินหว่านกล่าว

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินหว่าน ในใจของเฉินเสวียนก็แทบจะแน่ใจแล้ว

แก๊งชิงปังมีความเกี่ยวข้องกับราชสำนักจริงๆ!

เพียงแต่เฉินเสวียนคิดไม่ตกว่า เหตุใดราชสำนักจึงต้องสร้างแก๊งยุทธภพขึ้นมาด้วย?

“อย่าเพิ่งคิดเรื่องพวกนี้เลย!” หลินหว่านพูดพลางประคองร่างของนางขึ้นมา แล้วเริ่มเป็นฝ่ายรุกขึ้นมาเล็กน้อย “การฝึกตนคู่กับข้ามีประโยชน์ต่อการฝึกยุทธของเจ้า เพียงแต่น่าเสียดายที่ตอนนี้พลังฝีมือของเจ้ายังต่ำต้อยนัก จึงยังสัมผัสได้ไม่มากนัก รอให้เจ้าเข้าสู่ระดับหนึ่งเมื่อใด เจ้าจึงจะสามารถสัมผัสถึงประโยชน์ของมันได้อย่างแท้จริง!”

นางเป็นฝ่ายโอบกอดเฉินเสวียน ศีรษะซบลงข้างหูของเขาแล้วกล่าว “เฉินเสวียน นี่คือโลกที่ผู้อ่อนแอย่อมเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ฝีมือการทำอาหารของเจ้าอาจจะช่วยให้เจ้าหาเงินได้มากมาย แต่หากพลังฝีมือไม่เพียงพอ ต่อให้เจ้าหาเงินได้มากเพียงใด เจ้าก็รักษามันไว้ไม่ได้ กระทั่งอาจชักนำคมดาบของผู้อื่นมาสู่ตนได้!”

หัวใจของเฉินเสวียนหยุดเต้นไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าคำพูดของหลินหว่านนี้ เหมือนจะพูดให้เขาฟัง แต่ก็ดูเหมือนจะพูดให้นางฟังเองเช่นกัน

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!” เฉินเสวียนกล่าว

“เข้าใจแล้ว ก็จงตั้งใจสัมผัสพลังแห่งการผสานหยินหยางให้ดี พยายามดูดซับพลังนี้ให้ได้มากที่สุด เพื่อใช้ในการฝึกฝนร่างกายของเจ้า!” หลินหว่านกล่าว

เฉินเสวียนพยักหน้า

เขาตั้งใจสัมผัสอย่างละเอียด แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะยังไม่เข้าสู่ระดับหนึ่ง เขาจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก

หนึ่งชั่วยามผ่านไปโดยไม่รู้ตัว

เฉินเสวียนนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างอ่อนล้า ถึงแม้หลินหว่านจะบอกว่านางจะควบคุมตนเอง แต่เฉินเสวียนก็รู้สึกว่าตนเองใกล้จะแห้งเหือดเต็มทีแล้ว

หากมาอีกครั้งหนึ่ง เขาคาดว่าคงจะต้องสิ้นใจอยู่ที่นี่เป็นแน่

สีหน้าของหลินหว่านกลับดูดีขึ้นอีกหลายส่วน นางพินิจพิเคราะห์เฉินเสวียนแล้วกล่าว “ทำได้ดีทีเดียว แต่ว่าวันนี้ไม่มีรางวัลแล้ว!”

“เพียงฮูหยินมีความสุขก็พอแล้วขอรับ!” เฉินเสวียนพูดพลางประคองร่างกายที่อ่อนล้าของตนเองแล้วกำลังจะลุกขึ้น “เช่นนั้น ฮูหยินใหญ่ ข้าขอตัวกลับไปที่ครัวหลังก่อน...”

“คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี่เถิด!” หลินหว่านกล่าว

“หา!” เฉินเสวียนตกใจ เขากลัวว่าหลินหว่านจะต้องการอีกครั้ง เขารู้สึกว่าตนเองคงจะทนไม่ไหวแล้ว

“วางใจเถิด ข้าจะไม่เรียกร้องจากเจ้าอีก!” หลินหว่านกล่าว “ข้ามิใช่สตรีมากรัก ข้าเพียงแค่ฝึกฝนวิถีผสานหยิน ทุกๆ ระยะเวลาหนึ่งจึงจะต้องการบุรุษ เจ้าเป็นคนที่สอง...นอกจากสามีข้า ข้าเห็นว่าร่างกายของเจ้าอ่อนล้าเกินไป จึงได้ให้เจ้าพักอยู่ที่นี่”

แน่นอนว่า สิ่งที่หลินหว่านไม่ได้พูดออกมาก็คือ ในตอนนี้ นางเองก็ต้องการอ้อมอกใครสักคนให้ได้พักพิง เพื่อผ่อนคลายความกดดันในใจของนาง

“ที่แท้ก็เป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งสินะ?” เฉินเสวียนถอนหายใจเบาๆ ในใจ

“หากเร็วที่สุด ร้านอาหารของเจ้าจะเปิดได้เมื่อใด?” หลินหว่านเอ่ยถาม

“ท่านฮูหยินรีบร้อนมากหรือขอรับ?” เฉินเสวียนเอ่ยถาม

“ย่อมต้องยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี!” หลินหว่านกล่าว

“หากว่ากันแค่เรื่องความเร็ว ก็น่าจะเปิดได้ในไม่กี่วันขอรับ” เฉินเสวียนกล่าว

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ พวกเราก็ไปเลือกสถานที่กัน!” หลินหว่านพูดพลางเอ่ยถามอีกครั้ง “เจ้าคาดว่า ในช่วงแรกจะทำเงินได้วันละเท่าใด?”

หัวใจของเฉินเสวียนไหววูบเล็กน้อย

หลินหว่านรีบร้อนถึงเพียงนี้ เขาจึงคาดว่าปัญหาที่จวนแม่ทัพกำลังประสบอยู่ ส่วนใหญ่น่าจะเกี่ยวกับเรื่องการเงินเป็นแน่

แน่นอนว่า เขาก็ไม่กล้าถามมากความ!

“ฮูหยิน ที่จริงข้าไม่แนะนำให้ท่านรีบร้อนเกินไปขอรับ” เฉินเสวียนกล่าว “ที่จริงข้ามีความคิดหนึ่ง สามารถกอบโกยเงินก้อนใหญ่ได้เลยทีเดียว!”

“กอบโกยอย่างไร?” หลินหว่านเอ่ยถาม

“ตอนที่พวกเราเปิดร้านอาหาร ให้เปิดสามแห่งพร้อมกันเลยขอรับ!” เฉินเสวียนกล่าว “แห่งหนึ่งเปิดบนถนนเสวียนอู่ มุ่งเป้าไปที่เหล่าราชนิกูลและขุนนางชั้นสูงโดยเฉพาะ!”

เมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องการหาเงิน สมาธิของหลินหว่านก็จดจ่อขึ้นมาทันที นางตะแคงกาย ดวงตาทั้งคู่จับจ้องมาที่เฉินเสวียนอย่างไม่วางตา

“พูดต่อ!” นางกล่าว

“เนื่องจากวิธีการทำอาหารของข้าค่อนข้างแปลกใหม่ ดังนั้นขอเพียงท่านช่วยประชาสัมพันธ์ในช่วงเวลานี้ ต่อให้ร้านนี้จะตั้งราคาสูงลิ่ว ก็ย่อมมีคนมาอุดหนุน!” เฉินเสวียนกล่าว “และหากเป็นเช่นนั้น ก็จำเป็นต้องตกแต่งให้ดีขึ้น หรูหราขึ้น! นี่คือการแบ่งแยกตามสถานะ ทำให้ที่นี่กลายเป็นภัตตาคารที่หรูหราที่สุดในต้าโจว”

“นี่คือร้านแห่งแรกที่เปิด!” เฉินเสวียนกล่าว “แห่งที่สอง มุ่งเป้าไปที่ลูกค้าระดับรองลงมา ราคาค่อนข้างต่ำลงมาเล็กน้อย คนที่มีเงินอยู่บ้างก็สามารถมาใช้บริการได้”

“แห่งที่สาม มุ่งเป้าไปที่คนธรรมดาทั่วไป ข้าคิดว่าร้านอาหารแห่งที่สามนี้ ราคาอาจจะถูกลงมาหน่อย และใช้รูปแบบบริการตนเอง ตัวอย่างเช่น จ่ายห้าสิบอีแปะ ก็สามารถเข้าไปกินดื่มได้ตามใจชอบ! จนกว่าจะอิ่ม!” เฉินเสวียนกล่าว

“และร้านที่สองกับร้านที่สาม พวกเรายังสามารถทำเป็นเครือข่ายร้านค้าได้อีกด้วย! โดยเก็บค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วมเครือข่ายจากผู้อื่น!” เฉินเสวียนกล่าว

“เดี๋ยวก่อน!” หลินหว่านขมวดคิ้วแล้วกล่าว “รูปแบบบริการตนเองข้าพอจะเข้าใจอยู่ เครือข่าย? ค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วมเครือข่าย? นี่คืออะไร? เหตุใดข้าถึงฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย? แล้วก็ รูปแบบบริการตนเองของเจ้า จะไม่ขาดทุนจริงๆ หรือ?”

เฉินเสวียนยิ้มแล้วกล่าว “ข้าเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้แล้วมิใช่หรือขอรับ? วิธีการทำอาหารของข้าถึงแม้จะแปลกใหม่ แต่ก็ไม่ได้เรียนรู้ยาก การแพร่หลายออกไปเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นแทนที่จะปล่อยให้มันแพร่หลายออกไป สู้พวกเราเป็นฝ่ายเผยแพร่ออกไปเองเสียดีกว่า!”

“ที่เรียกว่าเครือข่าย ก็คือการเปิดร้านอาหารหลายๆ แห่ง ชื่อร้าน การตกแต่งภายใน ล้วนเหมือนกับร้านอาหารของเรา!” เฉินเสวียนกล่าว “พวกเราสามารถบอกผู้อื่นได้ว่า หากพวกเขาต้องการเปิดร้าน ก็สามารถเข้าร่วมเครือข่ายได้ พวกเขาสามารถส่งคนมาเรียนรู้ศิลปะการทำอาหารกับข้า หรือพวกเขาเปิดร้าน เราก็จัดหาพ่อครัวให้พวกเขา แลกกับการแบ่งผลกำไรให้เราเพียงหนึ่งส่วน!”

หลินหว่านขมวดคิ้วแล้วกล่าว “กำไรเพียงหนึ่งส่วนรึ? นี่มันจะไปพออะไรกัน!”

เมื่อเห็นท่าทีของหลินหว่าน หัวใจของเฉินเสวียนก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าไม่ค่อยดีเสียแล้ว หลินหว่านผู้นี้ ดูเหมือนจะเห็นแก่เงินอยู่ไม่น้อย

“ฮูหยิน ท่านอย่าเพิ่งใจร้อนขอรับ!” เฉินเสวียนรีบกล่าว “ตอนที่พวกเขาต้องการจะเปิดร้าน พวกเราก็เก็บค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วมเครือข่าย! ตัวอย่างเช่น หากพวกเขาต้องการเปิดร้านหนึ่งแห่ง พวกเราก็เก็บเงินจากพวกเขาก่อนสักห้าพันตำลึงหรือหนึ่งหมื่นตำลึง เรื่องนี้ค่อยดูตามสถานการณ์อีกที!”

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเสวียน ดวงตาของหลินหว่านก็เปล่งประกายขึ้นมาในทันที!

“ร้านค้าในเครือข่ายนี้ ทั่วทั้งแผ่นดินต้าโจว พวกเราล้วนสามารถเปิดได้! ขอเพียงจ่ายค่าธรรมเนียมในการเข้าร่วมเครือข่ายก็พอ!” เฉินเสวียนกล่าว “ส่วนวิธีการผัดอาหารนั้น ไม่ช้าก็เร็วจะต้องแพร่หลายออกไปอยู่แล้ว พวกเราเพียงต้องชิงความได้เปรียบนี้ไว้ก่อน และเมื่อภาพลักษณ์ของตราสินค้าก่อตัวขึ้นแล้ว หากเครือข่ายของเราแพร่หลายไปทั่วทั้งต้าโจว ในอนาคตก็จะไม่ขาดแคลนลูกค้า!”

คำพูดเหล่านี้ของเฉินเสวียน ทำให้ดวงตาของหลินหว่านทอประกายเจิดจ้า นางไม่มีท่าทีเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แต่กลับมองเฉินเสวียนด้วยความประหลาดใจและยินดี “คาดไม่ถึงเลยว่า ในวิถีแห่งการค้าขาย เจ้าถึงกับมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้!”

“เจ้าคิดเรื่องพวกนี้ออกมาได้อย่างไรกัน!” หลินหว่านกล่าว “หากวิธีการของเจ้าสำเร็จจริง ปัญหาที่ข้ากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ก็จะคลี่คลายได้อย่างง่ายดาย!”

เฉินเสวียนได้เห็นร่องรอยแห่งเสน่ห์เย้ายวนบนใบหน้าของหลินหว่านเป็นครั้งแรก

ดวงตาของหลินหว่านจับจ้องมาที่เฉินเสวียนอย่างไม่วางตา “ข้า...ตัดสินใจจะตบรางวัลให้เจ้าอีกครั้ง!”

พูดจบ นางก็พลิกกายขึ้นมาอยู่บนร่างของเฉินเสวียนในทันที