บทที่ 18 เจ้าคงไม่ได้คิดจะลงแช่พร้อมกับพวกเราหรอกนะ?

บทที่ 18 ท่านคงไม่ได้คิดจะลงแช่พร้อมกับพวกเราหรอกนะ?

หลังจากนอนอยู่ตามลำพังในห้องพักใหญ่ หลี่ฉางอันจึงก้าวออกจากประตูห้องมา

ทว่าเมื่อเห็นหญิงสาวทั้งสองในลานเรือน บรรยากาศรอบกายของหลี่ฉางอันกลับดูอมทุกข์ไปหลายส่วนอย่างน่าประหลาด

เขาเดินสำรวจไปรอบลานเรือนหนึ่งรอบ แล้วจึงเริ่มเลือกตำแหน่งสำหรับสร้างบ่อน้ำพุร้อน

หลังจากเดินวนอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหลี่ฉางอันก็ตัดสินใจเลือกตำแหน่งที่จะสร้างบ่อน้ำพุร้อนได้

นั่นคือบริเวณมุมกำแพงทิศเหนือ หรือก็คือมุมที่อยู่ฝั่งห้องพักของหลี่ฉางอัน

เมื่อกำหนดสถานที่ได้แล้ว หลี่ฉางอันก็เอ่ยกับเอี้ยง้วยและอึ้งย้งว่า “ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่”

เมื่อรู้ว่าหลี่ฉางอันจะออกไปข้างนอก อึ้งย้งก็ถามด้วยความสงสัย

“เจ้าจะออกไปทำอะไร?”

หลี่ฉางอันตอบเสียงเรียบ “ไปหาคนมาก่อกำแพง”

ก่อนหน้านี้หลี่ฉางอันไม่เคยรู้ว่าตนเองจะมีระบบ ดังนั้นตอนที่สร้างเรือนสี่ประสานหลังนี้จึงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องบ่อน้ำพุร้อนเลย

มิฉะนั้นแล้ว เขาก็คงไม่เลือกสร้างเรือนในลักษณะนี้ แต่คงจะเลือกสร้างเป็นจวนขนาดใหญ่เหมือนตระกูลใหญ่ๆ ทั่วไปแทน

แม้ว่าเรือนหลังนี้จะใหญ่พอสมควร แต่ก็ไม่ได้มีเพียงหลี่ฉางอันอาศัยอยู่คนเดียว

และของอย่างบ่อน้ำพุร้อนนี้ หลี่ฉางอันคาดว่าอึ้งย้งและเอี้ยง้วยก็น่าจะลงแช่ได้เช่นกัน

“ก่อกำแพง เจ้าหมอนี่จะทำอะไรอีกแล้ว?”

อึ้งย้งมองแผ่นหลังของหลี่ฉางอันพลางพึมพำกับตัวเอง ส่วนเอี้ยง้วยที่อยู่ข้างๆ ในดวงตาก็ฉายแววสงสัยเช่นกัน

ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่ฉางอันก็กลับมาถึงลานเรือน ด้านหลังของเขายังมีช่างปูนตามมาด้วยหลายคน

เขาพาคนทั้งหมดเข้ามาในลานเรือน และภายใต้การสั่งการของเขา ทุกคนก็เริ่มลงมือทำงานทันที

สองคนขุดดิน หกคนก่อกำแพง

เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากทางนี้ อึ้งย้งและเอี้ยง้วยก็เดินเข้ามาหาหลี่ฉางอันแล้วเอ่ยถาม “นี่เจ้าทั้งขุดบ่อ ทั้งก่อกำแพง ตกลงจะทำอะไรกันแน่?”

หลี่ฉางอันตอบเสียงเรียบ "ถึงเวลาเดี๋ยวพวกเจ้าก็รู้เอง!"

หลังจากตอบสั้นๆ หลี่ฉางอันก็หันไปสั่งงานช่างปูนต่อ

ทว่าบทสนทนาของคนทั้งสอง ทำให้ช่างที่กำลังทำงานอยู่หลายคนเหลือบมองมาทางอึ้งย้งโดยไม่รู้ตัว

เมื่อสายตาจับจ้องไปที่อึ้งย้งและเอี้ยง้วย เหล่าช่างฝีมือเหล่านี้ต่างก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

ในภวังค์นั้น พวกเขาราวกับได้เห็นเทพธิดาลงมาจุติ

เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของช่างฝีมือเหล่านี้ อึ้งย้งกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร ส่วนเอี้ยง้วยนั้นขมวดคิ้วเรียวงามของนางเล็กน้อย

ในดวงตาพลันปรากฏไอสังหารอันเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมา

บรรยากาศอันหนาวเหน็บพลันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณโดยรอบ

ภายใต้อำนาจกดดันอันแข็งแกร่งนี้ ช่างฝีมือทั้งหมดต่างรู้สึกราวกับมีภูเขาลูกใหญ่ทับอยู่บนร่าง การหายใจกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง

ทันใดนั้น ช่างฝีมือทั้งหมดก็รีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ไม่กล้ามองเอี้ยง้วยและอึ้งย้งอีก เมื่อนั้น เอี้ยง้วยถึงได้เก็บกลิ่นอายที่ทรงอำนาจของตนเองกลับคืน

ความหยิ่งทระนงของเอี้ยง้วยนั้นเลื่องชื่อไปทั่วทั้งยุทธภพ

แม้แต่ยอดฝีมือที่เรียกว่าอยู่ในขอบเขตกำเนิดฟ้าในยุทธภพ

หากกล้ามองนางอย่างจาบจ้วงเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องพบกับเภทภัยถึงชีวิต

ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาเหล่านี้ที่ในสายตาของนางพวกเขาไม่ต่างอะไรไปจากมดปลวก

หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าช่างปูนเหล่านี้ยังมีประโยชน์ต่อหลี่ฉางอัน เกรงว่าป่านนี้พวกเขาทั้งหมดคงกลายเป็นศพไปแล้ว

หลี่ฉางอันเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็ได้แต่ยกมือขึ้นกุมหน้าผาก

ก่อนหน้านี้มัวแต่คิดถึงเรื่องบ่อน้ำพุร้อน จนลืมไปว่าในบ้านของตนยังมีผู้เช่าที่อหังการอยู่คนหนึ่ง

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ช่างปูนเหล่านี้ไปขัดใจเอี้ยง้วยอีก หลี่ฉางอันจึงเอ่ยขึ้นว่า “นังหนู เจ้าพาแม่นางเล้งไปเล่นที่อื่นก่อนเถิด ทางนี้อีกไม่นานก็เสร็จแล้ว”

สำหรับเรื่องพวกนี้ อึ้งย้งและเอี้ยง้วยเองก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

เมื่อเห็นหลี่ฉางอันพูดเช่นนั้น อึ้งย้งและเอี้ยง้วยก็ไม่ได้ยืนดูต่อไป

สองสาวงามจึงเพียงหันหลังเดินจากไป...

เพียงแต่ว่า... แทนที่จะเดินไปที่อื่น พวกนางกลับเลี้ยวเข้าห้องของเขาไปหน้าตาเฉย! หลี่ฉางอันก็ถึงกับขมับกระตุก

“เฮ้ นั่นมันห้องข้าไม่ใช่รึ? ยังเห็นเจ้าของห้องอยู่ในสายตาบ้างไหม!”

ขณะที่ในใจกำลังบ่นอุบอยู่ ไม่นานนัก หลี่ฉางอันก็ได้ยินเสียงเม็ดหมากกระทบกระดานดังแว่วมา

เห็นได้ชัดว่า หลังจากที่ทั้งสองคนเข้าไปในห้องของหลี่ฉางอันแล้ว กลับพากันเล่นหมากล้อมห้าตัว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ฉางอันจึงละสายตากลับมา

นี่ก็ช่วยไม่ได้ มีแค่ในห้องเขาที่มีกระดานหมาก

ดังนั้นหากจะไปเล่น สตรีทั้งสองก็ทำได้เพียงเข้าไปในห้องของเขา

…..

หลายครั้ง เงินตรามักจะมาพร้อมกับประสิทธิภาพ

ในสถานการณ์ปกติ หากต้องการขุดบ่อและก่อกำแพงสี่ด้าน ปริมาณงานระดับนี้คงต้องใช้เวลาถึงสองสามวัน

แต่ด้วยอานุภาพของเงินตรา  เพียงแค่ช่วงเช้าสั้นๆ

คนแปดคนร่วมแรงร่วมใจกัน ก็ขุดบ่อและก่อกำแพงเสร็จเรียบร้อย

หลังจากใช้วิธีแบบโบราณทำการป้องกันน้ำรั่วซึมและตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว

หลี่ฉางอันก็จ่ายค่าแรงให้คนงานทุกคนทันที เมื่อเหล่าช่างฝีมือจากไปแล้ว เขาก็รีบกลับมายังบ่อที่เพิ่งขุดเสร็จ

“ระบบ นำตาน้ำพุร้อนออกมา”

【ติ๊ง, ขอให้โฮสต์กำหนดตำแหน่งของตาน้ำพุร้อน】

ตามคำแนะนำของระบบ เขาได้กำหนดตำแหน่งของตาน้ำพุไว้ที่ใจกลางบ่อ

จากนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือนเบาๆ วินาทีต่อมา ตาน้ำพุขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นที่ใจกลางบ่อในทันที

สายน้ำค่อยๆ ไหลทะลักออกมาจากตาน้ำพุร้อนอย่างรวดเร็ว

รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อระดับน้ำในบ่อน้ำพุร้อนใกล้จะถึงระดับที่กำหนด ระดับน้ำในบ่อก็คงที่

น้ำส่วนเกินก็ไหลไปตามทางระบายน้ำที่สร้างไว้แต่แรก ออกไปยังป่าผืนเล็กๆ ที่นอกลานเรือน

หลี่ฉางอันลองจุ่มมือลงไปในบ่อเพื่อสัมผัสดู อุณหภูมิน่าจะอยู่ที่ประมาณสี่สิบสององศา

เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของน้ำ ในหัวของหลี่ฉางอันก็เริ่มจินตนาการถึงความรู้สึกตอนที่ได้ลงไปแช่ในคืนนี้แล้ว

“หืม?”

ทว่า ขณะที่หลี่ฉางอันกำลังเพลิดเพลินกับจินตนาการของตัวเองอยู่นั้น

เสียงอุทานเบาๆ ก็ดังมาจากด้านข้าง

จากนั้น อึ้งย้งและเอี้ยง้วยที่ก่อนหน้านี้เล่นหมากอยู่ในห้องของหลี่ฉางอัน ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายของเขา

สายตาของทั้งสองจับจ้องไปยังบ่อที่บัดนี้เต็มไปด้วยน้ำ

ในเวลานี้ บนผิวน้ำมีไอน้ำลอยกรุ่นอยู่เบาบาง อึ้งย้งย่อตัวลงแล้วจุ่มมือลงไปในบ่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของน้ำในบ่อ นางก็เบิกตากว้าง

“น้ำพุร้อน?”

เมื่อได้ยินคำนี้ ใบหน้าของเอี้ยง้วยที่อยู่ข้างๆ ก็ปรากฏความประหลาดใจขึ้นหลายส่วนเช่นกัน

หลี่ฉางอันมองไปยังอึ้งย้งข้างๆ แล้วเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“ประหลาดใจล่ะสิ! คืนนี้เป็นต้นไป ก็สามารถแช่น้ำพุร้อนได้แล้ว” หลี่ฉางอันพลางกล่าวต่อว่า “ยิ่งไปกว่านั้น น้ำพุร้อนนี้ยังเป็นน้ำพุบำรุงผิวอีกด้วย มีสรรพคุณช่วยบำรุงผิวให้ชุ่มชื้นและขาวกระจ่างใส”

“สตรีที่แช่น้ำพุร้อนชนิดนี้เป็นเวลานาน ยังสามารถช่วยลบรอยแผลเป็นได้อีกด้วย”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ไม่ว่าจะเป็นเอี้ยง้วยหรืออึ้งย้ง ดวงตาของทั้งสองต่างก็เป็นประกายขึ้นมา

รอยแผลเป็นนั้น หญิงสาวทั้งสองไม่มีบนร่างกาย แต่ความรักสวยรักงามเป็นธรรมชาติของสตรีทุกคน

เมื่อได้รู้ว่าการแช่น้ำพุร้อนนี้ยังมีสรรพคุณเช่นนี้ด้วย ทั้งสองจึงเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

แต่ความตื่นเต้นก็ส่วนหนึ่ง เมื่อมองไปยังหลี่ฉางอันที่ขณะนี้ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม อึ้งย้งก็ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ นางมองหลี่ฉางอันด้วยสายตาระแวดระวัง

“นี่.. เจ้าคงไม่ได้คิดจะลงไปแช่พร้อมกับพวกเราหรอกนะ?”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ สายตาของเอี้ยง้วยที่อยู่ข้างๆ ก็จับจ้องมาที่หลี่ฉางอันเช่นกัน

หลี่ฉางอัน: “?????”