บทที่ 22 กลับทำให้ข้าผู้นี้สนใจในตัวเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว!

บทที่ 22 กลับทำให้ข้าผู้นี้สนใจในตัวเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว!

ในด้านฝีมือการทำอาหารนี้ หลี่ฉางอันประเมินแล้วว่าตนเองคงสิ้นหวังเกินเยียวยา

ด้วยเหตุนี้ หลี่ฉางอันจึงทำได้เพียงเลือกที่จะใช้วิธีล้างสมองนางในทุกๆ วัน เพื่อให้อึ้งย้งจดจำความดีของตนเองเอาไว้

ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งนางเกิดซาบซึ้งใจขึ้นมา แล้วยอมอยู่ทำอาหารให้ตนไปชั่วชีวิต

เมื่อนั้นต่างหากที่หลี่ฉางอันจะถือว่าได้กำไรมหาศาล

เพื่อของกินเพียงคำเดียว หลี่ฉางอันรู้สึกว่าตนเองก็ได้ทุ่มเทความคิดความพยายามอย่างยิ่งยวดแล้ว!

ทว่ามันคุ้มค่าอย่างแน่นอน

หากขาดซึ่งอาหารเลิศรส หลี่ฉางอันรู้สึกว่าชีวิตในอนาคตของตนคงจะไม่สมบูรณ์แบบเป็นแน่

เมื่อได้ยินถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของหลี่ฉางอันอย่างแผ่วเบา อึ้งย้งก็ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

นางรู้สึกอยู่เสมอว่าคำพูดของหลี่ฉางอันนั้นแปลกประหลาดอยู่บ้าง

แต่เมื่อลองคิดให้ละเอียดแล้ว อึ้งย้งก็บอกไม่ได้ว่ามันมีปัญหาตรงไหน

เพราะหลังจากที่ได้ใช้เวลาร่วมกันมาหลายวัน ดูเหมือนว่าหลี่ฉางอันจะดีต่อนางมากจริงๆ

ของดีๆ ถูกนำออกมาทีละอย่าง ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่เคยเก็บงำไว้เป็นส่วนตัวเลย

ด้วยเหตุนี้ อึ้งย้งจึงตอบกลับไปว่า：“ข้ารู้แล้วน่า! เห็นแก่ที่เจ้าดีต่อข้าถึงเพียงนี้ ต่อไปข้าจะทำอาหารเพิ่มให้เจ้าอีกหนึ่งอย่างก็แล้วกัน”

หลี่ฉางอันมองอึ้งย้งอย่างจริงจังแล้วกล่าวว่า："ตกลงตามนี้ เจ้าห้ามคืนคำเด็ดขาด"

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของเขา อึ้งย้งก็เอ่ยอย่างจนใจ ：“ก็แค่ของกินไม่ใช่หรือ จำต้องจริงจังถึงเพียงนี้เชียว”

หลี่ฉางอันกล่าวอย่างเป็นเรื่องปกติ：“เหตุใดจึงจะไม่จำเป็นเล่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง คนคือเหล็ก ข้าวคือเหล็กกล้า  เมื่อได้ลิ้มรสของดีแล้ว จะให้กลับไปกินของไม่อร่อยอีก ข้าย่อมไม่ยินยอมเป็นแน่”

คนคือเหล็ก ข้าวคือเหล็กกล้า (人是铁饭是钢 - Rén shì tiě fàn shì gāng): เป็นสำนวนจีนที่รู้จักกันดี มีความหมายว่า อาหารมีความสำคัญต่อการดำรงชีวิตของมนุษย์อย่างยิ่งยวด ขาดไม่ได้ เหมือนกับที่เหล็กกล้าแข็งแกร่งกว่าเหล็กธรรมดา

อึ้งย้ง：“...”

นางเหลือบมองหลี่ฉางอันด้วยสีหน้าดูแคลนแล้วกล่าวว่า：“เจ้ามีความปรารถนาเพียงเท่านี้เองรึ เป็นแค่เรื่องของกินเท่านั้นเอง”

หลี่ฉางอันรินสุราลงถ้วยตนอีกคราจนได้แปดส่วน เขายกขึ้น ก่อนจะเอ่ยอย่างเนิบนาบ “ความปรารถนาเช่นนี้ไม่ดีตรงไหนกัน”

จากนั้น เขาก็จิบสุราชั้นเลิศอีกคำหนึ่ง ไม่รอให้อึ้งย้งได้เอ่ยปาก หลี่ฉางอันก็กล่าวต่อ

“คนเราเมื่อเกิดมาบนโลกใบนี้ ย่อมมีสิ่งที่ปรารถนามากมาย ทว่าเมื่อสืบสาวถึงต้นสายปลายเหตุแล้ว ก็ไม่พ้นเรื่องเกียรติยศชื่อเสียงลาภยศ กับเรื่องปากท้องในชีวิตประจำวัน”

“เพียงแต่...อย่างแรกนั้นสำหรับผู้ทะเยอทะยาน ส่วนอย่างหลังสำหรับสามัญชนทั่วไป”

“ทว่าหากมองให้ถึงแก่นแท้แล้ว แท้จริงทุกสิ่งล้วนเป็นเพียงความคาดหวังต่ออนาคตเท่านั้น”

“ความคาดหวังถึงภาพชีวิตอีกแบบหนึ่งหลังจากที่ได้รับสิ่งเหล่านั้นมา”

“แต่ในบางครั้ง สิ่งที่ยังมิได้มาครอบครองต่างหากคือสิ่งล้ำค่าที่สุด ครั้นเมื่อได้มาแล้ว กลับพบว่ามันก็เป็นเพียงเรื่องธรรมดาเท่านั้นเอง”

“กลับกัน มันกลับทำให้ขาดซึ่งความใฝ่ฝันและแรงผลักดันในยามที่ยังไปไม่ถึงเป้าหมาย”

“ข้ามิได้แสวงหาชื่อเสียงลาภยศ ทั้งมิกังวลเรื่องปากท้อง แต่กลับคาดหวังถึงชีวิตอันดีงามเป็นพิเศษ”

“ดังนั้นเรื่องของความปรารถนานั้น ในมุมมองของข้าแล้วหาได้มีสูงต่ำไม่”

“มีเพียงความบริสุทธิ์ใจหรือไม่ เป็นสิ่งที่ใจปรารถนาอย่างแท้จริงหรือไม่...เพียงเท่านั้นเอง”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่หลี่ฉางอันกล่าว ไม่ว่าจะเป็นอึ้งย้งหรือเอี้ยง้วย ต่างก็เปลี่ยนจากท่าทีไม่ใส่ใจในตอนแรกมาเป็นการครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งในตอนนี้

คำพูดของหลี่ฉางอันนั้นไม่ได้ลึกซึ้งจนน่าตกตะลึงอะไร

แต่ความหมายที่แฝงอยู่ในถ้อยคำเหล่านั้นกลับชี้ให้เห็นถึงแก่นแท้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

อึ้งย้งนึกถึงตอนที่ตนเองออกมาจากเกาะดอกท้อ

ตลอดเส้นทางได้ปลอมตัวเป็นขอทานเพื่อท่องไปในโลกหล้าอย่างสนุกสนาน

ก่อนที่จะได้ทำนั้น นางเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังอย่างแท้จริง

แต่เมื่อได้ปลอมเป็นขอทานจริงๆ แล้ว กลับรู้สึกเบื่อหน่ายไร้ความตื่นเต้นไปเสียอย่างนั้น

หลังจากดื่มสุราที่เหลืออยู่ในถ้วยจนหมดในรวดเดียว หลี่ฉางอันก็ลูบศีรษะของอึ้งย้งเบาๆ แล้วกล่าวว่า："บางครั้ง การสามารถใช้ชีวิตอย่างธรรมดาสามัญได้ต่างหาก คือความไม่ธรรมดาที่แท้จริง"

กล่าวจบ หลี่ฉางอันก็ลุกขึ้นและเดินกลับไปยังห้องของตนอย่างเชื่องช้า

ขณะมองตามแผ่นหลังหลี่ฉางอันที่กลับเข้าห้องของตนไปแล้วปิดประตูลง อึ้งย้งก็จัดแต่งทรงผมที่เมื่อครู่ถูกหลี่ฉางอันทำให้ยุ่งเหยิงไปพลางบ่นพึมพำไปพลาง

“หากเกียจคร้านก็บอกมาตามตรงเถิด ใยต้องอ้างเหตุผลข้างๆ คูๆ ให้มากความ”

หลังจากส่งเสียงหึในลำคอเบาๆ อึ้งย้งก็กล่าวลาเอี้ยง้วยคำหนึ่งแล้วหันกายกลับเข้าห้องของตนไปเช่นกัน

ทิ้งไว้เพียงเอี้ยง้วยที่นั่งอยู่ในลานบ้านตามลำพัง นางจิบสุราชั้นเลิศไปพลางครุ่นคิดถึงสิ่งที่หลี่ฉางอันเพิ่งกล่าวไปพลาง

นางไม่เหมือนกับอึ้งย้ง

แม้อึ้งย้งจะเกิดบนเกาะดอกท้อ แต่นางก็ยังเยาว์วัยนัก

เรื่องราวที่ได้ประสบพบเจอก็เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่สลักสำคัญ

แต่เอี้ยง้วยแตกต่างออกไป

ในฐานะประมุขแห่งวังบุปผา ยอดฝีมือที่ตายด้วยน้ำมือของนางในช่วงหลายปีมานี้ต่อให้ไม่ถึงร้อยก็ต้องมีหลายสิบคน

ทั้งประสบการณ์ชีวิตและเรื่องราวที่ผ่านมา ล้วนยากที่คนธรรมดาจะเทียบเคียงได้

ด้วยเหตุนี้ เอี้ยง้วยจึงเข้าถึงถ้อยคำก่อนหน้าของหลี่ฉางอันได้อย่างลึกซึ้งและจริงแท้ยิ่งกว่า

ก็เหมือนกับเมื่อก่อนตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูหรือขุมกำลังฝ่ายตรงข้ามของวังบุปผา

ในช่วงแรกมันยังพอสามารถดึงดูดความสนใจของเอี้ยง้วยได้บ้าง

แต่เมื่อเอี้ยง้วยกำจัดศัตรูหรือขุมกำลังเหล่านั้นลงได้ ความรู้สึกสะใจอย่างที่ควรจะเป็นกลับไม่ปรากฏขึ้น

ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกจืดชืดไร้รสชาติเข้ามาแทนที่

เมื่อลองมาคิดดูตอนนี้ ก็พบว่าเป็นจริงดั่งที่หลี่ฉางอันกล่าวไว้ไม่ผิดเพี้ยน

เพียงแต่ว่า เรื่องทั้งหมดนี้ ที่ผ่านมาเอี้ยง้วยไม่เคยคิดถึงมันมาก่อนเลย

จนกระทั่งวันนี้ เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากคำพูดของหลี่ฉางอัน นางจึงได้เริ่มขบคิดในแง่มุมใหม่

สายตาของนางหันไปยังห้องที่ยังคงมีแสงไฟสว่างไสว พลางมองดูเงาของหลี่ฉางอันที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในห้อง

มือข้างหนึ่งของเอี้ยง้วยหมุนถ้วยสุราในมือเบาๆ ส่วนมืออีกข้างก็เคาะลงบนโต๊ะหินอย่างเลื่อนลอย

“คนผู้นี้...อายุอานามดูใกล้เคียงกับข้า แต่คาดไม่ถึงว่าจะมีระดับจิตใจสูงส่งถึงเพียงนี้”

“การที่สามารถใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายสามัญได้ต่างหาก คือความไม่ธรรมดาที่แท้จริง….. น่าสนใจ!”

“กลับยิ่งทำให้ข้าสนใจในตัวเจ้าขึ้นทุกที!”

ทว่า ในขณะที่เอี้ยง้วยกำลังนั่งอย่างสงบนั้นเอง พลันมีเสียงประหลาดสายหนึ่งดังแว่วเข้ามาในหูของนาง

ในชั่วขณะแรกที่รับรู้ได้ถึงความเคลื่อนไหว ดวงตาของเอี้ยง้วยก็หรี่ลงเล็กน้อย

จากนั้น ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่อง เอี้ยง้วยก็กลายร่างเป็นเงาสีขาวเลือนรางและหายวับไปจากจุดเดิมในทันที

อย่างน้อยก็ เปลวเทียนบนพื้นซึ่งอยู่ใกล้กับร่างของเอี้ยง้วย กลับมิได้สั่นไหวแม้แต่น้อยนิด

“คารวะท่านจ้าววัง”

เมื่อเอี้ยง้วยเหินร่างมาปรากฏกายนอกลานเรือน ศิษย์วังบุปผากลุ่มหนึ่งก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งคารวะในทันที

“ว่ามา!”

เมื่อเผชิญหน้ากับเหล่าศิษย์ของวังบุปผา ถ้อยคำเพียงสองพยางค์ก็ถูกเปล่งออกมาจากปากของเอี้ยง้วย

ความรู้สึกหยิ่งทระนง เย็นชาเดียวดาย และอำนาจอันท่วมท้นถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นกระทบฝั่ง วนเวียนอยู่ในใจของศิษย์วังบุปผาทุกคน

“เรียนท่านจ้าววัง มีศิษย์รายงานมาว่า คนของกลุ่มสิบสองนักษัตรได้เดินทางไปถึงเมืองว่านไห่แล้วเจ้าค่ะ”

เอี้ยง้วยขมวดคิ้วมุ่น

“เมืองว่านไห่? ชายแดนของต้าถังงั้นหรือ?”

ในสายตาของเอี้ยง้วย ฝีมือของกลุ่มสิบสองนักษัตรนั้น หากมองไปทั่วทั้งยุทธภพแล้วก็นับว่าไม่ได้โดดเด่นอะไร

คาดไม่ถึงว่าพวกมันจะมีความสามารถในการหลบหนียอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

แม้จะเผชิญกับการปิดล้อมของวังบุปผา ก็ยังสามารถหลบหนีไปถึงชายแดนของต้าถังได้

ครั้นความคิดวาบผ่านอย่างรวดเร็ว เอี้ยง้วยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ช่างเถิด ส่งคนไปจับตาดูไว้ หากพบว่าคนของกลุ่มสิบสองนักษัตรกลับมายังต้าหมิงเมื่อใด ให้รีบรายงานทันที”

“ส่วนคนที่เหลือ กลับวังบุปผาได้แล้ว”

เมื่อเห็นเอี้ยง้วยกล่าวจบและเตรียมจะจากไป ศิษย์ผู้เป็นหัวหน้าจึงรีบเอ่ยขึ้น “ท่านจ้าววัง รองจ้าววังส่งข่าวมา สอบถามว่าท่านจะกลับเมื่อใด”

“กลับ?”

เอี้ยง้วยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ไม่รู้ด้วยเหตุใด ในหัวของนางกลับปรากฏภาพช่วงหลายวันที่ผ่านมาซึ่งได้อยู่กับหลี่ฉางอันขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอี้ยง้วยก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า：“เจ้าไปบอกเลี้ยงแชว่า ข้าผู้นี้ยังมีเรื่องอื่นต้องทำที่นี่ ยังไม่กลับไปในตอนนี้”

สิ้นเสียงของนาง ร่างของเอี้ยง้วยก็ได้หายวับไปจากจุดเดิม