บทที่ 39 ช่างสมคำร่ำลือโดยแท้!

บทที่ 39 ช่างสมคำร่ำลือโดยแท้!

ทันทีที่อึ้งย้งเดินเข้าครัว เสี่ยวเจียวที่อยู่ด้านข้างก็รีบตามนางเข้าไปทันที

เมื่อเห็นความกระตือรือร้นของเสี่ยวเจียว หลี่ฉางอันก็ทอดถอนใจ “มีเพียงเสี่ยวเจียวนี่แหละที่ว่าง่ายเชื่อฟังที่สุด!”

เสียงเพิ่งจะขาดคำ หลี่ฉางอันก็สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่จับจ้องมายังร่างของตน

เขาหันไปมองเอี้ยง้วยที่กำลังยืนจ้องมองเขาเงียบๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ หลี่ฉางอันก็เปรยขึ้นเบาๆ “หรือ…ให้ข้าชมเจ้าว่าเชื่อฟังบ้างดีหรือไม่?”

เอี้ยง้วยมองหลี่ฉางอันพลางแย้มยิ้ม “เจ้าลองดูได้”

หลี่ฉางอัน: “…..”

แม้จะเป็นเพียงคำพูดธรรมดาๆ แต่พอออกจากปากของเอี้ยง้วยแล้ว มันกลับทำให้หลี่ฉางอันรู้สึกราวกับกำลังถูกคุกคามอย่างบอกไม่ถูก

‘สตรีผู้สูงส่งและทรงอำนาจ... ช่างสมคำร่ำลือโดยแท้!’

หลี่ฉางอันคร่ำครวญในใจ ก่อนจะบิดขี้เกียจคราหนึ่ง แล้วจึงเดินกลับเข้าห้องพักของตนไป

สายตาของเอี้ยง้วยจับจ้องแผ่นหลังของหลี่ฉางอันจนกระทั่งเขาหายลับเข้าห้องไป รอยยิ้มที่มุมปากของนางก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น

นางหันกลับไปทอดสายตามองแสงอาทิตย์ยามอัสดงที่ย้อมท้องฟ้าเป็นสีทองอร่าม ก่อนจะหลับตาลงดื่มด่ำไปกับมัน

ความรู้สึกสงบสุขและเนิ่นช้าเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างน่าประหลาด

ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง หลังจากกลับเข้ามาในห้อง หลี่ฉางอันพลันสื่อสารกับระบบในใจ

“ระบบ ข้าต้องการเช็คอิน”

สิ้นความคิดนั้น เสียงอันคุ้นเคยของระบบก็พลันดังก้องในห้วงมโนสำนึก พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

【ติ๊ง! เช็คอิน ณ ฐานที่มั่นของโอตาคุสำเร็จ สะสมเวลาเช็คอินครบหนึ่งเดือน】

【ติ๊ง! เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับทองคำหนึ่งพันตำลึง】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับโพธิ์โลหิต 10 ผล 】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับไอเทมพิเศษ—แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก 】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการ์ดอาชีพเสริมระดับปรมาจารย์ 1 ใบ 】

【รางวัลทั้งหมดถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของของระบบแล้ว โปรดโฮสต์ตรวจสอบและนำออกมาใช้ด้วยตนเอง】

เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง ดวงตาของหลี่ฉางอันก็เปล่งประกายขึ้นมา หลังจากกวาดตามองรายการรางวัลอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่รู้ตัว

ตามคำอธิบายของระบบ “โพธิ์โลหิต” นี้มีโลหิตแก่นโลหิตกิเลนอยู่ภายใน การกินเข้าไปเพียงหนึ่งผลไม่เพียงแต่จะช่วยเพิ่มพลังวัตรได้ถึงสิบปี แต่ยังมีสรรพคุณในการล้างพิษและรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสได้อย่างน่าอัศจรรย์ สรรพคุณของมันเทียบชั้นได้กับ ‘ยาเม็ดมหาวฏะ’ สุดยอดโอสถล้ำค่าของวัดเส้าหลินเลยทีเดียว

ถัดมาคือ “แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก” ซึ่งรวบรวมทฤษฎีและแก่นแท้ของวรยุทธ์อันแข็งแกร่งลึกซึ้งเอาไว้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการ์ดอาชีพเสริมระดับปรมาจารย์อีกหนึ่งใบ

ของรางวัลล้ำค่าเหล่านี้ทำเอาหลี่ฉางอันอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง ‘จึ๊ๆ’  ในใจ... การรอคอยมาตลอดหนึ่งเดือนนี้ ช่างคุ้มค่าโดยแท้!

หลังจากพิจารณาสรรพคุณของรางวัลจากการเช็คอินครั้งนี้แล้ว หลี่ฉางอันก็ตัดสินใจเปิดใช้งาน “แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก” เป็นอันดับแรก

สิ้นความคิด ข้อมูลมากมายมหาศาลก็หลั่งไหลถาโถมเข้าสู่ห้วงสำนึกของเขาทันที!

เนื้อหาภายในนั้นครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง...  ไม่ว่าจะเป็นเพลงดาบ เพลงกระบี่ เพลงทวนที่พบเห็นได้ทั่วไป หรือแม้กระทั่งกระบวนท่าและหลักการใช้อาวุธพิสดารที่ไม่เป็นที่นิยม ‘เหล็กแหลมเอ๋อเหมย’  ก็ล้วนรวมอยู่ในนั้น

นอกจากนี้ยังสอดแทรกทฤษฎีลมปราณและหลักการแพทย์ว่าด้วยร่างกายมนุษย์ก็ยังมีรวมอยู่ด้วย

แม้จะมีระบบคอยช่วยเหลือ หลี่ฉางอันยังต้องใช้เวลาหนึ่งเค่อเต็มๆ ในการซึมซับทฤษฎีความรู้ทั้งหมดสำเร็จ

เขาผ่อนลมหายใจยาว พลางนวดคลึงขมับที่ปวดตุบๆ ของตน

ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับยิ่งปรากฏชัดขึ้นเรื่อยๆ

โบราณว่าไว้ ‘ตึกสูงหมื่นจั้งล้วนก่อจากรากฐาน’

สำหรับหลี่ฉางอันแล้ว “แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก” นี้ มีประโยชน์ยิ่งกว่าการได้รับวิชาบำเพ็ญหรือทักษะยุทธ์ระดับสวรรค์เสียอีก

จริงอยู่ที่ระดับพลังบำเพ็ญของเขาจะก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ทะยานขึ้นสู่ขอบเขตยุทธ์ระดับสองขั้นกลางได้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน แต่ตั้งแต่เริ่มฝึกยุทธ์มาจนถึงตอนนี้ ครั้งเดียวที่เขาเคยลงมือก็คือตอนที่ได้ประลองสั้นๆ กับอึ้งย้งเท่านั้น

หากพูดถึงประสบการณ์การต่อสู้และความเข้าใจในทฤษฎีวรยุทธ์แล้ว ตัวเขาก็แทบไม่ต่างอะไรกับกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง

ทว่าบัดนี้ “แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก” ได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างนั้นในพริบตา!

การมี “แก่นยุทธ์ร้อยสำนัก” ทำให้หลี่ฉางอันเปรียบเสมือนได้ประมือกับยอดฝีมือนับร้อย และศึกษาค้นคว้าอย่างลึกซึ้งมานานนับสิบปี

ความสำคัญของมันย่อมเป็นที่ประจักษ์ชัด ไม่อาจประเมินค่าได้

โดยที่ไม่ต้องลงมือฝึกฝนแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของเขากลับถูกยกระดับขึ้นอย่างก้าวกระโดด ... เรื่องน่ายินดีเช่นนี้ มีหรือจะไม่ทำให้เขารู้สึกสุขใจจนต้องยกยิ้มกว้าง

จากนั้น ความสนใจของหลี่ฉางอันก็กลับสู่หน้าต่างระบบอีกครั้ง

“ระบบ, ใช้งานการ์ดอาชีพเสริมระดับปรมาจารย์”

ชั่วอึดใจต่อมา เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในห้วงสำนึกของเขา:

【ติ๊ง! กำลังใช้งานการ์ดอาชีพเสริมระดับปรมาจารย์ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับอาชีพ แพทย์ “ระดับปรมาจารย์” สำเร็จ】

ข้อความแจ้งเตือนของระบบเพิ่งปรากฏขึ้น

ในวินาทีต่อมา ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลี่ฉางอันอย่างรวดเร็ว และในครั้งนี้ ปริมาณข้อมูลกลับมีมากกว่า เมื่อครั้งได้รับความรู้ของนักปรุงสุราระดับปรมาจารย์หลายเท่า

หลี่ฉางอันต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยามเต็ม จึงจะซึมซับและทำความเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดได้สำเร็จ

เมื่อสัมผัสได้ถึงศีรษะที่ปวดหนึบ เขาก็ได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่น

“ดูท่า ….ครั้งต่อไปคงต้องทยอยรับรางวัลทีละอย่างเสียแล้ว มิเช่นนั้นข้อมูลที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันเช่นนี้… มันเจ็บปวดจนฉันแทบจะทนไม่ไหว”

หลี่ฉางอันส่ายศีรษะที่หนักอึ้งเล็กน้อยแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง แม้ศีรษะจะยังปวดอยู่ แต่ความยินดีบนใบหน้าของเขากลับปิดไม่มิด

อาชีพเสริมของระบบแบ่งออกเป็นเก้าระดับ ในจำนวนนี้ ระดับหนึ่งถึงสามจัดเป็นระดับต้น, ระดับสี่ถึงหกเป็นระดับกลาง, และระดับเจ็ดถึงเก้าเป็นระดับสูง

และด้วยเลขเก้าคือที่สุดของจำนวน เหนือกว่าระดับเก้าขึ้นไปจึงจะสามารถเรียกขานได้ว่าเป็น ‘ปรมาจารย์’

ในยุทธภพนี้ เหล่าหมอเทวดาเลื่องชื่ออย่าง หูชิงหนิว (โอ้วแชงู้), เซวียมู่หัว, หรือกระทั่งผิงอีจื่อ ต่างก็มีวิชาแพทย์อยู่ในระดับเจ็ดเท่านั้น แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็ยังได้รับการขนานนามว่าเป็น ‘หมอเทวดา’ และยังมีชื่อปรากฏอยู่ในทำเนียบหมอเทวดาของไป่เสี่ยวเซิงอีกด้วย

เช่นนี้แล้ว... วิชาแพทย์ระดับปรมาจารย์ของเขาที่อยู่เหนือกว่าขั้นเก้า จะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

อาจกล่าวได้ว่า... ด้วยวิชาแพทย์ของเขาในตอนนี้ ตราบใดที่ศีรษะยังไม่หลุดจากบ่า และคนผู้นั้นยังไม่หมดลมหายใจโดยสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดหลี่ฉางอันก็สามารถช่วยชีวิตกลับมาได้อย่างแน่นอน

ส่วนเรื่อง ‘ชุบชีวิตคนตาย สร้างเนื้อหนังจากโครงกระดูกขาว’ นั้นยังคงเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน

หมอเทวดาก็คือหมอเทวดา... หาใช่เทพเซียนผู้มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์

คนเราเกิดมามีเพียงชีวิตเดียว สำหรับคนธรรมดาแล้ว การเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ถือเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ตลอดช่วงชีวิต

แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว... กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

พวกเขามีพลังลมปราณโคจรอยู่ทั่วร่าง ทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมากนักด้วยเหตุนี้ หากไม่ล้มป่วยก็แล้วไป แต่หากล้มป่วยเมื่อใด...  ก็มักจะเป็นอาการสาหัสที่อันตรายถึงชีวิต ชนิดที่ว่าหากไม่ได้รับการรักษา ก็มีแต่ต้องรอความตายสถานเดียว

ด้วยเหตุนี้ ในยุทธภพจึงมีกฎเกณฑ์ที่มิได้เขียนไว้ข้อหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ยอมรับร่วมกันไม่ว่าจะเป็นฝ่ายธรรมะหรืออธรรม นั่นก็คือ…. ‘บุญคุณความแค้น ไม่พาดพิงถึงหมอผู้รักษา’

เว้นเสียแต่จะเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่มิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้

มิเช่นนั้นแล้ว ผู้ใดที่หาญกล้าไปล่วงเกินหมอ เมื่อข่าวแพร่ออกไป ก็อย่าได้หวังว่าหมอคนใดในใต้หล้าจะยื่นมือช่วยเหลืออีก เหล่าหมอเทวดาส่วนใหญ่ล้วนหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรี ยอมตายไม่ยอมก้มหัวให้

ด้วยเหตุนี้ ขอเพียงเป็นหมอที่มีฝีมือสูงส่ง ไม่ว่าจะย่างกรายไปแห่งหนใด ล้วนได้รับการยกย่องนับถือ

หากถามว่าก่อนหน้านี้หลี่ฉางอันกังวลเรื่องใดมากที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นการเจ็บไข้ได้ป่วย

แต่ตอนนี้สบายใจได้แล้ว

เมื่อมีวิชาแพทย์ระดับปรมาจารย์ติดตัว ปัญหาทุกอย่างก็คลี่คลาย!

การเจ็บป่วยน่ะหรือ? ไม่มีทางเกิดขึ้นได้แน่นอน ไม่มีทางเกิดขึ้นกับเขาอีกต่อไป ขอเพียงร่างกายของเขาเริ่มมีอาการ เขาก็สามารถรักษาตนเองได้ในทันที

การพึ่งพาตนเองได้โดยไม่ต้องร้องขอผู้ใดเช่นนี้... ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมโดยแท้

เมื่อคิดได้ดังนั้น รอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าของหลี่ฉางอันก็ยิ่งทอประกายสดใส